Wysokiej jakości uczniowie: Jaką cenę płacą?

Wysokiej jakości uczniowie: Jaką cenę płacą?

Szczera ocena wykwalifikowywującego do Harvarda
Przychodzą do mnie z wynikami SAT bliskimi 1600 i większą liczbą nagród niż bohaterowie wojenni. Walediktorianci. Liderzy uczniowscy. Super-sportowcy. Aplikują do Harvarda. To dzieci, jakich chciałbyś, by Twoje stały.

Przez ostatnie 17 lat jestem wywiadowcą alumni Harvarda. W ramach procesu rekrutacji Harvard oferuje kandydatom spotkanie z jednym ze swoich absolwentów. Aby spersonalizować proces. Aby pozwolić aplikującym „ożyć” poza ich strategicznie upakowanymi portfelami.

Uświadamiając sobie, że większość nastolatków przychodzi na te wywiady z zrozumiałym, podwyższonym lękiem, moim początkowym celem jest pomoc im w wydechu strachów i niepokojów o robiieniu na mnie wrażeniu. „Jesteśmy tutaj, by Harvard mógł Poznać Cię nieco lepiej. Nie ma dobrych ani złych odpowiedzi. Będziemy tylko przez chwilę pogadać”, mówię spokojnie.

Spróbuję dotrzeć poza ich wyrehearsowane, miss-america-podobne odpowiedzi – „Harvard to najlepsze środowisko do realizacji moich studiów premedycznych”. Szukam wskazówek, czy zrobią z nich uprzejmych współlokatorów, ciekawskich badaczy i hojnych współtwórców społeczności Harvarda. Najczęściej te przerażone, pod presją wysokich osiągnięć osoby mają problem ze znalezieniem własnego głosu. Zamiast tego słyszę ich mówienie w gotowych, zaprogramowanych, nastawionych na sukces słowach ich rodziców, nauczycieli i trenerów do spraw kollegialnych.

Działanie na pustym baku

Wypisał bieganie na długości dystansów jako dyscyplinę, którą podjął w roku juniora. Żadnych wcześniejszych wysiłków sportowych. Zapytałem Johna* (wszystkie imiona zmienione), co go przyciągnęło do biegania na długie dystanse i dlaczego zaczął w roku juniora. Odpowiedział bez wyrażeń emocji: „Mój doradca szkolny powiedział, że wygląda to dobrze w świadectwie, jeśli będę miał sport. Powiedział, że college szukają wszechstronnych dzieci i że potrzebuję czegoś w stylu sportu, by wyglądać lepiej dla college. Czas się skończył, a rok juniora to ostatni rok, w którym mogłem dostać sport przed wysłaniem aplikacji. Dołączyłem do cross-country, bo każdy, kto się zgłasza, jest przyjmowany”. „Lubisz biegać? Daje Ci to przyjemność?” – nadzieję w głosie. „Nie” – pusta odpowiedź.

Peter zdobył dwa razy 800 punktów w SAT i został uznany za National Merit Scholar. Rozmawiając o jego ulubionych zajęciach w szkole średniej, zapytałem, czy kiedykolwiek kwestionował opinie nauczycieli angielskiego na lekcji. Patrząc w dół, cicho powiedział: „Owszem, często się nie zgadzałem. Przecież nie ma absolutnej dobrej odpowiedzi, czy autorka używała własnego życia jako bazy dla głównej postaci, prawda? Ale za każdym razem, gdy nie zgadzałem się z tą nauczycielką lub opinią podręcznika, kończyłem z niższą oceną. Więc nauczyłem się, że lepiej mówić nauczycielom to, co chcą usłyszeć, by dostać lepszą ocenę”. Smutno, w głosie nie było ani gniewu, ani rozczarowania.

Sarah, walediktorianka i laureatka licznych prestiżowych nagród z matematyki i nauk przyrodniczych, mówiła z tępym, odciętym afektem o swoich triumfach akademickich i przyszłości: „Matematyka i nauki przyrodnicze zawsze były mi łatwe. Nie lubię ich tak bardzo jak literaturę, ale w nich najlepiej radzę sobie. Zakładam, że na studiach wybranę ten kierunek, dostanę doktorat, potem pracę inżynierską i się ożenię. To, czego oczekują moi rodzice (przeżyci Khmer Rougue w Kambodży). Chcą, bym dostał pracę inżynierską i ożeniłam się zaraz po doktoracie. Mam nadzieję, że zgromadzę wystarczająco pieniędzy, by przejść na emeryturę wcześnie, jak w 50-tce, i podróżować”. Sarah miała 17 lat, złamany wróbelek, umierający, by być średniowiecznym.

Zestresowani sukcesem

Wystarczy? Ja już. Przez ostatnie dwie dekady dzieci, które wywiadowałem, stały się coraz bardziej upakowane na sukces. Były doradzane, przerażane i profesjonalnie trenowane do wiary, że jedynym celem szkoły są oceny, które zajmują im miejsce w elitarnym college. College musi dać dyplom, który przełoży się na wysokopłatną pracę i bezpieczną przyszłość finansową. To plan. Jedyny plan. Nie dziwi, że niedawno opublikowane badanie American Council on Education wśród ponad 348 000 matriculantów college raportuje: „Kwalifikacje akademickie, a nie miłość do nauki, wydają się ich motywacją”. Wstyd nas wszystkim.

Zaczynamy mówić dzieciom już w ósmej, dziewiątej klasie: „Teraz wszystko się liczy! Każda ocena, każdy wynik sportowy, każda aktywność w szkole i poza nią. Budujesz swój trwały rekord dla college. Czas poważnie podejść do sprawy”. Jak wyjaśnił jeden student: „Wielkie obawy o świadectwo zaczynają się w pierwszym roku liceum i Twoja cała przyszłość jest w dużej mierze ustalona do końca roku juniora”. W rzeczywistości zaczynamy ich przerażać znacznie wcześniej niż w szkole średniej. Mam listę klientów trzecio- i czwartoklasistów w terapii od stresu szkolnego, by to udowodnić.

Wolni bycie

Jak wychować dzieci by były wysokimi osiągnięciami, bez lęku, grozy i beznadziejącej rezygnacji? Przestań pospieszać i kraść im dzieciństwo, strukturyzować i planować każdą chwilę ich czuwania; przeczytaj lub przeczytaj ponownie proroczą, ostrzegawczą książkę Davida Elkinda The Hurried Child: Growing Up Too Fast Too Soon (Perseus Books, 1988). Nie przerażaj ich, by wierzyli i podążali za Twoim planem mistrza sukcesu akademickiego i zawodowego. Zacznij mówić im od przedszkola, że kochasz i podziwiasz ich za to, kim są, a nie za oceny i osiągnięcia, które przynoszą. Zachęcaj ich naturalne zainteresowania akademickie i pozalekcyjne, niezależnie od tego, czy są uważane za poradnikowe do portfolio przez kosztowne „opiekunów” college. Namawiaj ich do wolontariatu i służenia innym i rób to razem – jako część wartości rodzinnych, a nie dlatego, że wygląda to dobrze w ich aplikacjach do college. Krótko mówiąc: kochaj i wspieraj ich, gdy wyzwalają i szukają siebie, realizują marzenia i stają się ludźmi, których wybierają.

Previous:

Next: