Vergelijking van opvoedingstheorieën

De theorie die een ouder kiest om haar kind op te voeden, heeft verstrekkende gevolgen voor het type persoon dat het kind wordt. Al in de jaren zeventig begonnen psychologen met het onderzoeken van oudertheorieën en het groeperen ervan in categorieën. Vandaag de noemen psychologen ze "opvoedstijles" en hebben ze ze ingedeeld in vier hoofdcategorieën. Kennis van deze theorieën kan je helpen de gevolgen van hun gebruik te begrijpen en je te helpen beslissen op de juiste voor je gezin.

Autoritair

De autoritaire opvoedstijl benadrukt regels en grenzen boven alles. Een autoritaire ouder zal waarschijnlijk in zijn kind de begrip aanleren dat er een machtsongelijkheid is in het huishouden, met de ouder als duidelijke leider en het kind als de volger. Autoritaire ouders neigen er niet toe om discussies te voeren met hun kinderen over waarom de gezinsregels bestaan en zijn niet geneigd in te geven op de eisen van een kind. Volgens Dr. Laurence Steinberg, hoogleraar psychologie aan Temple University, komt dit type ouderschap vaker voor in Aziatische en Afro-Amerikaanse huishoudens en lijkt het goed te werken voor dergelijke gezinnen. Voor westerse gezinnen leidt de autoritaire stijl echter vaak tot rebellische of te afhankelijke kinderen.

Autoritair (Authoritative)

Autoritieve ouders lijken op autoritaire ouders in hun strikte grenzenstelling. In tegenstelling tot autoritaire ouders, betrekken autoritatieve ouders hun kinderen actief in discussies over waarom regels er zijn. Dit stelt kinderen in staat meer te zeggen te hebben over de regels in een gezin en plaatst kinderen in een hogere machtspositie in het gezin. Als gevolg is een compromis van wensen tussen ouders en kinderen waarschijnlijker in een gezin dat de autoritatieve opvoedstijl hanteert. Kinderen die opgroeien onder een autoritatieve opvoedingstheorie, zijn geneigder zich actief te betrekken bij sociale situaties. Ze neigen er ook toe meer onafhankelijk te zijn dan kinderen die onder andere opvoedstijles worden opgevoed.

Permissief

De permissieve opvoedstijl bezit de openheid van de autoritatieve stijl, maar zonder de grensstellende gedraging. Een permissieve ouder gelooft dat het toestaan van vrijheid aan haar kind een uiting van liefde is. Op die manier is een permissieve ouder geneigd om in de meeste wensen van haar kind in te gaan. Voor een permissieve ouder is het moeilijk om restricties op te leggen aan haar kind, en ze kan voelen dat ze haar kind teleurstelt door dit te doen. Omdat ze bijna alles krijgen wat ze willen, neigen kinderen die in dergelijke huishoudens opgroeien ertoe grote ego's te hebben en problemen met zelfcontrole.

Onbetrokken

De onbetrokken opvoedstijl lijkt op de permissieve stijl, maar zonder de openheid en de ouder-kindverbinding. Een onbetrokken ouder is onbetrokken in het leven van zijn kind, vandaar de naam. Onbetrokken ouders zijn niet noodzakelijk gescheiden ouders of overwerkte ouders die niet fysiek aanwezig zijn; een onbetrokken ouder kan fysiek aanwezig zijn maar emotioneel distantiërd, zeggend tegen zijn kind "doe maar wat je wilt" wanneer om advies wordt gevraagd. Zulke ouders kunnen zich overweldigd voelen door de verantwoordelijkheid van ouderschap en hebben opgegeven te proberen een kind op te voeden, vooral als het kind al uit de hand is. Zonder de begeleiding van een ouder neigen kinderen die onder de onbetrokken opvoedstijl opgroeien ertoe genotgezind te zijn en zelfcontrole te missen.

Previous:

Next: