• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Postępowania administracyjne (Due Process Hearings) w edukacji specjalnej

Potężne, ale kosztowne

Postępowania administracyjne (Due Process Hearings) w edukacji specjalnej

Uwaga: System postępowań administracyjnych w każdym stanie USA do rozstrzygania sporów w edukacji specjalnej jest inny, choć istnieje wiele wspólnych elementów. Ten komentarz dotyczy ogólnych motywów w prawie i procesie edukacji specjalnej. Przed podjęciem jakichkolwiek kroków rodzice powinni dowiedzieć się, jakie konkretne prawo i proces mają zastosowanie w ich stanie.

Każdy stan ma system niezależnych sędziów administracyjnych, którzy decydują, czy Indywidualny Program Edukacyjny (IEP), który został odrzucony przez rodziców, spełnia wymogi prawne zgodnie z IDEA (Ustawą o Osobach z Niepełnosprawnościami) oraz stanowymi przepisami o edukacji specjalnej. Postępowania administracyjne w edukacji specjalnej zazwyczaj przebiegają jak procesy cywilne, ale są mniej formalne. Zasady proceduralne i dowodowe obowiązujące w salach sądowych są tu stosowane luźniej. Postępowania prowadzą sędziowie administracyjni, którzy są niezależni zarówno od systemu szkolnego, jak i państwowej agencji edukacyjnej odpowiedzialnej za administrowanie programami edukacji specjalnej w stanie.

Jak w procesie cywilnym, strona (zazwyczaj rodzice), która zgłosiła sprawę, musi postępować pierwsza. Wprowadzają dokumenty i zeznawania ustne, by udowodnić swoją rację. Każdy ich świadek podlega kontrowerbalnemu przesłuchaniu przez drugą stronę i pytaniom w dowolnym momencie przez sędziego administracyjnego. Odpowiadająca strona (zazwyczaj system szkolny) następnie wprowadza swoich świadków, którzy z kolei mogą zostać przesłuchani na kontrowersję przez drugą stronę i zapytani przez sędziego administracyjnego. Na końcu sprawy odpowiadającej strony, druga strona może wprowadzić dowody, by obalić nowe punkty wzniesione przez odpowiadającą stronę.

Utworzony jest urzędowy protokół postępowania. Do tej pory takie protokoły były zwykle robione magnetofonem, a rzadziej przez prottokolanta sądowego. Ostatnie zmiany w IDEA pozwalają rodzicom wybrać, czy postępowanie ma być nagrywane oralnie, czy w postaci pisemnego protokołu. Protokoł sądowy postępowania jest zazwyczaj bardziej precyzyjny i łatwiejszy do użycia w odwołaniu niż nagranie na taśmie, więc jeśli rodzicom zostanie dana ta opcja nową przepisem, powinni zwykle zażądać sporządzenia pisemnego protokołu.

Argumenty mogą zostać złożone zarówno na początku wystąpienia strony, jak i na końcu postępowania. Zazwyczaj argumenty końcowe składane są piśmem tydzień lub dwa po ostatnim dniu postępowania. Sędzia administracyjny następnie pisze swoją decyzję, którą każda strona może zaapelować do sądu federalnego lub stanowego.

Przez lata od wejścia w życie IDEA, postępowania administracyjne stały się coraz bardziej wyrafinowane, złożone i kosztowne. Zawsze były stresujące, gdy pasja rodziców zaspokajania potrzeb swoich dzieci zderza się z dumą zawodową edukatorów w ich programach i zobowiązaniem do utrzymania kosztów edukacji specjalnej w budżecie. Służyły też jako pole bitwy dla konkurencyjnych filozofii edukacyjnych (np. między "inkluzją" z jednej strony a bardziej intensywnymi i oddzielnymi usługami z drugiej). Zbyt często konflikty osobowościowe między rodzicami i urzędnikami szkoły mają pierwszeństwo nad potrzebami dziecka. W swojej najlepszej formie jednak postępowania dają rodzicom zrównane pole do gry, by wyzwać systemy szkolne, które chcą unikać świadczenia odpowiednich usług z powodu kosztów lub błędnej filozofii edukacyjnej.

