• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak poznać, czy Wasze dziecko ma problemy?

Strona 1

Jak poznać, czy Wasze dziecko ma problemy?

Czasem problemy są oczywiste. Życie Waszego dziecka to katastrofa, i tak samo Wasz dom. Napięcia, kłótnie, kłamstwa i oszustwa, bałagan – zarówno fizyczny, jak i metaforyczny. Wasze dziecko jest nie do poprawienia, zdepresyjne lub maniakalne, zgłodza się lub poskarbia się brzydkimi czarnymi tatuażami. Albo wraca do domu z sinym okiem, a Wy znajdziecie w koszu w łazience waciki do testu ciążowy. Może to tylko oceny – spadnięcie z B na D w jednym semestrze. Albo baicie się dzwonienia telefonu, bojecie się, że to policja – wandalizm, znowu. Boić się za nią, winicie siebie (i część Was nienawidzi jej za to, że narzuciła Wam to wszystko). Co do Was, to ledwo śpicie od tygodni.

Okej, złapcie się za głowę, Wasze dziecko ma problemy. Choć nie ma szybkich rozwiązań, są podejścia. A oczywiście pierwsze podejście to uświadomienie sobie, że jest problem, i że jesteście poza swoją głębokością.

Zachowajcie się!

Mówi się, że najtrudniejsza część zmiany to uświadomienie sobie potrzeby jej dokonania.

To dobry pomysł!

Zaangażowanie w szkołę to doskonały sposób na pilnowanie dobrostanu dziecka. Nauczyciele reagują na dzieci, których rodzice są zaangażowani. Jeśli nauczyciele wiedzą, że jesteście zaniepokojonymi rodzicami, będą bardziej uwagą dla Waszego dziecka i będą mogli powiedzieć, czy coś nie tak. Nie polegajcie na tych przeładowanych nauczycielach, by zadzwonili do Was. Zadzwońcie Wy do nich!

To dobry pomysł!

Nagły skok ocen również zasługuje na „Co tam?” – choć zazwyczaj nie oznacza problemów.

Gdy niebo jest zachmurzone

Czasem nie jest tak oczywiste, że Wasze dziecko ma problemy. „Wskazówki tam były, gdybym tylko spojrzała!” – krzyczy matka nieletniego przestępcy. Nie zawsze prawda, że możecie z góry zauważyć, gdy dziecko wpada w duże kłopoty (i to niesprawiedliwe, by się po fakcie bić –). Ale często są wskazówki, że nie wszystko jest w porządku. Wskazówka numer jeden: Szukajcie zmian w zachowaniu. Im starsze dziecko, tym bliżej pilnowajcie znaków poważnych problemów, depresji lub samoagresji (szczególnie w latach nastolatkowych).

Zmiany w szkole

Większość dzieci znajduje swoje tempo w szkole i płynie po nim; robią to bardzo dobrze, radzą sobie dobrze, albo po prostu radzą. Zmiana we wzorcu Waszego dziecka zasługuje na „Co tam?”. Czy nagle przestaje chodzić do szkoły? Czy zostaje w domu, czy ucieka? Co z ocenami? Czy spadły? Może to być coś strasznego w samej szkole (co oznacza wizytę lub telefon) albo reakcja na inne rzeczy w jego życiu. W każdym razie musicie to zbadać.

Zmiany w przyjaciach

Z nową grupą? Albo może przeszła od bycia z grupą do posiadania tylko jednego przyjaciela, nowego chłopaka, z którym wydaje się zbyt blisko, albo żadnych przyjaciół w ogóle. Nie skakajcie do wniosków. Dojrzewanie robi dziwne rzeczy z dziećmi. Prawie wszystkie dzieci bawią się tożsamością i grupami rówieśników i jeśli reszta jej życia wygląda dobrze – wciąż w klubie dramatycznym i dobre oceny – prawdopodobnie mało do quoi się martwić. Jeśli starsi przyjaciele nie chcą jej wokół, jej zachowanie jest „poza”, i szkoła nie idzie, sprawdźcie to. Może gotować się kłopot.

Strona 2

Zmiany w zachowaniu w domu

Znaście swoje dziecko, i, jeśli zatrzymacie się, by naprawdę spojrzeć na nie, prawdopodobnie poczujecie, że coś nie tak. Możecie nie wiedzieć, co go drażni – to zupełnie inny temat. Jak Was traktuje? (Jeśli jest nastolatkiem, może Was fatalnie traktować; to często norma.) Jeśli jego waga, apetyt lub higiena osobista drastycznie się zmieniły, jeśli ćwiczy furiozalnie lub spędza cały czas słuchając death rocka i malując ściany pokoju na czarno, jeśli napięcia między Wami są nie do zniesienia, może tu być problemy, i Wasza rodzina może potrzebować dodatkowej pomocy.

To dobry pomysł!

Potrzebujecie pomocy zewnętrznej w wychowywaniu, gdy zdrowie lub bezpieczeństwo kogoś w rodzinie jest zagrożone, a Wy jesteście bezsilni, by cokolwiek z tym zrobić.

To dobry pomysł!

Gniew, lęk i rozpacz nastolatków – i zachowanie, które wyrażają w swoim cierpieniu – to najciemniejsza część dojrzewania dla rodziców. Chcemy, by nasi dzieci byli szczęśliwi i zdrowi, i to niezwykle rozpaczliwe, gdy nie są. Jeśli życie jest teraz bardzo trudne dla Waszego dziecka, Wy też potrzebujecie i zasługujecie na wsparcie.

Co możecie zrobić, a czego nie możecie

Pozytywne wychowywanie to upór w okazywaniu troski, zaniepokojenienia i pozytywnego wzmocnienia, nawet gdy dziecko Was fatalnie traktuje. Często dziecko (nawet starsze) postrzega rodziców jako zewnętrzne przedłużenie siebie. Im gorzej czuje o sobie (i większe kłopoty ma), tym gorzej Was traktuje. Tak, zasługujecie na to, by Was traktowano z troską, szacunkiem i zaniepokojeniem. Nawet gdy protestujecie przeciwko sposobowi, w jaki do Was mówi, trwajcie w traktowaniu dziecka tak, jak chcielibyście być traktowani. Wierzcie mi, usłyszy troskę w Waszym głosie, i to ma znaczenie. Dając dziecku poczucie własnych mocnych stron pomoże mu nauczyć się szanować swoje ciało, dbać o siebie, a także czuć się na tyle pewnie, by opierać presji rówieśników.

Wiele problemów, jakie mają dzieci, może zostać rozwiązanych w rodzinie, albo zaangażowaniem nauczycieli, trenerów i innych ważnych dorosłych w życiu Waszego dziecka. Czasem problemy są większe. Kiedy iść po pomoc zewnętrzną? Ogólna zasada: potrzebujecie pomocy, gdy zdrowie lub bezpieczeństwo (kogoś) jest zagrożone, a Wy jesteście bezsilni, by cokolwiek z tym zrobić. Najtrudniejsza część to ocena sytuacji, by ustalić, czy jesteście bezsilni. Gdy raz zdecydujecie się szukać pomocy z sytuacją dziecka, znajdziecie wiele dostępnych zasobów.