• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak pomóc dziecku z gniewem: 7 kluczowych wskazówek do radzenia sobie z tym uczuciem

Poczucie gniewu to normalna emocja, którą wszyscy doświadczamy, a życie w czasach pandemii sprawiło, że jest szczególnie trudne z nią sobie radzić. Obowiązki maskowe, izolacja, strata i niepewność sprawiły, że ludzie wszelkiego wieku wyrażają swoją frustrację i gniew. Jednak to dzieci doświadczają największego burzy w swoich środowiskach społecznych i edukacyjnych – i są najmniej wyposażone, by regulować swoje emocje w odpowiedzi.

Ana Diaz-Zubieta, kliniczna psycholog dziecięca z Miami, mówi: „Fizyczna i/lub werbalna agresja często staje się pierwszą linią obrony dla dziecka, które ma trudności z radzeniem sobie z frustracją lub brakuje mu odpowiednich umiejętności rozwiązywania problemów, by radzić sobie z wyzwaniami, trudnościami lub negatywnymi emocjami życiowymi.”

Maluchy wpadują na podłogę, kopiąc i krzycząc, nastolatkowie i młodzież krzyczą i trąca drzwiami. Gdy emocje osiągają punkt wrzenia, niektóre dzieci nie wiedzą, co robić. Rodzice i opiekunowie muszą wiedzieć, jak adresować problemy z gniewem u dzieci, by zgniewane uczucia nie zamieniły się we wzorzec agresywnych zachowań, jak plucie, uderzanie czy kopanie.

Dlaczego pandemia stworzyła więcej wyzwań emocjonalnych dla dzieci

Brak kontaktu społecznego w wielu sposób pogłębił uczucia frustracji. Dzieci musiały zrezygnować z przytulania i spotkań z rówieśnikami. Widzą więcej twarzy w maskach niż uśmiechniętych na ulicach i w klasach. Neacol Robinson, ohijska psychiatryczna pielęgniarka praktykująca w zdrowiu psychicznym, mówi: „Warunki życia w pandemie zaprosiły izolację, a ludzie są istotami społecznymi. Ludzki dotyk jest bardzo potężny i jest sposobem wyrażania miłości i troski.” Innymi słowy, dzieci potrzebują afektu, by im pomóc radzić sobie.

Dawanie dzieciom umiejętności radzenia sobie z gniewem w pandemii jest trudne. „Wierzę, że wśród najjaśniejszych wyzwań pandemii dla dzieci i rodzin” – mówi Diaz, „jest to, że w tym czasie wszyscy przechodzą trudności jednocześnie. Gdy wszyscy zmagają się w jakimś stopniu, stało się to większym wyzwaniem, by znaleźć stabilne wsparcie. Dzieci i młodzież mogą mieć rodziców, nauczycieli, rodzeństwo i przyjaciół, którzy są zestresowani bardziej niż przeciętnie.”

Jak rodzice i opiekunowie mogą pomóc dzieciom zarządzać gniewem

Mimo stresu, przez który wszyscy przechodzimy, nadal są konkretne sposoby, jak dorośli mogą pomóc dzieciom.

1. Daj dzieciom znać, że czuć gniew jest OK

Diaz mówi, że powiedzenie dzieciom, że „jest OK, by czuć gniew” to ważny krok w pomaganiu im zrozumieć różnicę między uczuciem a odpowiednimi sposobami reagowania. Mówi: „Poświęcenie czasu na rozmowę i znajdowanie strategii może pomóc dziecku czuć się mniej przytłoczone swoim gniewem.”

2. Pomóż dzieciom zidentyfikować źródło swojego gniewu

Mimo ich wieku, dzieci nie zawsze wiedzą, co ich denerwuje. Robinson mówi: „Dzieci z problemami z kontrolą gniewu muszą być wysłuchane, więc nasłuchiwanie wskazówek dotyczących źródła frustracji jest kluczowe.” Gdy dzieci mogą zidentyfikować źródło swojej frustracji, łatwiej jest dorosłym pokazać empatię, a dzieciom poczuć się usłyszane i zrozumiane.

