• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Kiedy dobrzy ludzie nic nie robią – ignorowanie sygnałów alarmowych

Kiedy dobrzy ludzie nic nie robią – ignorowanie sygnałów alarmowych

Zignorowane ostrzeżenia w Kalifornii
Przed 15-letnim Charlesem Andrewem Williamsem, który w marcu 2001 r. rzekomo otworzył ogień w południowokalifornijskiej szkole średniej, zabijając 2 i raniąc 13, podzielił się fragmentami planów z innymi uczniami i co najmniej jednym dorosłym. Fakt, kilka dni przed strzelaniną, Williams powiedział przyjacielowi matki przyjaciółki o planach przyniesienia broni do Szkoly Santana w Santee, CA.

„Powiedziałem: ‚Przysięgam, żebyś nawet nie myślał o tym, bo będę miał twoje (wulgarność) zamknięte’” – Chris Reynolds powiedział reporterowi, przywołując rozmowę z podejrzanym strzelcem. Później Reynolds przyznał innemu reporterowi: „Jestem zły na siebie za to, że nic nie zrobiłem. Zrobiłem zły wybór.”

według Los Angeles Times, Reynolds próbował zadzwonić do ojca Williamsa, ale poddał się po braku odpowiedzi i zajętym sygnale.

Reynolds nie był sam w niebraniu Williamsa na poważnie. Szkolny przyjaciel, 15-latek Neil O'Grady przyznał: „Mówił nam, że przyniesie broń do szkoły... ale myśleliśmy, że żartuje.”

Kultura zaprzeczania
Strzelaniny w szkołach stały się obrzydliwą rutyną. Mieni校方 walczą z kwestiami bezpieczeństwa, a psycholodzy oferują „profile” do identyfikacji potencjalnych zabójców, niektórzy obserwatorzy sugerują nowe podejście. Zamiast prosić ekspertów o wskazanie motywów „dzieci, które zabijają”, dlaczego nie zbadać „kultury zaprzeczania”, która powstrzymuje dobrych ludzi przed działaniem wobec ostrzeżeń, które otrzymali od zestresowanego nastolatka?

„Nie chcemy to słyszeć,” mówi terapeuta rodzinny Carleton Kendrick. „Chcemy to wrzucić do tej samej kategorii co jakieś dziecko mówiące: ‚Naprawdę mam dość nauczyciela’ albo ‚Mógłbym zabić to dziecko, które mnie drąży.’ Ale doszło do przesunięcia lądowego tutaj w kwestii dzieci i broni. Z pewnością powiedziałbym każdemu dorosłemu, że gdy jakiekolwiek dziecko mówi o zabraniu broni do szkoły, to wystarczający (sygnał). To nie jest coś, co lekceważycie.”

Perspektywa nastolatka
Josh A., uczeń podmiejskiej szkoły średniej w Bostonie, śledził najnowszą tragedię strzelaniny w telewizji. Współczuje przyjaciołom Williamsa, którzy pomyśleli, że żartuje.

„Gdyby jeden z moich przyjaciół powiedział, że przyniesie broń do szkoły, najprawdopodobniej pomyślałbym, że żartuje,” przyznaje 16-latek. „To taka rzecz, której myślisz, że nigdy nie przydarzy Ci się ani Twojej szkole ani Twoim przyjaciołom. To rzeczy, które dzieją się w TV w jakiejś losowej szkole w jakimś losowym regionie kraju.”

Nadal, Josh czuje, że przyjaciele podejrzanego zabójcy mogliby dopytac głębiej, by zobaczyć, co kryje się za przysięgą przyniesienia przemocy do szkoły.

„Może (przyjaciel Williamsa) mógłby zapytać, czy ma jakieś problemy i chce porozmawiać z doradcą szkolnym, może ma problemy w domu lub szkole lub rozstał się z dziewczyną.”

Nastolatek jest też krytyczny wobec dorosłego, Chrisa Reynoldsa, który zareagował groźbą po usłyszeniu planu Williamsa przyniesienia broni do szkoły.

„Lepiej zapytać, czy ma jakieś problemy, a nie tylko mówić: ‚Jak zabijesz kogoś, zamkniemy cię’.”

Kendrick zgadza się: „Sygnał, który jest dawany, to nie ‚Chcę być złym chłopcem.’ To ‚Jestem tak bez nadziei, że myślę o zrobieniu tego.’ Ludzie zawsze chcą mówić o gniewie, ale pod gniewem jest ogromna smutek i bezsilność.”

Burden na obserwatorach
Żaden detektor metali w szkole nie wyczuje uczuć, które mogą prowadzić do cykli przemocy. Ale skoro motywy i osobowości się różnią, może najlepsze wysiłki prewencyjne skupią się nie na zachowaniu zabójców, ale na obserwatorach, tych, którzy słyszą lub widzą znaki potencjalnych problemów, i muszą wybrać, czy działają, czy nie.

„Jeśli macie chłopca, który jest tak przerażony, lub zły, lub upokarzony, i mówi o przyniesieniu broni do szkoły, to wystarczy, by zacząć rozmawiać z rodzicami chłopca, najpierw, a potem ewentualnie z policją lub doradcą szkolnym,” mówi Kendrick. „To nazywa się sygnałem dymnym. To nie nazywa się dymem.”