Hoe je tienergeweld stopt

Tienergeweld of jeugdgeweld is een lopend probleem en is geïdentificeerd als een volksgezondheidskwestie in veel gemeenschappen in de VS. Geweld onder tieners omvat pesten, moord, verkrachting, overval, zelfmoord en andere gewelddadige daden waarbij de tiener slachtoffer, dader of getuige kan zijn. De Centers for Disease Control stelt dat het identificeren en elimineren van een set risicofactoren jeugdgeweld kan stoppen.

Risicofactoren zijn:

  • Eerdere geschiedenis van geweld
  • Drugs-, alcohol- of tabaksgebruik
  • Associatie met delinquente leeftijdsgenoten
  • Slechte gezinsfunctionering
  • Slechte cijfers op school
  • Armoede in de gemeenschap

Strategische acties van ouders, leraren en andere gemeenschapsleden die risicofactoren aanpakken, kunnen een lange weg gaan in het voorkomen van tienergeweld.

Instructies

  1. Stap 1: Laat tieners voelen dat ze de controle hebben over hun eigen levens en lot. Tieners die geloven dat hun succes of mislukking afhangt van hun gedrag, raken minder vaak betrokken bij geweld en ander antisociaal gedrag.

  2. Stap 2: Bied tieners training in een vaardigheid zoals een instrument bespelen of een sport. Wanneer tieners vaardigheden of een speciaal talent bezitten, behouden ze een hoger niveau van zelfvertrouwen en zelfbeeld. Een positief zelfbeeld vermindert de incidenten van geweld waar tieners mee te maken krijgen en beïnvloedt hen om passende beslissingen te nemen.

  3. Stap 3: Creëer een sfeer die altijd een volwassene omvat die de tiener voedt en ondersteunt. Tieners die kunnen rekenen op de aanwezigheid van een volwassene die luistert en helpt bij het navigeren door uitdagende kwesties, vermijden vaak gewelddadige situaties.

  4. Stap 4: Help tieners een consequent optimistische houding ontwikkelen. Een wereldbeeld gebaseerd op hoop helpt tieners in moeilijke tijden die ze kwetsbaar maken voor geweld.

  5. Stap 5: Moedig altruïsme aan bij tieners als manier om hen verbonden te voelen met personen die niet met hen verwant zijn. Tieners die een onzelfzuchtige zorg voor het welzijn van anderen hebben, vinden het moeilijk om zich emotioneel te distanceren van de pijn van hun leeftijdsgenoten en volwassenen.