• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Przemoc wobec dzieci: co każde dziecko powinno wiedzieć

Większość dorosłych traktuje dzieci dobrze, ale niektórzy krzywdzą zamiast pomagać. Inne słowo na krzywdzienie to „przemoc”.

Przemoc wobec dzieci (mówi się: przemoc) może dotknąć każdego dziecka – niezależnie od miejsca zamieszkania, majątku rodziny, wieku czy składu rodziny. Dziecko może doświadczyć przemocy ze strony rodzica, ojca/ matki chrzestnego, innego członka rodziny, opiekuna, nauczyciela, trenera, a nawet innego dziecka.

Przemoc może zdarzyć się wszędzie – w domu, szkole, placówce opiekuńczej, u znajomego, a nawet w cerkwi lub innym budynku religijnym.

Powiedz komuś, co się dzieje – natychmiast

Dziecko, które jest krzywdzone, powinno jak najszybciej powiedzieć zaufanemu dorosłemu. Niezależnie od tego, co mówi sprawca, przemoc jest zawsze złem – a dziecko może i ma prawo prosić o pomoc na kilka sposobów.

• Powiedz dorosłemu, któremu ufasz. Kto? Może ktoś ze szkoły – pedagog, pielęgniarka, nauczyciel, trener. Albo mama/kolegi, starszy brat/siostra. Możesz to zrobić osobiście, telefonem, notatką, e-mailem lub listem. To trudne, bo sprawca może zastraszać do milczenia. Ale dzieci muszą mówić, dopóki dorosły nie interweniuje i przemoc nie ustanie.
  

Jeśli nie masz zaufanego dorosłego, zadzwoń lub napisz do telefonu zaufania:

• Z USA i Kanady: 1-800-4-A-CHILD. Dostępne non-stop, pomagają dzieciom, które są krzywdzone. Dzieci mogą też odwiedzić ich stronę.
• Jeśli jesteś poza USA/Kanadą, odwiedź tę stronę, by znaleźć linię pomocy dla dzieci w swoim kraju.
  
• Jeśli jesteś w niebezpieczeństwie, zadzwoń 112 (lub 997/998/999 w Polsce). Podaj imię i adres, by mogli Ci pomóc.

Jeśli wiesz, że ktoś inny może być ofiarą przemocy, możesz pomóc, mówiąc swojemu rodzicowi lub innemu dorosłemu – nauczycielowi, lekarzowi.

Jak rozpoznać przemoc?

Istnieje kilka rodzajów przemocy:

• Krzywdzenie ciała dziecka to przemoc fizyczna. Może polegać na silnym uderzaniu dłonią lub przedmiotem (np. pasem), zwłaszcza gdy zostają siniaki lub cięcia. Potrząsanie, pchanie, dusznie, bolesne chwytanie, kopanie – to też przemoc fizyczna. Krzywdzenie dzieci nigdy nie jest OK. Powiedz zaufanemu dorosłemu, jeśli to Cię dotyczy.

• Dotykanie íntymnych części ciała to przemoc seksualna. Części íntymne to te zakryte kostiumem lub bielizną: piersi, pochwę, pośladki u dziewczynek, penisa i pośladki u chłopców. Jeśli dorosły lub inne dziecko dotyka íntymnych części dziecka lub każe dziecku dotykać swoich – to złe. Sprawca może mówić, to jest sekret i nie wolno nikomu mówić. Ale dziecko nie musi trzymać tego sekretu. Powiedz zaufanemu dorosłemu, a jeśli ten nie pomoże – innemu, aż ktoś zareaguje.

• Krzywdzenie dziecka słowami, krzykami, groźbami to przemoc werbalna/emocjonalna. To, gdy ktoś ciągle krzyczy, zwiera obraźliwe przydomki, grozi odejściem lub oddaniem do adopcji. Rodzice czasem się złości – to normalne. Ale jeśli krzyki, kary i groźby są codziennością, dziecko zaczyna czuć się fatalnie. Krzywdzi też ignorowanie, brak miłości. To też ważne, by powiedzieć dorosłemu.

• Nie daje dzieciom tego, czego potrzebują do życia – to zaniedbanie. Zaniedbanie (mówi się: za-nied-ba-nie) to sytuacja, gdy dorośli w domu nie dają dzieciom podstaw: jedzenia, czystego ubrania, drogi do szkoły, łóżka. Dzieci mogą nie mieć kąpieli, ciepłych koców, wizyt u lekarza, leków.

Dziecku trudno może być powiedzieć, że nie dostaje tych rzeczy. Rodzic/opiekun może mieć problemy: utratę pracy, kłótnie, uzależnienia. Ale niezależnie od przyczyny – dziecko musi to komuś powiedzieć. Wtedy dziecko zacznie dostawać to, czego potrzebuje, a dorosły – pomoc.

Wymaga to ogromnej odwagi, by o tym porozmawiać, a czasem potrzeba czasu, by nabrać siły. To w porządku. Pamiętaj tylko: powiedzenie bezpiecznej osobie to najodwazniejsza rzecz, jaką dziecko może zrobić. To daje poczucie, że dziecko podejmuje kroki, by być bezpiecznym i szczęśliwym i zatrzymać przemoc.