De tijd tussen de hapjes

Als je mijn eerdere posts hebt gelezen, heb je gehoord over mijn uitdagingen om mijn kinderen nieuwe en gevarieerde voedels te laten proeven en een wereld voorbij pasta te omarmen. Deze post gaat niet over dat. Het gaat over wat er gebeurt tussen de hapjes door.

Ik ben opgegroeid in een gezin dat bijna elke dag samen ontbijt en diner at. Niet elke maaltijd vond aan tafel plaats en was rustig en ontspannen. Dat was helemaal niet het geval. Maar er was de verwachting dat mijn zus en ik thuis waren voor de maaltijden, tenzij er een redelijke verklaring was.

Samen eten was tijd die mijn ouders gebruikten om als gezin te spreken, de dag af te vragen, over wat goed was en wat niet. Het werd gebruikt om weekends en gezinsvakanties te plannen, meningen te verenigen en huishoudelijke taken te herverdelen. Wat ik toen niet besefte was dat het relaties vestigde die draaiden om eerlijkheid, vertrouwen en belangstelling in elkaars levens.

Als ouders werken mijn man en ik nu aan het opbouwen van deze relaties binnen ons gezin. Hoewel we niet veel informatie uit onze kinderen krijgen, krijgen we wel kleine klontjes inzicht in hun dag, wat hun huidige interesses zijn en met wie ze graag spelen. Gisteren bij het ontbijt vroegen we onze dochter over een boek dat ze las.

Ik: "Het boek sprak over manieren om iemand goed te laten voelen. Kun je me vertellen hoe je mensen gelukkig kunt maken?"

Ze vertelde over hoe het belangrijk is om "hallo" te zeggen en mensen te helpen. Ze vindt het ook leuk om te zeggen dat hun haar mooi uitziet als het gekam is.

Zodra we klaar waren met bespreken wat anderen gelukkig maakt, vroegen we wat haar gelukkig maakt. Ze keek ons aan, met alle ernst, en zei "die gegevens zijn geclassificeerd."

"Geclassificeerd"??? Gelukkig wist ze dat ze grappig was.

We kregen niet meer informatie dan dat, maar het was genoeg. We doorbrachten betekenisvolle tijd samen, genoten van het zijn van een gezin. De tijd tussen de hapjes wordt een van mijn lievelingsdelen van de dag.