• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Adwokacja w edukacji specjalnej: popełniane błędy

Błędy rodziców

Adwokacja w edukacji specjalnej: popełniane błędy

Oto kilka powszechnych błędów, które mogą podważyć zdolność rodziców do uzyskania odpowiednich usług. W tych opisach czasem odnoszę się do „sędziów ds. postępowań”. To odniesienie do osób, których zadaniem jest decydowanie, po wysłuchaniu zeznań i przeglądzie dokumentów, czy propozycja programu i usług dzielnicy szkolnej dla ucznia z niepełnosprawnością wystarcza do zapewnienia „darmowej odpowiedniej edukacji publicznej” – często nazywanej „FAPE” – standardu prawnego wymaganego przez federalne prawo o edukacji specjalnej – Individuals with Disabilities Education Act, lub „IDEA”:

1. Traktowanie procesu edukacji specjalnej jako odpowiednika moralnego wojny, prowadzenia tej wojny podejściem „spalonej ziemi” i pozwalanie osobistej anty-patii wobec administratorów i/lub nauczycieli na zniekształcenie sądu zarówno o tym, co najlepsze dla dziecka, jak i o tym, co realistyczne do zaakceptowania;
2. Przeciwny błąd: Zaufanie administratorom i nauczycielom zbyt niekrytycznie; zakładanie, że jeśli są „mili”, to są też kompetentni i zainteresowani najlepszym interesem dziecka; nie kwestionowanie wolnego lub nieistniejącego postępu, dopóki dziecko, rodzic i nauczyciel mają przyjazną relację;
3. Podejście „wszystko albo nic”: zbyt długie czekanie na dobrą niezależną poradę, a potem insistowanie na natychmiastowym dostarczeniu potrzebnych usług zamiast stopniowego postępu w stronę właściwego programu;
4. Nie zrozumienie, że proces edukacji specjalnej czasem wymaga, by rodzic wyedukował zespół edukacji specjalnej dziecka o niepełnosprawnościach i potrzebach dziecka (system szkolny może niechcący odmówić zaspokojenia potrzeb dziecka; może po prostu ich nie rozumieć);
5. Niepróbowanie programu lub dodanych usług, nawet na podstawie tymczasowej, gdy są oferowane przez system szkolny – trzymanie się alternatywnego programu, by sędzia ds. postępowania później zdecydował, że niepróbowany program mógłby zadziałać (pamiętaj, że wg IDEA dzielnice szkolne zazwyczaj cieszą się korzyścią wątpliwości, zwłaszcza jeśli proponowana usługa lub program – jeśli jest w jakikolwiek stopniu rozsądny – nie został spróbowany);
6. Próba „mikrozarządzania” szczegółami życia dziecka w szkole; nawet jeśli rodzice czują, że rzeczy nie idą dobrze, ich próby kontroli dnia dziecka zazwyczaj kończą się fiaskiem, gdy sędzia stwierdza, że rodzice byli nadopiekuńczy i nie pozwolili profesjonalistom szkoly zrobić ich robotę, a wręcz aktywnie podważyli zdolność szkoły do dostarczania usług;
7. Skupienie na drobnych, nieszkodliwych błędach proceduralnych szkoły (np. rodzic, który już zna swoje prawa, mówi: „Aha! Chyba! Dzielnica zapomniała dać mi broszurę o moich prawach!”) zamiast na istotnych kwestiach sprawy;
8. Nie wyrażanie zgody na oceny szkolne;
9. Wybór złych niezależnych oceniających: np. „wynajmowanych pistolników”, którzy mówią tylko to, co chcą rodzice, i mają reputację za to; tych, którzy nie nadążają obserwacją programów, udziałem w spotkaniach zespołu itp.; tych, którzy nie mają szkolenia ani doświadczenia do oceny dziecka jak Twoje;
10. Nie dostarczanie kopii niezależnych ocen do szkoły, lub nie dostarczanie ich w terminie (zwróć uwagę, że jeśli informacje w niezależnej ocenie są przedtrzymywane przed dzielnicą szkolną, wszystko, co dzielnica musi później powiedzieć, to: „Gdybyśmy tylko mieli tę informację, moglibyśmy zaspokoić potrzeby tego ucznia”);
11. Nie reagowanie w terminie na propozycje IEP (czy odpowiedź jest „terminowa” zależy od tego, czy uczeń już otrzymuje usługi, których potrzebuje, a IEP proponuje ich redukcję, w którym przypadku rodzic może chcieć wykorzystać cały dozwolony czas, albo uczeń nie otrzymuje usług, których potrzebuje, a IEP proponuje ich zwiększenie, w którym przypadku szybka odpowiedź jest zazwyczaj wskazana);
12. Nie dokumentowanie problemów ze szkołą; nie wysyłanie listów potwierdzających porozumienia ze szkołą lub rejestrowania ważnych rozmów z personel szkołą;
13. Postrzeganie systemu szkolnego jako monolitu („Wszyscy ci nauczyciele są niekompetentni [albo wspaniali!]”); niepatrzenie uważnie na alternatywy w systemie na ten rok i na możliwości nauczyciela przyszłego roku.