Zanim zdecydują się przystąpić do postępowania, rodzice powinni edukować się tak bardzo, jak to możliwe, o konkretnych kwestiach w ich sprawie i o tym, jak rozstrzygano sprawy podobne do ich. Powinni ocenić, czy mają silne, wiarygodne zeznania eksperckie, których będą potrzebować, by poprzeć swoją sprawę, i powinni rozważyć materialne i niematerialne konsekwencje prowadzenia postępowania, nawet jeśli wygrają. Na przykład rodzice bardzo małych dzieci muszą pamiętać, że mają przed sobą wiele lat w systemie szkolnym i powinni rozważyć, czy ich zdolność do pracy na rzecz najlepszych interesów dziecka przez te lata zostanie wzmocniona, czy podważona przez pociągnięcie systemu szkolnego do postępowania. Czy konkretny sporowany punkt jest wart tego? Zadowalający wynik osiągnięty przez negocjacje jest na pewno preferowany. Z drugiej strony, wiele rodzin, które zademonstrowały chęć skorzystania z procesu postępowania, odkryły, że ich poglądy są w przyszłości traktowane z większym szacunkiem.

Choć rodzice mogą reprezentować siebie samych w tych postępowaniach, zazwyczaj mądrzej jest angażować adwokata lub rzecznika doświadczonego w procesach o edukacji specjalnej. Jeśli rodzice wygrają, mają prawo zgodnie z IDEA do odzyskania całości lub części kosztów adwokackich i wydatków od systemu szkolnego. (Uwaga: ostatnie zmiany w IDEA ograniczą odzyskiwanie opłat w niektórych przypadkach. Również obecne orzecznictwo uniemożliwia przyznanie opłat dla rzeczników niebędących prawnikami na podstawie IDEA.)

Rozpoczęcie procesu

Jeśli rodzice nie są zadowoleni z planu edukacyjnego oferowanego przez system szkolny, mogą odrzucić IEP w całości lub w części. (Mogą też zażądać niezależnych ocen.) Jeśli odrzucą tylko fragmenty IEP, system szkolny musi natychmiast wdrogić niezakwestionowane części.

Rodzice muszą zdecydować, gdzie i jak ich dziecko będzie edukowane, podczas gdy spierają się z planem systemu szkolnego. Jeśli mają na to środki, rodzice mogą umieścić dziecko w programie alternatywnym. Jeśli później wygrają postanowienie lub porozumienie o tym umieszczaniu, rodzice mogą uzyskać od systemu szkolnego zwrot kosztów tego umieszczania oprócz odzyskania kosztów adwokackich i kosztów jako strona wygrywająca. (Uwaga: ważna ostatnia zmiana w IDEA zmienia to prawo. Wymaga, by rodzice zadeklarowali zamiar umieszczenia dziecka w szkole alternatywnej albo na zebraniu ZESPOŁU, albo piśmem dziesięć dni przed dokonaniem tego umieszczania. Muszą też oświadczyć, dlaczego uważają, że program szkoły publicznej jest niewystarczający, i wskazać swój zamiar ubiegania się o finansowanie ze szkoły publicznej. To nowe przepis jest słabo sformułowany i prawdopodobnie będzie przedmiotem wielu procesów w celu wyjaśnienia jego zakresu i znaczenia.)

Częściej jednak, albo dlatego, że rodzice wolą, by dziecko pozostało w szkole publicznej (nawet w wadliwym programie) albo nie mają środków na przenieсенie dziecka do umieszczania alternatywnego, dziecko musi zostać tam, gdzie jest, podczas gdy strony starają się rozwiązać spór. Choć uczeń ma prawo "zostać na miejscu" w swoim ostatnim uzgodnionym umieszczaniu w trakcie postępowania nad odrzuconym IEP, w wielu przypadkach nie ma sensu trzymać ucznia w tym umieszczaniu. Jeśli nowy IEP systemu szkolnego zapewniałby znacznie więcej lub inne usługi dla ucznia, w większości przypadków rodzice powinni zgodzić się na wypróbowanie nowych usług w oczekiwaniu na postępowanie. Rodzice mogą znaleźć się w niekorzystnej pozycji na postępowaniu, jeśli uczeń nie spróbował choćby nowego programu; system szkolny po prostu powie, że nowy program zadziałałby, gdyby tylko uczeń go spróbował, a rodzice będą mieli trudności z udowodnieniem przeciwniego, chyba że ich eksperci obserwowali niepróbowany program i mogą jasno pokazać, że byłby całkowicie nieodpowiedni.

Co z mediacją

Z powodu niedawnej zmiany w IDEA, każdy stan jest zobowiązany do posiadania procesu mediacji dostępnego do próby rozwiązania sporów bez przechodzenia przez postępowanie. Mediacja jest już dostępna w wielu stanach.

W mediacji strony spotykają się z przeszkolonym mediatorem, który nie ma interesu w wyniku sporu. Mediator pomoże stronom sformułować ich positiony i będzie pracował z każdą stroną – często w oddzielnych pokojach – by próbować znaleźć środek do kompromisu. Aby promować wolną dyskusję, oświadczenia złożone i oferty złożone podczas sesji mediacyjnej nie mogą być użyte jako dowody na postępowaniu. Jeśli proces się uda, umowa jest zapisywana i podpisywana i zazwyczaj włączana do zmodyfikowanego IEP. Zgodnie z nowym przepisem IDEA, rodzice mogą wybrać nieuczestnictwo w mediacji i iść prosto do postępowania, ale muszą co najmniej otrzymać informacje o mediacji i jej potencjalnych zaletach.

Z naszego doświadczenia, mediacja może być bardzo skutecznym sposobem rozwiązywania kwestii, jeśli strony są już wystarcząco blisko swoich pozycji, by warto było to spróbować. Zatem, gdy rodzice szukają tylko kilku dodatkowych usług w programie szkoły publicznej, mediacja jest często wartą próby. Gdy szukają umieszczania zewnętrznego, mediacja ma mniejsze szanse na sukces, chyba że mają bardzo silną sprawę i główną barierą w rozstrzyganiu była nieuwaga administratora edukacji specjalnej.

Prawidłowo przeprowadzona mediacja może być zdrowym sposobem na znalezienie kompromisu, zostawiającym każdą stronę z godnością, osiągającym poprawę usług dla dziecka i pozwalającym stronom na skierowanie energii na sprawienie, by program działał, zamiast na procesowanie. Gdzie się nie udaje, mediacja może opóźnić rozstrzygnięcie sporu i w niektórych przypadkach po prostu nasilić złe uczucia między szkołą a rodziną. Aby uniknąć opóźnień, często ma sens zaplanować i przygotować się do postępowania nawet w trakcie mediacji.

Alternatywą dla mediacji w niektórych przypadkach może być zaplanowanie konferencji przedpostępowania z sędzią administracyjnym. Takie spotkania służą głównie do złożenia przez sędziego administracyjnego podsumowania pozycji stron, rozwiązania ewentualnych sporów przedpostępowania nad odkrywaniem dokumentów i podobnymi, oraz adresowania wniosków przedpostępowania. Niektórzy sędziowie administracyjni są dobrzy w wykorzystywaniu takich konferencji jako okazji do promowania ugody. Ponieważ ostatecznie rozstrzygają sprawę, sędziowie administracyjni czasem mogą być bardziej persuasyjni niż mediator w namawianiu strony do kompromisu. Tym samym tokenem, sędziowie administracyjni czasem unikają w ogóle wkraczania w takie dyskusje, by nie być postrzeganymi jako uprzedzające sprawę.

Jakie standardy stosują sędziowie administracyjni do IEP?

W większości stanów, jakość programów i usług oferowanych w IEP jest regulowana przez minimalne standardy określone w IDEA. Sąd Najwyższy USA w sprawie Board of Education v. Rowley, 458 U.S. 176 (1982), powiedział, że federalne prawo o edukacji specjalnej wymaga tylko, by program edukacji specjalnej był rozsądnie obliczony, by zapewnić dziecku z niepełnosprawnością pewną "korzyść edukacyjną". Ta korzyść ma być świadczona w najmniej restrykcyjnym środowisku – ustawieniu najbliższym zwykłej klasie ogólnodostępnej – gdzie uczeń może robić realne postępy edukacyjne.

