• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Dlaczego dzieci kłamią i jak z tym radzić

Dlaczego dzieci kłamią i jak z tym radzić

Kłamstwa wypływają z ust dzieci z wielu powodów:

• Strach. Gdy dzieci boją się konsekwencji swoich czynów, często kłamią, by je przykryć. (Czy zasady są zbyt surowych? Czy granice zbyt ciasne? Czy dziecko czuje się swobodnie, by z Tobą porozmawiać?)
• Chęć ochrony kogoś innego.
• Z powodu bogatej wyobraźni – prawda jest nudna.
• By uniknąć nieprzyjemnego obowiązku. („Czy umyłeś zęby?” „Tak, tatu!”)
• Przez pomyłkę. Czasem kłamstwa wydają się niemal nieulotne i po prostu wypadają, zwłaszcza gdy dziecko zostaje złapane przy wykroczeniu. („Kto rozbił antykowy fotel?” „Nie ja!”) I wkrótce mamy do czynienia z Sir Walterem Scottem: „O, jaką splataną sieć tkamy, gdy po raz pierwszy ćwiczymy oszustwo!”
• Dla miłości, akceptacji i dlatego, że dzieci chcą szybko i skutecznie robić wrażenie.

Techniki zapobiegania kłamstwu (to prawda!)

Nie, nie możesz zabronić dzieciom kłamstwa, ale możesz sprawić, by kłamstwo stało się mniej opłacalne. Wiele kłamstw wynika z samoobrony – możesz pomóc, nie tworząc sytuacji, w której dziecko czuje presję, by skłamać albo ponieść konsekwencje.

• Skup rozmowę na tym, co się stało lub jaki jest problem, a nie na szukaniu winowajcy.
• Nie prowadź przesłuchania („Po wyjściu ze szkoły drogą którą wracałeś? O którejś 15:10?”), zapomnij o gwałtownych żarach i technikach pozbawiania snu. Pamiętaj, że celem rozmowy z dzieckiem jest komunikacja. Przesłuchanie sprawi, że się zamknie, a nie otworzy.
• Szukasz pozytywnego zamiaru? Kłamstwo to błędna technika przetrwania.
• Kłamstwo łatwo się zapada, a jeszcze łatwiej się gromadzi, kłamstwo na kłamstwie. Wiele dzieci wpada w kłamstwo tak bezbolesnie, jak wysuwanie się w ciepłej, tropikalnej wodzie oceanu. Wyjście z tego jest bolesniejsze (dreszcz, dreszcz).
• Gdy dziecko źle się zachowało, nie wcieraj je w kłamstwo ani nie stawiaj w sytuacji bez wyjścia. Konfrontacja z pytaniami suggestywnymi raczej wyciągnie kłamstwo niż spokojna rozmowa o tym, co się stało. Jeśli Tony wraca do domu z sinicą pod okiem i ty krzyczysz: „Przyrzekam, że cię zabiję, jeśli się poświstałeś! Czy dzisiaj się biłeś?” – stawiasz Tony'ego w sytuacji, gdzie albo musi skłamać („O nie, wbiłem w ścianę.” „O kochanie, przyłóż lód”), albo ponieść Twój gniew. Lepsze podejście: „O mój Boże! Co się stało? Usiądźmy”.

Zachowaj kulturę!

Przesłuchanie to na grillowanie, nie na dzieci.

• Prawda jest trudna do powiedzenia. Przyznanie się do wykroczenia to ryzyko (a ryzyko zawsze jest trudne). Jeśli dziecko przyznaje się do wykroczenia, musisz: 1) podziękować za prawdę i dać pozytywne wzmocnienie za odwagę i poczucie etyki, a potem 2) zająć się wykroczeniem, stosując odpowiednie konsekwencje. Wykonanie kroku 2 bez kroku 1 to błąd tak samo wielki jak krok 1 bez kroku 2. Potrzebuje pozytywnego feedbacku za mówienie prawdy oraz spójnych konsekwencji. Pozytywny feedback ułatwi przyjęcie konsekwencji i pomoże zbudować jego poczucie etyczne.
• Nie karaj dziecka za mówienie prawdy.
• Zanim porozmawiasz z dzieckiem o kłamstwie, upewnij się, że faktycznie skłamało. Fałszywe oskarżenie lub niewierzenie dziecku, gdy mówi prawdę, może je zdestabilizować.

7 kroków

Siedem szybkich kroków do radzenia sobie z kłamstwem

Odkrycie, że dziecko skłamało, może być mocno stresujące. Kłamstwa są często dodatkową warstwą niegrzeczności (dziecko się źle zachowuje, a potem kłamie o tym) i to właśnie ta warstwa często sprawia, że rodzice tracą nadzieję. („Jestem wściekły, że skradłeś moją kolekcję srebrnych monet i kupiłeś na nie cukierki, ale to, że mnie zakłamałeś, to już nie znoszę!”). Jeśli odkryłeś kłamstwo („warstwowe” lub proste), spróbuj tego:

To dobry pomysł!

Stałe, kompulencyjne kłamstwo rzadko jest problemem odizolowanym; zazwyczaj jest objawem czegoś innego w życiu dziecka. Spójrz, co jeszcze się dzieje. Czy próbuje uciec przed brzydką rzeczywistością? Czy oczekujesz od niej/z niego zbyt wiele pod kątem zachowania? Czy dostaje dużo uwagi za kłamstwo?

• Skup się na niegrzeczności, a nie na kłamstwie, którym dziecko ją przykryło.
• Oddychaj, pobiegnij wokół bloku, policz do 10, uspokój się. Poświęć tyle czasu, ile potrzebujesz, by zająć się sytuacją, a nie kłamstwem ani faktem, że dziecko nie było uczciwe.
• Porozmawiaj z dzieckiem. Daj mu znać, że znasz prawdę. (Bądź tak spokojny i równy głosem, jak to możliwe.)
• Porozmawiaj o wartościach i daj znać, że nie cenisz kłamstwa.
• Daj mu korzyść z wątpliwości (może utknęło w łańcuchu kłamstw).
• Gdy sytuacja, o której kłamało, zostanie rozwiązana, porozmawiaj o problemach, jakie rodzi kłamstwo. Wiedza (i Twoja jawna dysaprobata) pomoże mu unikać kłamstw w przyszłości.
• Jeśli nie chcesz dziecka, które kłamie, nie naklejaj na nie etykiety „kłamczucha”. Dzieci mają tendencję do wchłaniania etykiet, które im nadajemy.