3. Modeluj zdrowe sposoby radzenia sobie z gniewem

Dzieci bierą wskazówki od dorosłych, więc modelowanie, jak radzić sobie z gniewem, pomoże dzieciom robić to samo. Diaz mówi: „Dzieci muszą być w stanie widzieć zdrowe reprezentacje zarządzania emocjami. Dzieci też muszą mieć alternatywę do swoich negatywnych reakcji, na którą mogą polegać.” Dlatego ważne jest, by dorośli sprawdzali swoje własne emocje.

4. Daj dzieciom znać, gdy musisz odejść

Gdy emocje są wysokie, czasem najlepszą reakcją jest przerwa. Kristen Coggin, mama 8-, 5- i 22-miesięcznego dziecka, mówi, że gdy jej dzieci mają problemy z kontrolą gniewu, ma największe wyzwanie z „zarządzaniem tym, jak przetwarzam dyskomfort, jaki czuję w danej chwili.” Mówi, że odchodzenie pomogło w momentach, gdy musiała zaregulować się sama. Mówi dzieciom: „Potrzebuję chwili, bo czuję frustrację.” Gdy dorośli nazywają swoje potrzeby emocjonalne, pomaga to dzieciom robić to samo.

5. Ucz strategii radzenia sobie, gdy dzieci są szczęśliwe

W upałem chwili, walidacja może być ważniejsza niż instrukcja. Charisse A. Sims, edukatorka i mama sześciu dzieci w wieku 3-11 lat, mówi: „Jednym z częstych błędów, jakie popełniamy z dziećmi, jest próba nauczania i dawanie im narzędzi w momentach wielkich emocji. Regularnie ćwiczę i uczę różne techniki oddechowe i uspokajające, gdy moje dzieci są szczęśliwe, żeby to utkwiło, było ekscytujące – i żeby wiedziały, jak to zrobić bez próby uczenia się czegoś nowego wmitten trudnego czasu.”

6. Pomóż dzieciom znaleźć możliwe alternatywy do wyrażania gniewu

Gdy dzieci się uspokoją, Sims sugeruje pracę z dziećmi, by pomóc im znaleźć alternatywną reakcję na swoje uczucia. „W zależności od ich wieku, mogę zaprosić ich do dołączenia do procesu myślowego, by ustalić ‚Jak?’ albo [zapytać] ‚Co jeszcze możemy zrobić?’ Albo oferuję wybór.”

7. Pokaż dzieciom, że zależy Ci na nich

Sims mówi, że czasem od razu prosi dzieci o przytulas. „Z przytulasem mogę też uspokoić rzeczywisty układ nerwowy, który sprawia, że ich ciało czuje gniew.”

Tasheba Berry-McLaren, właścicielka i operator Next 2 Mom Learning Center w Miami, mówi, że opiekunowie dzieci, którzy łączą się z dziećmi w swojej opiece, lepiej radzą sobie z pomaganiem im w zarządzaniu emocjami. „Musisz zbudować relację z dziećmi, by zrozumieli i poczuli związek z Tobą. Wiele razy dzieci fizycznie mówią do Ciebie przez swoje zachowanie. Po prostu chcą miłości. Chcą poczuć więź z kimś i chcą czuć się bezpiecznie.”

Kiedy szukać profesjonalnej pomocy

Gniew to normalna emocja, ale czasem może dojść do punktu, gdzie rodzice muszą szukać profesjonalnej pomocy dla wsparcia. Diaz mówi: „Gdy dziecko ma trudności z zarządzaniem emocją gniewu, charakterystycznym znakiem jest to, że relacje dziecka są istotnie, negatywnie wpływane. Jeśli dziecko fizycznie krzywdzi siebie lub innych, jeśli wykazuje stałe wybuchy lub inne zachowania, które wpływają na ich codzienne funkcjonowanie (np. szkoła, negatywny wpływ na relacje) lub jeśli problemy wydają się nasilać się bez wyjaśnienia, to są znaki, że uzyskanie profesjonalnej pomocy jest uzasadnione.”