• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Vijfjarige die wanhopige aanvallessen heeft

• 
• 
• 
• 
• 

Q Mijn zoon is bijna vijf, is heel intelligent, lief, behulpzaam, tot hij een van zijn wanhopige aanvallessen krijgt. Dan verandert hij in een 5-jarig monster! Meestal als hij iets wil wat hij niet kan hebben, meestal in het openbaar waar hij voorwaardelijke schreeuwaanvallen heeft. Hij doet het niet vaak, maar als hij er een heeft, klinkt alsof iemand hem verslaat! We hebben time-outs geprobeerd, billenkloppen, sproeiflessen, met hem praten, en push-ups (dat lijkt het best te werken). Is er iets meer wat we kunnen doen om hem te laten weten dat het niet oké is om te schreeuwen en een aanval te hebben voor iets wat hij wil? (Hij heeft een jongere broer die ik niet wil dat dit ook doet!) A Het goede nieuws is dat je een heerlijk jongetje lijkt te hebben. Dit probleem, wat een kwestie is van het controleren van zijn impulsen en zelfregulatie, is niet ongewone. Dat gezegd, normaliteit maakt het er niet minder frustrerend om mee te dealen als het voorkomt.

Het feit dat dit gedrag meestal in het openbaar voorkomt kan wijzen op een onvolwassenheid in zijn emotionele en sociale vaardigheden buiten de vertrouwde thuisomgeving en/of een bewustzijn dat hij met deze aanvallessen in het openbaar succesvol manipulatief kan zijn. Heb je ooit ingegeven aan hem in het verleden toen hij zo'n aanval had? Soms, zelfs als negatief gedrag „succesvol” was maar een paar keer, zullen kinderen het blijven proberen om wat ze willen te krijgen omdat ze nog geen emotionele zelfregulatie en/of een alternatieve manier om „hun punt te maken” hebben ontwikkeld.

Je weet welke straffen, gevolgen en disciplinetechnieken niet werken, dus laten we een paar proberen die, over tijd, wel kunnen. Eerst, probeer geen gesofisticeerde redenering terwijl een aanval gaande is, het is verspilde energie. Hoewel het misschien geen vrucht afwerpt, aangezien hij het volume erg snel opvoert, zodra je het toneel ziet gezet voor hem om in het openbaar te beginnen met schreeuwen, fysiek naar oogniveau met hem zakken en de empathie/alternatief techniek geven en gebruiken: „Billy, ik weet dat je die chocoladereep nu wilt. Ik kan je hem niet geven omdat je als je hem nu eet geen honger meer hebt voor je avondeten. Als je begint te schreeuwen, zal ik je direct naar huis brengen. Of als je wilt, koop ik die chocoladereep nu, we nemen hem mee naar huis en je kunt hem later eten, na het avondeten.” Een techniek als deze erkent de wens van het kind en moedigt passende alternatieve zelfcontrole aan die hem wat hij wil geeft, als zijn wensen redelijk zijn.

Tweedens, hou een gesprek met je zoon wanneer hij en jij in een rustige toestand zijn en leg uit hoe je gaat reageren elke keer dat hij in het openbaar (of ergens anders) een aanval heeft: „Billy, je lijkt me te tonen dat je nog niet klaar bent om met me uit te gaan want je schreeuwt als je niet krijgt wat je wilt. Ik ga dat soort gedrag niet meer accepteren dus laat me weten wanneer je klaar bent om een jongen te zijn met wie ik in een winkel kan praten en niet een die schreeuwt, en je kunt weer met me mee gaan. Als we uitgaan en je nog steeds schreeuwt, geef ik je 2 minuten om je te kalmeren en naar me te luisteren, want ik weet dat het een paar keer kan duren voordat je stopt met schreeuwen. Als je niet gestopt bent in 2 minuten gaan we naar huis en we wachten een langere tijd voordat je weer met me mag mee. Het ligt aan jou om te zien wanneer je wil stoppen met schreeuwen.”

Ik begrijp dat deze technieken je kunnen dwingen oppassers te regelen of een volle boodschappentas in een winkel te laten liggen een paar keer, maar ik heb de positieve resultaten van deze combinatietechniek veel keer zien werken. Probeer het eens. Het toont de logische en natuurlijke gevolgen van goed en onacceptabel gedrag en geeft het kind de verantwoordelijkheid en kans om te veranderen.