• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe je verteltijd kunt gebruiken om angstige kinderen (en ouders!) te kalmeren

Een van de hoofdkenmerken van vertellen is de vermogen om de aandacht van een kind – of een volwassene – te vangen en om te leiden. We noemen dit de "vertel-lus". Als we beginnen met een normale set omstandigheden, dan een verhaal introduceren, keeren we meestal terug naar dezelfde omstandigheden met een nieuw perspectief.

Voor de beginnende verteller betekent dit typisch sprookjesachtige verhalen bedoeld om te verteren en creatieve uitlaatkannen voor spel te bevorderen. Verhalen zoals die zullen waarschijnlijk de basis blijven van elke verteller zijn praktijk, maar naarmate je vakmanschap zich ontwikkelt, zul je vertelmogelijkheden zien in een verscheidenheid aan omstandigheden.

Eenvoudig gezegd: narratieve structuur is een krachtig hulpmiddel om aandacht te krijgen. Als je ooit geprobeerd hebt om de aandacht van een kind te krijgen (en wie niet?), kun je overwegen een verhaal te vertellen. Het verlicht vaak de conflict en frustratie geassocieerd met directe vragen of eisen. En zodra aandacht verkregen is, kan een bekwame verteller deze omleiden naar elk object of activiteit die ze kiest. Dit is de essentie van de vertel-lus.

Hoe vertellen angstige kinderen kalmeert.

Verhalen zijn van nature kalmerend. Ongeacht het onderwerp, geven ze aandacht aan een kind in nood, en ze doen dit zonder de focus op het probleem te trekken. Kinderen die gewond, ziek zijn of emotionele trauma hebben geleden, kunnen geobsedeerd raken met het probleem.

We zien dit in gedragingen uiteenlopend als een 2-jarige zijn wrokkingen en een puber zijn neerslachtigheid. Beiden kunnen enorm profiteren van een verhaal. De emotionele intimiteit helpt hen zich verbonden, kalm en soms een beetje sterker te voelen.

Een persoonlijk voorbeeld.

Een van onze studenten knielde ongewild op een cactus. Het was een cholla-cactus, een van de nastiesten in New Mexico, omdat de inch-lange naalden prikkels aan het eind hebben, als een vishaak. Het doet pijn erin, maar het is er nog erger uit te halen. We hebben af en toe met een of twee naalden te maken, maar deze keer had het kind een 15-cm-lang deel waar zich nu aan zijn scheen vastklamde als een reuzachtige prikkelige hagedis.

Terwijl de eerste pijnprikken in zijn bewustzijn rolden, begon deze jongen, 5 jaar oud, te bevriezen. Hij wist wat hij zich had aangedaan. Zijn tanden knarschten, en hij stopte helemaal met ademen. De pijn was echt, maar de gedachte aan wat er zou komen was bijna onhoudbaar.

Joe naderde het kind langzaam, rustig herhalend "Adem, adem." Ondertussen had Silke de situatie begrepen en riep ze een paar vrienden. "Josh, Tim, help jullie vriend Michael door een grappig verhaal te vertellen," zei ze.

Josh en Tim keken er eens naar en herkenden direct de ernst van de situatie. Ze vielen direct in de meest hilarische acts, de beste gebeurtenissen van de week vertellend, zwaaiend, schreeuwend en de gek speelend. Michaels gezicht, gespannen in een pijnlijke uitdrukking, begon te lachen, dan weer spannen, lachen en spannen. Je kon de strijd in zijn stem horen.

Uiteindelijk, toen de verhalen de overhand kregen, greep Joe langzaam naar de cactus. Met één snelle ruk ging Michaels broekspijp op spanning en kwam de cactus eruit. Michaels gezicht werd knallend rood, daarna stond hij op, dubbelde over, en wuifde ons weg. "Het gaat goed," zei hij, tegen de tranen aan. "Het gaat goed." Vijf minuten later, na een snelle check-up, speelde hij weer met zijn vrienden.

Vertellen biedt afleiding en een gevoel van veiligheid.

Er zijn momenten in het leven dat er niets anders te doen is dan de pijn het oog in te kijken. Als we het frontaal aanpakken, vermenigvuldigen we soms het trauma door elke wreedende ons van onze aandacht te geven aan onze wanhoop. Fokussen op oplossingen of alternatieven voedt soms alleen de vlammen omdat het onze energie op het probleem houdt gericht.

In deze momenten kunnen verhalen unieke geneesmiddel zijn. We kunnen het soms in moeilijke omstandigheden gebruiken om in het bewustzijn van een kind te bereiken en de schakelaar naar veiligheid en intimiteit sneller om te zetten dan aspirine of ibuprofen hun bloedstroom in zou raken.

Het kan sommige lezers grootsprekend overkomen te claimen dat vertellen zo effectief kan zijn. Meestal denken we aan vertellen als een soort entertainment. Maar als we de intimiteit in de kern van de vertelrelatie begrijpen, samen met de evolutionaire boog van het menselijk organisme om informatie en betekenis te begrijpen door narratieve structuur, beginnen we te zien hoe dit uniek menselijke hulpmiddel ons kan helpen om snel en effectief in te stellen en te verbinden met onze kinderen.

De intimiteit van vertellen is een tweewegstraat: een gekalmd kind is een gekalmd ouder.

Een moeder was de taart aan het klaarmaken. Het jarige meisje was enthousiast feestjes uitdeelend, de soort die uiteenrolt als je erin blaast, en weer oppakt als je ophoudt. Zip! Pfffft! Wree! Alle kinderen smaakten, tot het jarige meisje realiseerde dat ze alle feestjes had uitgedeeld en er geen voor haar over was. Terwijl haar vrienden om haar heen zoemden, frambozen blaasden en giechelden, begon ze te huilen.

Haar moeder, de kaarsen aan het aansteken, merkte het plotseling op en voelde zich onzeker. Kinderen, moeder, ouders, jarig kind – iedereen voelde iets anders. Chaos dreigde, maar dan schreeuwde iemand: "Hé, heb ik je ooit verteld over..."

Verhalen nemen de druk eraf. Ze vangen aandacht en leiden het dan om naar iets nuttigs. Ze helpen de emoties van de spreker, luisteraar en iedereen die bijeen is, te synchroniseren. Het hoeft geen 20-minuten thriller te zijn. Een één-minuut episode is vaak al genoeg.

De kern.

De volgende keer dat een moeilijke situatie voor je kind opduikt, probeer een kalmerend verhaal te vertellen. Het kan een fysieke pijn zijn of een moeilijke emotie. Het kan een nachtmerrie zijn of zelfs een moment van conflict tussen jullie twee.

Wat het ook is, zorg dat het niet iets is, als een bloedende snijwond, dat makkelijk opgelost kan worden door een andere methode. Het doel is niet om het verhaal als excuus te gebruiken; het is om te getuigen hoe het verhaal soms de enigste geneesmiddel is die beschikbaar is.

Uitgebreid uit Hoe Je Verhalen Vertelt Aan Kinderen door Silke Rose West en Joseph Sarosy. Copyright © 2021 door Silke Rose West en Joseph Sarosy. Beschikbaar vanaf 22 juni 2021, van Mariner Books.