Błędy systemów szkolnych

Oto najbardziej znaczące błędy systemów szkolnych, według osób na każdym poziomie systemu:

1. Odmowa pozwolenia rodzicom lub ekspertom rodziców na zobaczenie programów, albo w obrębie systemu szkolnego, albo poza nim. Gdy systemy szkolne ściśle ograniczają dostęp rodziców do własnych programów, rodzice zastanawiają się, co kryją i zakładają najgorsze; gdy odmagają otworzyć drogę do zobaczenia programu zewnętrznego, rodzice założą, że trawa jest zielonejsza tam.
2. Niepowodzenie lub odmowa komunikacji i aktywnej koordynacji z ekspertami zewnętrznymi pracującymi z dzieckiem, takimi jak terapeuta dziecka lub korepetytor;
3. Ignorowanie raportów od niezależnych oceniających; nie rozmawianie z tymi oceniającymi w celu wyjaśnienia niejasnych informacji lub rekomendacji; nie dodawanie rekomendacji oceniającego do IEP, gdy jest to rozsądne;
4. Nie odpowiadanie rodzicom piśmiennie ani na spotkaniu, gdy pojawia się problem;
5. Przyjmowanie postawy patronizującej i/lub antagonistycznej i/lub obraźliwej wobec rodziców; personalizowanie kwestii między szkołą a rodzicami; próba obwiniania rodziców za edukacyjne porażki dzieci zamiast szukania rozwiązań (profesjonaliści systemu szkolnego muszą traktować rodziców z szacunkiem, nawet jeśli ci rodzice są obraźliwi i wojowniczy sami);
6. Robienie z igły widły (np. poświęcanie dwudziestu minut na spotkaniu zespołu na dyskusję, czy spotkanie może być nagrywane na taśmę);
7. Nieprzestrzeganie proceduralnych terminów i wymagań powiadomień (np. planowanie terminowych spotkań, dostarczanie ocen rodzicom przed spotkaniem zespołu, powiadamianie rodziców, kto będzie obecny na spotkaniu, dostarczanie jasnych pisemnych wyjaśnień praw rodziców);
8. Pisanie nieostrożnych i niechlujnych IEP. Rodzice, oceniający i sędziowie ds. postępowań patrzą jako pierwsze na to, w jakim stopniu pisemne IEP odzwierciedla przejrzyste i logicznie spójne spojrzenie na dziecko, cele i zadania dla programu tego dziecka, oraz jasny i zrozumiały opis tego, co zostanie dostarczone, jak, przez kogo i kiedy; i jak program dziecka będzie oceniany.
9. Nie wdrożenie IEP, a co gorsza, próba przykrycia tego niepowodzenia;
10. Nie modyfikacja IEP, który nie działa, i czekanie, zamiast tego, na upadek programu – i dziecka;
11. Nie dostarczanie dodatkowych lub innych usług w obrębie dzielnicy, które ostatecznie mogłyby uniknąć konieczności bardziej restrykcyjnych (i droższych) umieszczień zewnętrznych;
12. Nie wezwanie konsultantów ekspertów spoza systemu szkolnego z dobrą reputacją wśród szkół i społeczności rodziców, którzy mogliby pomóc opracować lub monitorować program dla dziecka z niezwykłymi potrzebami;
13. Utrata kontaktu z rodzinami, które jednostronnie umieściły dziecko. Niektóre systemy szkolne zapominają lub ignorują swoją ciągłą odpowiedzialność za ocenę, przegląd i proponowanie IEP dla dzieci, gdy uczą one się w umieszczieniu zewnętrznym za koszt rodziców;
14. Zepsucie wymaganych procedur wokół zawieszenia lub wydalenia uczniów z zidentyfikowanymi lub podejrzanymi potrzebami edukacji specjalnej (np. nie przeprowadzenie funkcjonalnych ocen behawioralnych w celu ustalenia przyczyn maladaptywnych zachowań ucznia; nie zwołanie zespołu, nie dokonanie ustalenia manifestacji, nie przeanalizowanie IEP pod kątem tego, czy usługi są odpowiednie i faktycznie dostarczone, nie zapewnienie FAPE zawieszonym lub wydalonym uczniom z potrzebami edukacji specjalnej).
15. Nie zapewnienie, by administratorzy nieedukacji specjalnej – zwłaszcza dyrektorzy szkół – są w pełni poinformowani i przestrzegają wymaganych polityk i procedur edukacji specjalnej.