W niektórych stanach, minimalny standard federalny ustępuje miejsca wyższemu standardowi ustanowionemu w szczególnych stanowych przepisach o edukacji specjalnej. W Massachusetts, na przykład, uczeń ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi ma prawo do programu, który oferuje mu możliwość postępu do maksymalnie wykonalnego stopnia zgodnie z jego potencjałem. Postępowania w Massachusetts często skupiają się na rozstrzyganiu ciągłego napięcia między prawem ucznia do maksymalnie wykonalnego rozwoju a jego prawem do edukacji w najmniej restrykcyjnym odpowiednim środowisku edukacyjnym. (Społeczność edukacji specjalnej musi być czujna w obronie wyższego standardu w takich stanach, bo niektóre grupy szukają, by obwiniać problemy budżetowe gmin na koszcie świadczenia dodatkowych usług uczniom z potrzebami edukacji specjalnej.)

Przygotowywanie i przedstawianie sprawy

1. Prostota jest najlepsza. Spróbujcie zredukować wiele złożonych i szczegółowych kwestii spornych do kilku prostych motywów. Sprawa jest bardziej przekonująca, jeśli sędzia administracyjny widzi, że główny problem, który musi rozstrzygnąć, można streścić w kilku prostych zdaniach.
2. Zadanie sędziego administracyjnego w większości przypadków to decyzja o bieżącym i przyszłym umieszczaniu tylko. Dowody o przeszłych porażkach w programie szkolnym mogą być istotne dla tego i innych ważnych kwestii w sprawie, ale nie oczekujcie wygranej z powodu przeszłych wydarzeń. Musicie pokazać, że nowo oferowany program będzie niewystarczający.
3. Przytrzymujcie się głównych punktów. Jeden ze sposobów na zachowanie prostoty i złożenie bardziej przekonującej sprawy to odrzucenie argumentów i dowodów "do wyrzucenia". Sędziowie administracyjni zawsze je widzą – i, biorąc pod uwagę ich zajęte harmonogramy, często są tylko zirytowani przez słabsze argumenty. Będziecie brani poważniej, jeśli pokażece, że znacie wystarczająco, by prosić o rozważenie tylko centralnych kwestii sprawy.
4. Przygotujcie dokumenty jako eksponaty w jasnej, zrozumiałej kolejności. Zazwyczaj prezentacja chronologiczna jest skuteczniejsza niż próba podziału eksponatów na kategorie. Pierwszy numerowany eksponat powinien być IEP, który jest sporny, ale wszystko po tym powinno być chronologiczne, z najnowszymi dokumentami na górze.
5. Pomińcie nieistotne i/lub graniczne dowody. Sędziowie administracyjni nie muszą widzieć każdego dokumentu, który kiedykolwiek powstał wokół potrzeb dziecka. Pomijajcie w szczególności stare, przestarzałe dowody i dowody redundantne (na przykład dwóch świadków, które obserwowały klasę jednocześnie, nie muszą powtarzać zeznań drugiego).
6. Używajcie silnych i wiarygodnych ekspertów jako swoich świadków. Jak dyskutowaliśmy we wcześniejszym artykule o niezależnych ewaluatorach, upewnijcie się, że znajdziecie kogoś z solidną reputacją, który pójdzie z Wami do końca.
7. Zaplanujcie wszystkie niezbędne kroki gromadzące dowody dobrze przed rozpoczęciem postępowania. Obejmuje to uzyskanie pełnej dokumentacji ucznia; obserwację programu systemu szkolnego i ewentualnych programów alternatywnych, które mogłyby zostać rozważone na postępowaniu, przez Waszego eksperta(u); upewnienie się, że wszystkie istotne testy są aktualne; i uzyskanie wszystkich innych dokumentów, które mogą pomóc.
8. Używajcie (ale nie nadużywajcie) dostępnych procedur dowodowych. Zazwyczaj zasady i procedury postępowań administracyjnych pozwalają stronom na uzyskanie dokumentów i pisemnych odpowiedzi na ograniczoną liczbę pytań ("interrogatories") przed postępowaniem. Często bardzo przydatne jest żądanie kopii (z zaczerwnionymi nazwiskami) IEP innych uczniów, z którymi system szkolny planuje zgrupować dziecko w kwestii. Pomaga też zobaczyć materiały opisujące program, jego program nauczania, plany behawioralne i inne dokumenty, które ujawniają ofertę szkoły. Przydatne jest też uzyskanie CV i innych informacji o nauczycielach i innych dostawcach usług, którzy mają pracować z dzieckiem. Pamiętajcie, że cokolwiek rodzice żądają od systemu szkolnego, najprawdopodobniej zostanie od nich żądane z powrotem, zwłaszcza jeśli szukają umieszczania zewnętrznego. (Ważne jest, by upewnić się, że umieszczanie zewnętrzne będzie współpracować w dostarczaniu informacji, nawet jeśli nie jest "stroną" w postępowaniu. Sędziowie administracyjni na pewno zaliczą brak dostarczania informacji na koszt rodziców.)
9. Oceńcie, kto powinien zeznawać poza ekspertami. Pamiętajcie, że zeznania rodzica są zazwyczaj istotne jako obserwacja zachowania dziecka i widocznych postępów, to, co działo się na spotkaniach ZESPOŁU i w innych komunikacjach z personelem szkoły, co dokładnie rodzic szuka, itp. Zeznania rodzica zazwyczaj nie będą akceptowane jako dowód opinii dotyczący specjalnych potrzeb edukacyjnych dziecka, jednak. Rodzic zazwyczaj nie jest wykwalifikowany jako świadek "ekspert". Rozważcie też, czy uczeń sam powinien lub może zeznawać. Sędziowie administracyjni często chcą usłyszeć, zwłaszcza od starszego ucznia, jeśli jest poznawco sprawny.
10. Obserwujcie sędziego administracyjnego uważnie. On/ona często daje sygnały przez swoje pytania lub oświadczenia o tym, co uważa za kluczowe w sprawie i/lub swoje skłonności. Czasem sygnały są na tyle silne, by wpłynąć na stronę do przemyślenia chęci do ugodowego rozstrzygnięcia sprawy.
11. Większość sporów o edukację specjalną może i powinna zostać uregulowana. Nie ma takiej rzeczy jak gwarantowana wygrana w procesie postępowania. Ani rodzice, ani systemy szkolne niekoniecznie będą zadowoleni z wyników negocjowanego porozumienia – w rzeczywistości jeden ze znaków udanego porozumienia jest to, że każda strona odchodzi od stołu czując się mniej niż tryumfalnie, choć każda strona odchodzi z godnością intactą. Rozważcie wszystkie elementy sprawy jako potencjalne żetony w negocjacjach ugodowych i opracujcie jasną, spriorytetyzowaną listę kwestii. Bądźcie gotowi zrezygnować z czegoś istotnego, by uzyskać główny cel. (Jeśli szukacie umieszczania zewnętrznego, czy możecie zapewnić transport w zamian za opłatę szkolną? Czy możecie podzielić koszty umieszczania?) Negocjujcie przez adwokata lub rzecznika, jeśli to możliwe, by mieć czas na przemyślenie propozycji i nie reagować zbyt gwałtownie w rozmowie twarzą w twarz.

Przede wszystkim

Te rozważania mają na celu pomoc rodzicom w rozważeniu procesu sądowego, który staje się dostępny, gdy odrzucają IEP. Wszystkie te myśli na bok, jednak rodzice nie powinni pozwalać, by tylko strategiczne i taktyczne obawy procesowe kierowały ich decyzjami dla dziecka. Gdzie chodzi o jego zdrowie, bezpieczeństwo i dobrostan, konsekwencje procesowe muszą odsunąć się na drugi plan. Ale jeśli rodzic rozważa podjęcie kroków, które mogłyby podważyć ich pozycję przed sędzią administracyjnym, mądre byłoby przemyślenie strategii z doświadczonym adwokatem lub rzecznikiem najpierw, by upewnić się, że rodzic w pełni ocenił swoją pozycję prawną i zminimalizował negatywne konsekwencje, jeśli jakiekolwiek, działania.