Porwanie dziecka: co każdy rodzic musi wiedzieć
Porwanie dziecka: co każdy rodzic musi wiedzieć
„Czy mój syn jest bezpieczny, bawąc się w podwórku u sąsiadów? Wydają się miłymi ludźmi, ale czy mogę im zaufać?”
„Czy moja córka wie, co robić, gdy nieznajomy podejdzie, prosząc o pomoc lub oferując cukierki?”
Dobra wiadomość, wedle ekspertów: medyczne, medialne przypadki porwań nie odzwierciedlają rosnącego problemu. Według National Center for Missing & Exploited Children, liczba poważnych porwań jest zgodna z danymi z ubiegłego roku, a ogólne trendy pokazują spadek. W 2001 r. zgłoszono 725 000 zaginionych dzieci – prawie 2000 dziennie. Większość to porwanie przez rodzica lub ucieczka dziecka. Większość dzieci została szybko odnalezione. 3000–5000 dzieci wpadło w tzw. „nieznajome niebezpieczeństwo” – zabranych przez osoby spoza rodziny. Spośród nich 200–300 to przypadki zamordowania lub okupu.
Mimo to statystyki rzadko uspokajają lęk. Przeczytaj dalej dla stanowiska FBI w sprawie medialnych porwań i porad, jak chronić dzieci.
Pyta i odpowiedzi z FBI o zaginionych dzieciach
FamilyEducation.com zapytało April Brooks, starszą agentkę specjalną z Jednostki Przestępstw przeciwko Dzieciom FBI, o odpowiedzi na pytania rodziców o medialne porwania. Brooks była bezpośrednio zaangażowana we wszystkie przypadki, które teraz są w mediach.
Nie ma potrzeby panikować i przerażać dzieci, ale musisz im też dać znać o istniejących zagrożeniach. To dzieje się w San Diego, Houston, Salt Lake, Portland. Nie tylko w wielkich miastach – w każdym mieście. Doświadczamy skumulowanego clusters medialnych porwań. Dlaczego? Nie mam pojęcia. To lato; więcej dzieci na dworze, więcej drapieżników. Narażenie dzieci rośnie latem. Są bardziej narażone. Największe ryzyko porwania przez członka rodziny to koniec lata i koniec ferii świątecznych (kiedy dziecko ma wrócić do domu).
Czy są podobieństwa w medialnych porwaniach? Np. czy dziewczynki są bardziej narażone?
Nie, tyle chłopców co dziewczynek jest zabieranych. Kilka przypadków dotyczy osób nieznajomych dziecku. Inne – osób znanych. Próbujemy powtarzać: nie można już iść drogą „Nieznajomy = niebezpieczeństwo”. Większość dzieci jest zabierana przez znanych. Z tysięcy przypadków rocznie, tylko kilka set to porwania przez nieznajomych.
Ale łatwiej powiedzieć dziecku: „Nie rozmawiaj z nieznajomymi”. Jak powiedzieć, że krewny może je porwać, i oczekiwać, że będą ufać komukolwiek?
To problem; uczymy dzieci ufać policjantom i strażakom, choć ci nie zawsze są godni zaufania. To dotyczy też przyjaciół i rodziny – korepetytora, wuja. Najważniejsza zasada: nie idziesz nikąd z nikim, chyba że rodzice wiedzą. Rodzic musi wiedzieć, gdzie dziecko jest w każdej chwili.
Czy porwanie następuje po nawiązaniu relacji z dzieckiem?
Tak. Sąsiad może mieć relację z dzieckiem. Będzie budowanie zaufania (czasem przed porwaniem), by dziecko poszedło chętnie. Podstawowa zasada dla dzieci: jeśli coś w sytuacji nie wydaje się dobre, to prawdopodobnie nie jest. Masz prawo powiedzieć, co czujesz.
Czy rodzice powinni rozmawiać z dziećmi o tym, co jest odpowiednie, a co nie, w relacjach dorosłych–dzieci?
To główne zabezpieczenie. Np. uczymy rodziców, by mówili dzieciom, że dorośli nie proszą dzieci o pomoc. Jeśli dorosły prosi cię o znalezienie zgubionego psa – to sygnał problemu. Dorośli prosili tylko dorosłych.
Czy rodzice powinni nawiązywać do medialnych przypadków w rozmowie z dziećmi, czy to zbyt straszne?
Po pierwsze, część dzieci usłyszy o sprawach od znajomych lub w wiadomościach. Zależnie od wieku, mogłabym usiąść i powiedzieć: „Patrz, to stało się z tym chłopcem/dziewczynką. Jeśli ktoś spróbuje cię zabrać, rób cokolwiek, by uciec – kop, gryź, krzycz.” Inna rzecz: ustal tajny kod, który znają tylko rodzic i dziecko. Jeśli ktoś powie: „Mama kazała mnie po ciebie zabrać”, dziecko pyta o kod. To zadziałało w realnych przypadkach. Moc dzieci pochodzi z wiedzy, co robić. Jeśli jej nie mają, nie mogą się bronić. Więcej porad na www.fbi.gov lub www.missingkids.com. Lub zadzwoń na gorącą linię NCMEC: 800-843-5678.
Previous:Przewodnik bezpieczeństwa w okolicy zamieszkania
Next:Ryzyko na rollercoasterach: prawdziwe czy wyimaginowane?
-
Jestem w 28. tygodniu ciąży, co oznacza, że oficjalnie weszłam w trzeci trymestr. Oznacza to, że powinnam wiedzieć, co robić i być gotową to zrobić… i to dość szybko. Oto mój brzuch w 28. tygodniu. Tak, to piñata wypełniona artykułami dla dziecka -
Choć w powietrzu unosi się ekscytacja z powodu nowych ubrań i przyborów szkolnych, zupełnie naturalne jest, że dzieci – i rodzice – mają trochę obaw przed zmianą trybu i powrotem do ławki szkolnej. „Istnieje bogate badania potwierdzające, że najważn -
Dla wielu rodziców dziadkowie to bohaterzy. Dają dobre rady, kochają wnuki jak swoich i zawsze są gotowi wesprzeć w kłopocie. Ale ile to za dużo, by prosić dziadków swojego dziecka? W ostatnim liście do poradni Slate, Dear Prudence, mama ujawnia, że
