Wspólne jedzenie – czy to możliwe z noworodkiem?

Mój syn ma zaledwie kilka tygodni. Przed urodzeniem trudno było wyobrazić sobie życie jako rodzica. Trzy tygodnie po porodzie mogę powiedzieć: rodzicielstwo jest lekcją pokory. Mimo kursów przedporodowych i rad rodziny, znajomych i obcych, czuję się jak novice, ucząc się, kim on jest i jak najlepiej spełniać jego potrzeby.

Życie się zmieniło. Priorytety syna stały się naszymi. Większość czasu poświęcamy na absolutne konieczności. Sen – choć „konieczny” – też uległ metamorfocie. To słowo używamy w cudzysłowie: „jak świetnie ‚wyspaliśmy się‘, udało nam się zrzucić do kupy dobre cztery godziny między karmieniem, przełanianiem i uspokajaniem”.

Zmieniły się też posiłki. Dawniej czerpałem satysfakcję z regularnego wspólnego śniadania i kolacji z żoną. Wspólne jedzenie budowało naszą tożsamość rodzinną. Od kilku tygodni (mimo pomocy w postaci posiłków przywiezionych przez przyjaciół) jemy na zmiany. Jeden trzyma dziecko, drugie je. Potem zamiana.

Tęsknię za wspólnymi posiłkami i nie mogę się doczekać, gdy wszyscy trzej usiedziemy przy stole. Do tego czasu szukam sposobów, by jedzenie i karmienie było więcej niż tylko funkcjonalnym „wlewanie jedzenia do brzucha”. Próbujemy chociażby przebywać razem w strefie jadalni, by rozmawiać. Przyznaję: to jedzenie na zmiany nie jest mindfulne, ale nas obojga syci. Przez lata jedliśmy jako para – teraz uczymy się jeść jako rodzina, dostosowując się do etapu rozwoju syna.

Chętnie usłyszę, jak inni nowi rodzice starają się utrzymać posiłki pełne sensu w trakcie karmienia rodziny.

Previous:

Next: