• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe je met witte kinderen over ras en een betere bondgenoot moet zijn, praat

"Weet je wie George Floyd is?" vroeg ik mijn drie, witte, bovenklassen kinderen (11, 9, 6 jaar). Mijn oudere jongens zochten de juiste woorden – ze leken niet "moord" te willen zeggen en scanden hun geest om een vervanging te vinden, maar konden niet. Mijn 6-jarige zei: "Hij is de zwarte man die door de agent gedood is." Mijn jongens stemden toe. Ik wonderde hardop waarom dat gebeurde. Mijn kleinste vroeg terug: "Misschief realiseerde hij niet dat hij George pijn deed?"

Mijn 9-jarige hijgde: "De agent was racistisch. Niet alle agenten zijn racistisch, maar sommigen wel. En drie andere kerels zitten ook in de problemen." Ja, kijken en niets zeggen maakt je ook schuldig. Mijn zoon maakte een "jijgt"-gezicht – hij snapte de link die ik legde.

Het gewicht van dit gesprek tegen de normale achtergrond van een balletje dat botst en het geluid van het kattenspel dat mijn dochter op mijn iPhone speelde. Maar dit moeten alledaagse gesprekken zijn. Momenten die moeten komen en gaan, regelmatig, voor witte kinderen. Wanneer we deze gesprekken niet vaak en direct voeren, is het bericht dat we sturen luid en duidelijk – we geven er niet genoeg om erover te praten.

En we moeten iets anders zeggen en doen.

Waarom we over wit privilege moeten praten.

Ik kijk naar mijn kinderen en weet hoe gelukkig ze zijn om in het leven geboren te zijn dat we hebben. Maar met een beetje overweging, realiseer ik me dat mijn jongens ook cultureel geprimeerd zijn om de onwetende, witte jerrie's te zijn die structureel racisme handhaven – niet omdat ze mensen van kleur haten – maar omdat ze het gewoon niet snappen. Niemand vertelde ze iets anders. Het enigste wat ze hoorden was dat de wereld van hen is, en van hen alleen. Niet direct, maar het is gewoon hoe de wereld werkt. Ze hebben niets fout gedaan – ze hebben de privilege loterij gewonnen door wit te zijn in Amerika.

Veel witte ouders weten fundamenteel dat we op een onrechtvaardig – gevaarlijk – speelveld zitten. Momenten als deze, wanneer een zwart persoon door de politie gedood wordt, roept emotie op en beweegt witte mensen om te posten, een donatie te doen, en met hun vrienden te praten over "hoe verschrikkelijk alles is" op een wittewas manier die de culturele kwestie mild aanspreekt maar echt geen echte verandering bevordert.

Maar heb je echt iets gedaan om het beter te maken? Heb je met je kinderen gepraat (tijd na tijd)? Heb je je eigen impliciete (en expliciete) bias onderzocht en uitgevonden hoe het aan je kinderen gecommuniceerd wordt? Heb je geaccepteerd dat je, in feite, racistisch bent hoewel je jezelf zo niet ziet? Heb je vrienden van kleur – niet één, maar veel? Heb je om je heen gekeken in je buurt om te zien wie je gemeenschap is? Ben je actief op zoek om in te staan voor inclusiviteit – met ras, geslacht, klasse, validiteit? Ben je degene die opstaat? Thuis? Met vrienden? Op het werk? Dit zijn een paar vragen om jezelf te stellen. Waar is de grens tussen comfort en ongemak voor je? Duw hem.

Voordat je begint: Realiseer de feiten.

Zwarte mensen zitten in een monumentaal nadeel en dat is al voor altijd. En ons witte mensen weten niet wat we moeten doen. Of zeggen. We geven om, maar het kwestie lijkt te groot en onoverkomelijk – ontkenning en onwetendheid schoppen in – simpelweg omdat we ze ons kunnen permitteren als psychologische verdediging. De meeste van de wereld heeft dit privilege niet.

Onderzoek vertelt ons herhaaldelijk dat gewoon zwart zijn je meer kans geeft op slechtere gezondheid – bijvoorbeeld, zwarte kinderen zijn 500% meer geneigd om aan astma te sterven. Dit is onmiskenbaar. Of je nu denkt dat kleur niet uitmaakt, racisme geen ding is, of als je de kwesties helder als dag ziet – het onderzoek is overweldigend overtuigend. En dit is alleen gezondheid – laat staan werkgelegenheid, huisvesting, algemene discriminatie, trauma, en andere maatschappelijke kwesties.

Een persoonlijke ontdekking van het nadeel: Ik herinner me dat ik ontdekte dat mijn zoon erg dyslectisch was. Het voelde als een wond die ik zojuist ontdekte die ik wist pijn voor hem zou veroorzaken voor het leven. (Het doet nog steeds een beetje pijn, mij meer dan hem.) Ik nam contact op met een collega in Harvard – een professor die hielp de Americans With Disabilities Act (ADA) te schrijven – en hij besteedde twee uur aan me te helpen realiseren dat het erg was maar werkbaar met de juiste interventie. Behalve mijn angst te managen, het ding waar ik me het meest aan herinner, zei hij: "Onze gevangenis zitten vol met onbehandelde zwarte dyslectici." Eigenlijk, kinderen die mijn zoons niveau van dyslexie hadden, daardoor gedragsproblemen kregen en uiteindelijk de preschool-naar-gevangenis-pijplijn volgden. Ik wil huilen het nu te schrijven. Moeders als ik die niet wisten wat ze moesten doen en in een systeem dat haar kleine jongen zag als een fundamenteel ander persoon dan wie hij was. Hij was een kind die hulp nodig had en niet de woorden had (letterlijk) om te vragen. Geen slecht kind. Baby's worden niet slecht geboren.

Dan ga ik verder. Naar diner. Of mijn wijn. Of het boek dat ik aan het lezen ben. Want dat is wat privilege is. Ik heb het privilege om weg te kijken van mijn pijn omdat mijn zoon wit is en hij oké is. Andere moeders krijgen dat privilege niet toegekend.

Ouderschap is de belangrijkste agent van maatschappelijke verandering.

Punt. Witte ouders hebben niet de taal om over ras te praten omdat we niet eens ons eigen ras begrijpen. Vraag jezelf: "Wat is mijn ras?" Als je je overgrootouders noemt die hardwerkende immigranten waren, telt dat niet. Je bent wit. En dat is oké. Eig het. En weet dat de manier waarop we bedraad zijn, gebaseerd op cognitieve schema's, we oordelen vellen en mensen in bakjes steken (onbewust) omdat dat wat cultuur leert. Jongen-meisje, zwart-wit, veilig-onveilig – het is beschermend. En fundamenteel racistisch. Leer er meer over.

Privilege betekent niet dat het leven makkelijk is of dat je niet geleden hebt. Wit privilege betekent gewoon dat wit zijn niet het ding is dat pijn, moeite en storing in je leven creëert. Het is wat het is. Wees niet beschaamd. Eig het en empathiseer met mensen die dat privilege niet hebben. Dit geldt voor racisme, seksisme, klassisme, en alle -ismen ertussenin. En je kunt nog steeds een goed mens zijn. Complex, he?

Actiepunten om de discussie over ras te starten en voort te zetten:

• Racisme staat niet ter discussie. Lees enig ongelijkheidsonderzoek, en je zult je schamen om te vragen of het een verouderd concept is.
• Impliciete bias is een echt ding en verprutst mensen van kleur. Leer je bias. Je moet meer doen dan gewoon weten dat je bevooroordeeld bent, dat is een stap vooruit, maar ken je bias. Dat kost werk.
• Lees andere verhalen. Leer andere verhalen. Veel van wat we weten en lezen is heel eurocentrisch. En kijk deze TED Talk van Chimamanda Ngozi Adichie – het is een goed begin.
• Leer over de boodschappen die je impliciet mee brengt uit je herkomstvorming en cultuur. Werk met iemand die je kan helpen het te zien, begrijpen hoe het met je kinderen speelt, en taal vinden om iets meer in lijn met je overtuigingen te zeggen.
• Ouderschap is de belangrijkste agent van maatschappelijke verandering. Zeg iets. Luister naar het nieuws, en vraag je kinderen wat ze weten. Ze weten veel meer dan je denkt. Neem de druk om te leren. Wees gewoon nieuwsgierig en zeg: "Ik vraag me af waarom...?" Het verhoogt hun bewustzijn en leert kritisch denken, als niets anders.
• Socialiseer je kinderen (en jezelf) met mensen die anders zijn zo vroeg mogelijk. Als je gemeenschap homogeen is, kies dan tenminste één activiteit om in een andere gemeenschap te doen.
• We zijn bedraad om te zorgen voor de mensen het dichtst bij ons. Vergroot de cirkel van betrokkenheid. Leer je kinderen nieuwsgierig te zijn over mensen buiten hun directe cirkel en te leren empathiseren. Making Caring Common heeft geweldige bronnen.
• Wees niet kleurenblind. Opmerken, benoemen, nieuwsgierig zijn over, en verschillen vieren.
• Weet dat je misstappen gaat maken. Dit is schandelijk, en we neigen ertoe dingen te verbergen waar we ons schamen voor. Beweeg ernaartoe en erken het. Dit is waar echte groei plaatsvindt.
• Wees eerlijk en authentiek en voer echte gesprekken, zelfs als je uit je vel wilt springen. Waar pijn is, is groei.
• Integreer diverse leesstof, vanaf jonge leeftijd. Deze thread heeft veel kinderboeken.
• Luister, luister, luister. Witte mensen zijn gewend naar te worden geluisterd. Dit is niet ons verhaal nu. Luister naar anderen en volg hun leid. Dit is waar echte leer plaatsvindt.
• Leer hoe je een bondgenoot kan zijn. Van iedereen. Het bevordert gelijkwaardigheid, een betere gemeenschap, en voelt gewoon goed.