• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Akcentuj pozytywne w kontakcie z dziećmi

Akcentuj pozytywne w kontakcie z dziećmi

Jaki jest dzienny stosunek pozytywnych, zachęcających słów, które mówicie do dzieci, do liczby skarg, rozkazów, krytyk, ostrzeżeń i słów zniechęcających? Według dzieci, z którymi rozmawiałem przez ostatnie 20 lat, stosunek ten jest mocno przesunięty w stronę negatywną. Zbyt wiele dzieci powiedziało mi, że te codzienne negatywne interakcje stanowią rdzeń ich komunikacji z rodzicami.

Badania społeczne nad komunikacją w rodzinie wielokrotnie potwierdziły fakt, że poświęcamy bardzo mało czasu na faktyczne rozmowy z dziećmi (średnio mniej niż 20 minut dziennie) i że gdy już do nich mówimy, to częściej by zarejestrować skargę, polecenie lub prośbę o pomoc. W miarę jak dzieci dorastają, stosunek komentarzy negatywnych do pozytywnych wydaje się rosnąć, osiągając szczyt w środkowych i późniejszych latach nastolatków.

Wygląda na to, że nie rozmawiamy z dziećmi zbyt wiele – a gdy już coś do nich powiemy, to rzadko podnosi to ich poczucie własnej wartości. Przesłuchałem niejednokrotne wersje: „Jedyny moment, gdy słyszę cokolwiek od rodziców, to jak zespokoję.” Możemy zmienić ten ponury stan interakcji rodzic-dziecko, zmieniając to, jak i dlaczego rozmawiamy z dziećmi każdego dnia.

Nasz fokus musi przesunąć się od przypominania i karania ich za to, co robią źle i jak nas rozczarowują, do przypominania i pokazywania im, jak bardzo są kochani, cenieni i wartzi. To nie oznacza, że dajemy im fałszywe chwaly, bo one to przefiltrują. To też nie znaczy, że nie mówicie im, gdy są w błędzie. Ale oznacza, że nie możecie pozwolić im myśleć, że są niewidzialne i niezauważone, z wyjątkiem momentów, gdy popełniają błąd lub nie zadowalają nas.

Musimy mieć więcej prawdziwych rozmów, w których okazujemy autentyczne zainteresowanie ich światem i dzielimy się z nimi naszym światem. Nie zajmuje dużo czasu wyrzucenie polecenia posprzątania bałaganu w pokoju czy ostrzeżenia o godzinie wracania. Ale zajmuje czas wyliczenie sposobów, w jakich zauważyliście codzienną dobroć Waszej ocholetniej córki wobec chorej babci, wspomnienie, że zauważyliście, że dwunastoletni syn codziennie po szkole poświęca czas na nauczanie młodszego brata dryblowania piłką, i przypomnienie pięciolatej córce, że nikt nie potrafi sprawić, by jej nowa siostrzeńka się uśmiechała i śmiała jak ona.

Akwcentowanie pozytywnego – ich pozytywów – powinno leżeć w sercu Waszej komunikacji z dziećmi. Powinno to być Waszym podstawowym zamiarem rozmawiania z dziećmi. Mówienie i pokazywanie dzieciom, jak bardzo kochamy i cenimy to, kim są, może stać się codziennym nawykem. Postarajcie się robić to każdego dnia.”

Przeczytaj biografię Carletona Kendricka.