• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Kłamstwo nawykowe

Mój 10-letni syn kłamie. To trwa od pewnego czasu. Nie rozumiem, bo jesteśmy bardzo bliską, kochającą rodziną i nigdy nie biliśmy dzieci. Np. gdy bawił się na zewnątrz, mąż kazał mu wpuścić psa do domu, gdy wraca. Gdy mąż podszedł do niego, bo pies był wciąż na zewnątrz, powiedział, że wpuścił psa i nasz 40-kg pies musiał przeskoczyć obok niego. Wiedzieliśmy, że kłamie, i on poszedł do pokoju, krzycząc i płacąc, że nigdy nas nie wierzymy. Dopiero gdy kazaliśmy mu usiąść w pokoju na godzinę, wyszedł i powiedział prawdę.

Mieliśmy długą rozmowę o kłamstwie i zaledwie cztery dni później znowu skłamał o zrobieniu opcjonalnego plakatu do DARE w szkole. Gdy poprosiłam, by mi pokażał, powiedział, że spadł ze ściany i nie może go znaleźć. Gdy powiedziałam, że zapyta nauczycielkę, powiedział, że tylko żartował ze mnie i płakał i kopał, że nigdy mu nie wierzę. Nie ma powodu do kłamstwa, a gdy pytam, dlaczego to robi, mówi, że nie wie. Co mogę zrobić?

Porady

Szczerość to jeden z najtrudniejszych problemów, z jakimi rodzic może się zmierzyć. Dzieci zaczynają kłamać z wielu powodów – np. dla uwagi lub unikania kary. Nieuczciwość ostatecznie staje się samo w sobie nagradzająca, bo trzyma rodzica w nieświadomości kłamstwa, a dziecko unika dalszej kary.

Spróbuj skupić się na pozytywach z synem, nagradzając go uwagą, gdy wiesz, że mówi prawdę, i zawracając uwagę, gdy kłamie. Sprawdzaj za każdym razem, gdy nie jesteś absolutnie pewien, czy syn mówi prawdę, pytając nauczycielkę lub kogoś, kto może wiedzieć, czy kłamie.

Trudno zmienić nieuczciwe zachowanie bez pomocy profesjonalnej. Zacznij od pedagoga szkolnego. Może dać synowi czas indywidualny lub włączyć do małej grupy na temat szczerości. Pedagog lub pediatra może też skierować do terapeuty w okolicy dla dodatkowej pomocy.