• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Mąż krzyczy na dzieci

P: Mam dwie córki, 4 i 2 lata. Mąż jest niecierpliwy wobec nich i często krzyczy na nie, gdy się niegrzecznie zachowują. Próbowałam z nim o tym porozmawiać, ale nie chce słuchać. Popiera klapanie i uważa, że dzieci by nas lepiej słuchały, gdybyśmy z tego korzystali. Zmartwiona jestem o dzieci. Raz kazałam mu wyjechać, ale starsza córka zaplakała i powiedziała: „Nie sprawiaj, by tatusz wyjechał”. Kiedy jest w dobrym humorze i one są grzeczne, bawi się z nimi i wszystko wydaje się w porządku. Nie wiem, co robić. Czy powinnam go zostawić, zanim dzieci odniosą emocjonalne blizny?

A: Czuję, że w Waszym małżeństwie musi być coś znacznie bardziej niepokojącego niż tylko kwestia mąża krzyczącego i szczekającego na dzieci, gdy się niegrzecznie zachowują. Większość małżonków nie rozważa rozwodu z dwoma małymi dziećmi tylko z tego powodu. Wspominasz, że on wierzy w klapanie, ale nie wspominasz, że je klapie lub bij. Może jego werbalne przemoc wobec nich, gdy się niegrzecznie zachowują, zdarza się zbyt często, sprawiając, że czujesz, że nigdy się nie zmieni i że dzieci dorosną z emocjonalnymi bliznami przez to.

Czterolatki i dwulatki nie będą „grzeczne” cały czas. Jestem pewien, że Wasz mąż ma nierzeczywiste oczekiwania co do ich odpowiedniego dla wieku zachowania i ich zdolności do zachowywania się tak, jak chce. Zamiast mówić, że on ma nieprawdę, a Wy rację w kwestii dyscypliny dzieci, zaproponujcie mu, że obaj musicie znaleźć lepsze sposoby wychowywania dzieci, zwłaszcza w dziedzinie dyscypliny. Wasz mąż krzyczy na dzieci, bo nie został nauczony lepszego sposobu radzenia sobie z nimi. Przecież znacie powiedzenie: „Kiedy wiesz lepiej, robisz lepiej”. Zamiast mówić mu, że on jest problemem i musi szukać pomocy z swoim gniewem, zaproponujcie, że chcecie pójść razem do terapeuty rodzinnego i może wziąć udział w kursach rodzicielskich, by połączyć siły w tym, jak wychowujecie dzieci. Pogratulujcie mu tego, co robi dobrze z dziećmi i przyznajcie się do chęci i potrzeby pomocy samemu. Powiedzcie, że chcecie czuć, że jesteście dobrą drużyną, że wspieracie się nawzajem. Gdy rozpoczniecie terapię i kursy rodzicielskie, on będzie miał okazję nauczyć się innych technik dyscyplinowania dzieci.

Mówienie mu, że musi się zmienić albo go zostawicie, nie przyniesie zmian, których Wasza rodzina potrzebuje. Jeśli odmawia każdej Waszej zaproszenia do wspólnej wizyty u specjalisty i dalej emocjonalnie znęca się nad dziećmi, wtedy będziecie musieli rozważyć, czy dzieci faktycznie będą lepiej bez jego codziennej obecności.