Błędy adwokatów

W innych sekcjach tej serii omówiłem niektóre powszechne błędy rodziców i systemów szkolnych, które podważają zdolność systemu do skutecznej reakcji na potrzeby edukacji specjalnej dziecka. W tym kawałku przechodzę do poważniejszych błędów, jakie czasem popełniają adwokaci rodziców, z równie szkodliwymi skutkami. Moje źródła znowu obejmują prawników regularnie reprezentujących systemy szkolne, sędziów ds. postępowań w sprawach edukacji specjalnej, oceniających, rodziców i adwokatów rodziców/dzieci. Część nagrody za pracę w tej dziedzinie prawa była pracą z (i czasem, z szacunkiem, w opozycji do) tych profesjonaliści, i głęboko cenię ich myślowe wkłady do tej dyskusji.

Adwokat niebędący prawnikiem odgrywa niezwykle ważną rolę w procesie edukacji specjalnej. Często sam rodzic dziecka z potrzebami edukacji specjalnej, dobrze wyszkolony adwokat może dostarczyć cenne wsparcie rodzicom próbującym nawigować labiryntem prawa i procedur edukacji specjalnej. Kompetentny adwokat może pomóc rodzicom w uzyskaniu niezbędnych informacji o ich dziecku i dostępnych alternatywach edukacyjnych, organizacji prezentacji na kluczowych spotkaniach, opracowaniu skutecznych strategii uzyskania niezbędnych usług i podejmowaniu inteligentnych i realistycznych wyborów po drodze. Adwokaci muszą być nieustannie świadoczni mocy swojej roli i zaufania, jakiego im rodzice oddają. Rodzice widzą w swoim adwokacie osobę ze specjalną wiedzą o trudnym systemie; polegają na tej osobie, by miała chłodną głowę i stosowała cenne, informowane sądy każdym krokiem.

Jedno wyjaśnienie – istnieją osoby, które pomagają rodzicom w procesie edukacji specjalnej, które są wyszkolone w dziedzinie edukacji specjalnej i są ekspertami we własnym zakresie w obszarach swojego szkolenia i doświadczenia – zazwyczaj osoby z M.Ed. lub Ph.D. w pedagogice lub pokrewnych dziedzinach. Choć ci ludzie mogą działać jako „adwokaci” czasem, lepiej mogą pomóc rodzicom jako inny rodzaj eksperta – konsultant edukacyjny. W tej roli muszą być obiektywni, stosując swoją ekspertyzę do zrozumienia sytuacji i potrzeb ucznia, i nie zawsze muszą zgadzać się z celami rodziców. Mogą oferować rady eksperckie zespołowi i mogą zeznawać jako eksperci w postępowaniach. Tacy konsultanci edukacyjni powinni być jasni co do swoich ról z rodzicami i z dzielnicami szkolnymi i, w jak największym stopniu, zostawiać „adwokację” prawnikom, adwokatom i rodzicom samym.

Bardziej poważne błędy, jakie czasem popełniają adwokaci, to generalnie błędy nadmiaru – nadmiarowe emocje zacierające sąd; nadmiarowe porady w obszarach poza ekspertyzą adwokata; nadmiarowe zaangażowanie w sprawę, gdzie rodzice lepiej poradziliby sami; nadmierne podnoszenie oczekiwań rodziców; i napajanie poczucia oburzenia rodziców zamiast pomagania im w uprawianiu spokojnego, wytrwałego podejścia. (Proszę zauważyć, że role adwokatów laickich i prawników są podobne w wielu aspektach, i prawnicy edukacji specjalnej mogą i popełniają te same błędy.) Oto niektóre z poważniejszych powszechnych błędów:

1. Być może najbardziej szkodliwy błąd, jaki niektórzy adwokaci popełniają, to powtarzanie własnych walk o edukację specjalną lub zdrowie poprzez adwokację dla innych rodzin. To zaciera sąd adwokata i tenduje do tworzenia wrogości między rodziną a systemem szkolnym, która ma więcej wspólnego z adwokatem niż z prawdziwymi potrzebami rodziny.
2. Nie informowanie rodziców z góry, co wiąże się z procesem edukacji specjalnej, by rodzice byli świadomi od początku potencjalnych kosztów czasu, pieniędzy i energii, które będą wymagane, zwłaszcza jeśli szukają droższych usług lub umieszczienia zewnętrznego. Na przykład, adwokaci powinni informować rodziny, że samo uzyskanie nawet doskonałej niezależnej oceny niekoniecznie wystarczy, by przekonać system szkolny do wdrożenia rekomendacji oceniającego (lub sędziego do ich nakazania); rodzina może ponieść dodatkowe koszty oceniającego za obserwację szkoły, konsultacje z adwokatem rodziny i/lub prawnikiem, zeznanie itd., a nawet wszystkie te dodatkowe zadania mogą nie wystarczyć.
3. Zakładanie, że znają niepełnosprawność i potrzeby edukacyjne dziecka przed ukończeniem niezależnej oceny. Również próba interpretacji wyników testów – wyników, percentyli itp. – bez doświadczenia i szkolenia do tego. Te błędy zbyt często prowadzą do dawania porad poza ekspertyzą adwokata, stawiając rodziców na upadek, jeśli wyniki i rekomendacje oceniającego są inne. Rodzic musi usłyszeć od swojego niezależnego oceniającego, a nie od adwokata, jakie są potrzeby dziecka i jakie usługi lub program mogłyby je zaspokoić.
4. Podnoszenie oczekiwań rodziców zbyt wysoko bez względu na realne limity procesu, dostępnych usług i standardów prawnych, które mają zastosowanie.
5. Bycie nawykowo konfrontacyjnym – mylenie podejścia „w twarz” z działaniem z siły – i zachęcanie rodziców do tego samego. Ten typ podejścia adwokata nie tylko podważa pracę konkretnej rodziny z systemem szkolnym; w czasie adwokat zyskuje negatywną reputację i staje się coraz mniej skuteczny dla wszystkich rodzin, którym próbuje pomóc.
6. Przeciwny problem: stawanie się zbyt „przyjaznym” z administratorami edukacji specjalnej, z którymi adwokat ma do czynienia wielokrotnie. Najlepsze podejście dla adwokata – i dla rodzica – to łączenie stałości sceptycyzmu z chęcią spróbowania wszystkich rozsądnych opcji oferowanych przez system szkolny, i traktowanie nawet najbardziej arogantnych lub adversarialnych pracowników szkolnych tą samą miarą szacunku, jaką adwokat i rodzic chcieliby otrzymać sami.
7. Nie dowiadywanie się o dziecku od personelu szkolnego pracującego z nim. Adwokat powinien uważać na to, co mówią nauczyciele dziecka o dziecku i pomóc rodzicom ocenić wiarygodność i przydatność opinii i obserwacji nauczycieli, zamiast po prostu odrzucać je z góry.
8. Nieustanne śledzenie zmian w proceduralnych i materialnych wymaganiach edukacji specjalnej. Oznacza to bycie w pełni zaznajomionym z panującymi prawami i regulaminami, stanowymi i federalnymi, i ze zmianami w tych prawach, jak są one uchwalane (np. studiowanie IDEA 2004, nowelizacji federalnego prawa o edukacji specjalnej, które weszły w życie w lipcu 2005 r.). Oznacza też śledzenie decyzji wydawanych przez sędziów ds. postępowań administracyjnych w Twoim stanie, by wiedzieć, jak kwestie są rozstrzygane i jakie postawy oczekiwać od osób, które te decyzje podejmują.
9. Nie konsultowanie się z adwokatem znawcy prawa edukacji specjalnej w kluczowych punktach decyzyjnych i w trudnych kwestiach prawa lub procedury; czekanie, aż jest za późno, by prawnik mógł być w pełni skuteczny. (Zazwyczaj jeden z najgorszych błędów, jaki adwokat może popełnić, to doradzenie rodzicom otwarcia postępowania, a dopiero wtedy doradzenie im skonsultowania się z prawnikiem edukacji specjalnej – częściej niż nie, w takich okolicznościach, prawnik musi wtedy zmusić rodzica do cofnięcia odwołania, które właśnie złożył, by dalej rozwinąć sprawę.)

Błędy niezależnych oceniających

Tak poinformowani i artykulowani, jak może być konkretni rodzice, zazwyczaj nie mogą złożyć sprawy o konkretnych usługach lub programach dla swojego dziecka bez pomocy kompetentnego i wiarygodnego niezależnego oceniającego. W postępowaniach ds. postępowań zazwyczaj nie ma ważniejszego świadka dla rodziny. (Nawet z takim oceniającym to może być stromy walką o usługi ze względu na deferecję, jaką przyznaje się dzielnicom szkolnym w postępowaniach edukacji specjalnej, ale bez takiego oceniającego często nie ma żadnej szansy.) W tym świetle, najpoważniejsze błędy, jakie mogą popełnić oceniający, to te, które podważają ich wiarygodność lub czynią ich opinie bezsilnymi z powodu braku ich dalszych działań. Oto kilka błędów, których niezależni oceniający powinni unikać:

1. Nieocena wyników testowania ucznia w szerszym kontekście jego historii edukacyjnej, sytuacji rodzinnej, środowiska szkolnego, składu psychologicznego i innych czynników. Ocena może w każdym razie dać tylko zrzut ekranu ucznia. Raport, który tylko opisuje aktualne wyniki testów, nic nie wyjaśnia i daje mało fundamentów pod rekomendacjami oceniającego.
2. Nie kontaktowanie się z nauczycielem/ami ucznia, administratorem edukacji specjalnej lub innym personel szkolnym zaangażowanym w ucznia jako kluczowymi źródłami informacji w ocenie. Oceniający nie powinni po prostu zakładać, że postrzegania rodziców są bardziej precyzyjne niż szkoły; czasem najważniejszą rolą oceniającego jest uspokojenie rodziców, że program publicznej szkoły ich dziecka jest w istocie solidny.
3. Pisanie raportów słabo zorganizowanych, pełnych żargonu, nieostrożnie korektowanych, w których rekomendacje nie łączą się logicznie z wynikami testowania; używanie rekomendacji szablonowych, które oczywicie nie są dopasowane do konkretnego ucznia i jego okoliczności.
4. Ograniczanie rekomendacji programów i usług tylko do tych, które oceniający wie, że są dostępne w konkretnym systemie szkolnym i/lub bieranie pod uwagę potencjalnego kosztu dostarczenia zalecanych usług. Gorzej, nie składanie żadnych rekomendacji edukacyjnych na błędnym założeniu, że tylko pracownicy szkoły mogą decydować, jak zaspokoić zidentyfikowane potrzeby. Prawo edukacji specjalnej uprawnia ucznia do usług, które pozwolą mu na sensowny postęp edukacyjny. Zadaniem oceniającego jest zalecanie odpowiednich usług, a nie ograniczanie rekomendacji do tych, które są wygodne lub mniej kosztowne dla systemów szkolnych.
5. Nie uwzględnienie i nie raportowanie prawdopodobnych ryzyk dla ucznia, jeśli rekomendacje nie zostaną zrealizowane.
6. Nie wyjaśnianie rodzicom, że często istnieje realna różnica między rekomendacjami pożądanymi klinicznie a rekomendacjami narzuconymi prawnie (np. najlepszy program edukacyjny dla Janka może być w szkole alternatywnej, która dopasuje się do jego konkretnych potrzeb, ale program szkoły publicznej, oferujący mniej intensywne usługi edukacji specjalnej w ustawieniu „najmniej restrykcyjnym” może być wszystkim, do czego prawo uprawnia Janka).
7. Odmowa opuszczenia cytadeli: – nie kontynuowanie po napisaniu raportu: np. nie udział w spotkaniach zespołu, obserwowanie programów i/lub zeznanie, gdy te działania są niezbędne, by upewnić się, że rekomendacje oceniającego zostaną zrozumiane, zaakceptowane i zrealizowane. (Widzieliśmy wiele decyzji postępowań, w których zeznania ekspertów były odrzucane, bo nie było obserwacji proponowanego programu dzielnicy lub prawdziwego wysiłku zrozumienia jego struktury i usług.)
8. Praca wyłącznie jako oceniający rodziców lub jako oceniający systemu szkolnego; to pewny sposób na utratę wiarygodności jako oceniającego z czasem.
9. Nie kierowanie rodziców do kompetentnego adwokata lub prawnika edukacji specjalnej do oceny i adwokacji za ich prawami prawnymi.

Copyright © 1998, 2006 Kotin, Crabtree and Strong, LLP