• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe het is om nieuwe moeder te zijn en mijn eerste Moederdag tijdens een pandemie te vieren

Ik ben een nieuwe moeder, en ik had bijna mijn eerste Moederdag vergeten.

Eerlijk gezegd, realiseerde ik me niet eens dat het mei was. De dagen zijn samengevloeid sinds de wereld een collectieve pauze nam om de verspreiding van het coronavirus te vertragen. Velen van ons zijn sinds begin maart in quarantaine thuis. Nieuwe ouders, in het bijzonder, zitten vast in een moederschapsverlof-achtige Groundhog Day. Het leven is al eentonig genoeg met een pasgeborene. Voeg sociale isolatie en isolatie toe, en het kan voelen alsof je op een nooit eindigend hamsterrad zit van dutjes, luiertjes en slaaploosheid.

Zolang niet voor mijn man, had ik Moederdag waarschijnlijk volledig vergeten.

"Kunnen we praten?" vroeg hij neulich. Hij leek ernstig.

Mijn gedachten raasten door alle dingen die hij mocht bespreken. Ging het over de baby? Deed ik niet genoeg in het appartement? Was de quarantaine hem eindelijk bezig, en had hij genoeg van ons. Van mij.

Sinds ik moeder ben, is het verbazingwekkend hoe snel mijn hersenen het absolute ergste scenario kunnen bedenken, en het lijkt tijdens de pandemie nog dubbel zo snel te gaan.

"Ik wil met je praten over Moederdag," zei hij.

In een oogwenk spoelde verlichting over me heen, maar net zo snel kroop verdriet op.

Vorig jaar op deze tijd was ik negen weken zwanger met onze baby en al uitkijkend naar het vieren van deze dag. Vandaag heb ik een 5-maanden oude baby en ben zo uitgeput van gebrek aan slaap en de algemene toestand van de wereld dat ik er waarschijnlijk voorbij was gelopen, denkend dat het gewoon een andere zondag was. Wat een verschil een jaar maakt.

Mijn man vroeg of er iets speciaals was wat ik hoopte te doen. Vanwege COVID-19 zouden we veel van wat ik me voorstelde niet kunnen doen. Ik grapde dat ik alleen wilde slapen, maar hij benadrukte dat het mijn eerste was en dat betekent dat we het speciaal moeten maken.

Dan viel het me. Mijn eerste Moederdag is ook mijn laatste eerste Moederdag. En plotseling begon wat een feestdag moest zijn, ook een dag van verlies te voelen.

Ik zou COVID-19 de schuld willen geven voor de tint van verdriet die de vakantie nu kleurt, maar als ik terugkijk, zie ik dat het altijd gemengde gevoelens bij me opwek. Sinds ik mijn moeder in mijn midden-20s verloor, is Moederdag gekomen om zowel te vertegenwoordigen wat er kan zijn en wat niet meer is.

Moederdag is altijd een dag van zowel vreugde als pijn. Deze dichotomie van emoties is niet speciaal voor mij omdat ik een ouder verloor. Noch is het specifiek voor dit jaar, terwijl we allemaal proberen te vieren tijdens een pandemie. Het is de harde realiteit van ouderschap – het eerste van iets is ook altijd het laatste.

De eerste keer dat de baby in het bedje slaapt, is de laatste keer dat ze in hun wieg zullen slapen. De eerste tand is de laatste eerste tand. De eerste keer dat de baby echt loopt, zal een van de laatste zijn dat ze kruipen.

Als er iets is, heeft COVID-19 de wereld herinnerd dat zelfs de meest schijnbaar permanente dingen eigenlijk impermanent zijn. Wij nieuwe ouders zien deze waarheid met onze eigen ogen terwijl we onze baby's dagelijks veranderen zien.

Wetend dat er nooit nog een eerste Moederdag zal zijn, kunnen (en moeten) we het een dag maken die we nooit vergeten, zelfs als het er misschien niet precies uitziet zoals we oorspronkelijk voorstelden. Nieuwe moeders en langdurige moeders alike zouden deze feestdag van vieren niet voor gegarandeerd mogen nemen – ondanks en misschien juist vanwege de onzekerheid die ons leven in handen heeft.

Zeker, we kunnen misschien niet fysiek bij onze familie komen voor brunch, maar we kunnen ons toch opmaken, bestellen bij ons favoriete lokale restaurant, en een Zoom-gesprek voeren met geliefden. Nee, we kunnen misschien niet naar een massage gaan, maar we kunnen een thuis-spa-ervaring creëren door een paar lekkere kaarsen aan te steken en een lang bad te nemen. En ik ben zeker dat als we onze partners netjes om een rugmassage vragen, ze zullen meewerken.

Het kan aanvankelijk macaber voelen om te erkennen dat elke eerste jouw laatste kan zijn, maar door deze realiteit te eren, kunnen we alles nog veel meer waarderen. Wanneer we het leven vanuit deze lens bekijken, zien we dat elk moment bijzonder is – want er is nooit een ander geweest zoals het, en er zal nooit weer een zijn.