• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak uniknąć nerwowych poranków

Jak uniknąć nerwowych poranków

W niektórych rodzinach dzieci wstają o świcie, wszyscy wspólnie zjadają spokojnie śniadanie i radośnie, punktualnie wychodzą do pracy i do szkoły. W znacznie większej liczbie rodzin dni zaczynają się od dzwonienia budzików, tarakania naczyń, krzyków („Izabelo, natychmiast z łóżka!” i „Jeśli nie usiądziesz przy stole do policzenia do trzech, młody facet!”), kłótni o łazienkę („Mamo! Jamie jest tam od 15 minut i naprawdę muszę!”), rozczesywania włosów, przygotowywania drugiego śniadanka, pisania usprawiedliwień, szukania zgubionych zadań domowych i czystego ubrania. Zawsze coś jest zapomniane, coś się spóźnia, ktoś nerwuje się. Są krzykacze, złości, ale działający na pełnych obrotach, i mruczące, pogardliwie patrzące na stygające jajko, podczas gdy zegar tyka i tyka. Łzy. Stres. Dlaczego poranki są takie złe i co można zrobić, by je poprawić?

Niezależnie od tego, czy problemem jest zestresowane, nadpobudliwe dziecko odbijające się od ścian, czy leniwiec poruszający się w zwolnionym tempie – jeśli panuje tyle chaosu, problem dotyczy całej rodziny.

Kiedy poranki są mizerne

Niektóre dzieci po prostu nie potrafią wstać rano. Inne nie lubią pośpiechu. Inne źle funkcjonują zaraz po przebudzeniu. Inne są zmęczone niedosypem. Nerwowe poranki są ściśle związane z walkami o pójście spać (do tego przejdziemy za chwilę). Oceń naturalne rytmy dziecka (są częścią jego temperamentu) oraz swoje. Niektórzy to skowronki, inne sowy. W naszej rodzinie ja łatwo się budzę, a moim pomysłem na dobry czas to wejście w przytulne łóżko o 22:00. Bill i Annie z drugiej strony mogą zabawiać się do białego rana. Lubię wczesne poranki. Bill chce zobaczyć świt tylko z „złej strony”.

Opowieści ze strefy rodzica

Złagodź osądy, zapomnij wszystkie stare przysłowia. „Kto wczesnie wstaje, temu Pan Bóg daje” miało sens, gdy wszyscy byli rolnikami i musieli wstać, by doić krowy. To samo „Wczesny ptak robaka łapie”. („Kto chce robaka?” – mruczy mąż-sowa, głębiej zakopując się w miękkim, ciepłym kołdrze.) W dzisiejszych czasach (i nocach) przeludnienia, prądu i pracy wykonywalnej non-stop, ma sens, że niektórzy z nas to ptaki rano, a inni nocne stworzenia.

Oto kilka myśli i sugestii na zmianę nastroju porankowych:

• Jeśli macie dzieci, które mają problem z wstaniem rano, czy możecie zmienić harmonogram? Brzmi radykalnie, ale dlaczego nie? Niektórzy z nas są uwięzieni w dojazdach i wczesnych rozpoczęciach szkoly – inni mają większą elastyczność i powinni pomyśleć o jej wykorzystaniu. Kiedy byłam w szkole średniej, miałam wybór godziny rozpoczęcia zajęć. Będąc skowronkiem chcącym wyjść wcześnie, często brałam zajęcia z WF przed lekcjami o 7:00. Pomysł taki wywołałby drętwienie u mojego leniwca – ups, mojego pracującego w nocy męża.
• Zastanówcie się nad własnym modelem porankowym. Czy jesteście zombie z „Nocy żywych trupów”, z wyciągniętymi ramionami, szarpiące do kuchni z narzekaniem „Ka-wa, ka-wa”, czy Hyper-Harriet zestresowana spóźnieniem do pracy znowu!, mimo że ostatnio spóźniła się pięć lat temu? Popracujcie trochę nad własnym nastawieniem porankowym. Dziecko nauczy się, że niezależnie od tego, jak źle się czujesz, ważne jest bycie kulturym.

Opowieści ze strefy rodzica

Znam parę, która prawie się rozeszła, bo on każdego dnia skakał z łóżka z radosnym „Dzień dobry!”, a ona potrzebowała co najmniej pół godziny – i mnóstwa kawy – by poczuć się ludźmi.

• W Japonii, gdzie wielu ludzi żyje gęsto na małej powierzchni z cienkimi ścianami, tradycją jest „nie widzieć” ludzi, dopóki nie są ubrani, umyci i gotowi do dnia. Możecie spróbować; niektorem rodzicom to pomaga.
• Obserwujcie tempo. Dziecko, które czuje się pospieszane, może opierać się, robiąc wszystko coraz wolniej. Nudzenie, jękanie i krzyki mogą wywieźć je teraz za drzwi, ale jutro rano to samo. Pozwólcie na więcej czasu. Obudźcie je wcześniej, albo ustawcie im własny budzik na 10-20 minut wcześniej. To kontrintuicyjne, ale czasem działa, bo dziecko może iść swoim tempem, trochę się pobawić w pokoju i powoli przyzwyczaić się do bycia w pełni w akcji.
• Jeśli Wy jesteście leniwcem, a dziecko to typ „trzasko-świtu”, niech wstanie – i będzie Waszym budzikiem o ustalonej porze. Może nawet pomóc w przygotowaniu śniadań i drugich śniadań dla rodziny!
• Zróbcie to wieczorem wcześniej. Upakujcie plecaki, kurtki, zadania domowe, sprzęt sportowy i dajcie blisko drzwi, a lepiej w samochód. Upakujcie drugie śniadanie, wybierzcie ubrania. Niektórzy rodzice pozwalają dzieciom spać w ich (wygodnych!) ubraniach i rano prosto z łóżka do auta (śniadanie w foliówce w drodze). Cokolwiek działa dla Was.
• Wprowadźcie rytm i rutynę, by dziecko (i Wy!) mogło działać na „automacie”, nie musząc myśleć. (Myślenie rano może być sporym wyzwaniem.)
• Jeśli dziecko przechodzi szczególnie trudny poranek, sprawdźcie, czy w szkole lub życiu towarzyskim wszystko w porządku. Jeśli czeka Was trudny dzień, Wy też nie chcecie wstać!
• Gdy to możliwe, ustalajcie konsekwencje. („Jeśli się spóźnisz, musisz iść pieszo” lub, być może skuteczniej, „Skoro jesteś tak zmęczony rano, na pewien czas musisz iść spać wcześniej.”)
• Niezależnie od tego, jak dobrze rodzina sobie poradziła danego poranka, zawsze całujcie lub przytulajcie dziecko do pożegnania.
• Nie zapominajcie o pozytywnym wzmocnieniu! Gdy dziecko miało lepszy poranek, wspomnijcie o tym! Poruszyć ten temat wieczorem!