• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Waarom Deze Prof-Atleet Wil Dat Je Ophoudt Jongens Te Vragen Wat Voor Man Ze Willen Zijn

"Wat voor man wil je zijn?"

Dat was een vraag die ik vaak kreeg van invloedrijke volwassenen in mijn jeugd: coaches, leraren, trainers, dorpsgenoten. Vandaag heb ik sterke gevoelens over deze vraag, of suggestie. Vooral, ik vertrouw hen niet die het vragen.

De omgevingen waar deze vraag vaak gesteld wordt, zijn van competitie en tegenslag, momenten met een tegenstander. Het wordt geschreeuwd door een coach aan zijn spelers tijdens een wedstrijd als het team met een score achterloopt. Of door een oudere op een herfstdag als een kind moe wordt van bladeren harken eerder dan verwacht. Of je hoort het op het speelplein als een jongen struikelt en zijn knieën opschraapt, gevraagd naast eisen om "sterk te zijn" en de tranen in tehouden.

In elk van deze gevallen is er wrijving. Weerstand. Wat afwezig is in de omgevingen waar we deze vraag het meest horen, is de kultivering van liefde, compassie, en vriendelijkheid. De vraag impliceert bijna: "Dit is niet de tijd of plaats voor die dingen."

In waarheid is het precies de tijd en plaats voor deze dingen. Maar ik vertrouw er niet op dat degene die deze vraag stelt gelooft dat er een gelijkwaardigheid bestaat tussen deze eigenschappen en mannelijkheid.

De generatie mannen die deze vraag stellen aan jonge indrukbare jongens, groeide op in omgevingen waar mannen de hoofdbronnen van inkomen waren en vrouwen traditionele huishoudelijke en moederlijke rollen hadden. De verwachting van wat het betekent om een man te zijn, is in de loop van de tijd geëvolueerd, van oorlogshelden tot Heisman-winnaars tot eenhoorn-CEO's. Maar wat de huidige smaak ook is, het kernideaal verheft een vorm van eigenbelangende machoïsme die gevaarlijk is voor rijpende mannen en hen met wie ze interacteren.

Ik zou het weten. Als voormalig professioneel atleet, is mijn evolutie meer dan middelgroot in dit gesprek. Op 16-jarige leeftijd was ik kapitein van het Amerikaanse Onder-18 Nationaal team, op 22-jarige leeftijd afgestudeerd van een Ivy League universiteit met twee diploma's, en op 25-jarige leeftijd met pensioen gegaan na drieënhalf seizoenen professionele atletiek die me zagen worden een Frans nationaal kampioen, uitrusten voor het Italiaanse Nationaal team, en spelen door commoties, gescheiden schouders, en hernia's omdat dat het "type man was die ik wilde zijn." Of, dacht ik dat ik wilde zijn.

Mijn positie als verdediger was om de aanvallende speler van de puck te scheiden, wat ik fysiek deed met zuivere kracht. Tijdens elk van mijn drie seizoenen professioneel sport, leidde ik ook elk van mijn teams in gevechten, een actie die in de sport hockey toegestaan is. Drie decennia lang was mijn gehele bestaan binnen een sport die zich verheugde op stoïcisme, uithoudingsvermogen, en brutaliteit. Het zou naief zijn om te geloven dat mijn atleet-houding nooit de arena verliet.

Ik droeg dit idee dat mijn waarde gebaseerd was op fysieke dominantie over anderen mee door het leven en volwassen werd ik niet omdat er een leegte was van stemmen die pleitten voor de ontwikkeling van andere emoties en eigenschappen.

Dit was de man die ik wilde zijn. Dit was de man die mijn coaches wilden dat ik was.

Wanneer we jonge jongens blijven blootstellen aan houdingen en overtuigingen van mannelijke dominantie, genderongelijkheid, en verkeerd toegewezen waarden op emotionele eigenschappen, dan zijn onze kinderen onwaarschijnlijk om anders te ontwikkelen. Wanneer we vragen, "Wat voor man wil je zijn?" communiceren we dat we bepaalde gedragingen, of eigenschappen, in onze mannen meer waarderen dan anderen. Bovendien onderwerpen we onze jongeren zich aan het conformeren aan deze eerdere idealen in een poging om onze ouderen tevreden te stellen.

Overweeg de relatie tussen de vraagsteller en het onderwerp dat antwoordt. De vraagsteller is ofwel een gezagspersoon of wordt als zodanig gezien door het onderwerp, wat vaak een jong persoon is. Jonge mensen streven ernaar om te bevallen. Onderzoek naar kinderontwikkeling toont aan dat jonge kinderen vaak de houdingen, overtuigingen, en identiteiten van hun ouders spiegelen. Tot 12 jaar hebben kinderen hun emotionele regulatoren nog niet volledig ontwikkeld, wat betekent dat wanneer je een kind een vraag stelt, in hun antwoord zoeken ze naar wat jij, de volwassene, wilt horen.

Herinner de bekende interactie wanneer het kind dat gevraagd wordt pauzeert in reactie, en de volwassene opvolgt met "Wil je niet sterk zijn? Slim? Succesvol?" waarupon het kind knikt. Tijdens geen enkel deel van die interactie was het kind in staat om hun eigen beslissing te nemen.

Het is tijd om deze vraag uit onze interacties met jongeren te halen, vandaag.

Sinds mijn pensioen heb ik langzaam de huid van toxische mannelijkheid afgestrepen. De dag dat ik mijn pensioen aankondigde, ging ik van professioneel atleet naar voormalig professioneel atleet, nu werkloos en op zoek naar de arbeidsmarkt. In mijn ogen was ik niet meer interessant en sociaal voelde ik dat ik mijn waarde verloren had. Dit gevoel van onbetekenenis blootstelde een kwetsbaar zelfvertrouwen, dat jarenlang steunde op een rol die ik speelde en de attributen die me succesvol maakten in de sport.

Pensioen, hoewel, gaf me iets anders. Met pensioen kwam een uithalen. Ik kon nu mijn passies najagen, mezelf ontdekken, en in onderontwikkelde emoties duiken – een proces dat ook versneld werd door het plotselinge einde van een romantische relatie enkele maanden later.

De daaropvolgende hartzeer-gevoede depressie werd verergerd door alcohol- en druggebruik en manifesteerde zich zelfs als zelfschade. Ik probeerde "het door te staan" en geen hulp te zoeken of de rol van mijn acties en emoties te overwegen. Ik bedoel, dit was alles wat ik kende. De verlopen taal van kleedkamers had me geleerd dat mannelijkheid betekende je lippen op elkaar te drukken en je pijn vastehouden tot het weg is.

Maar deze definitie van mannelijkheid werkte niet voor me. Feitelijk, het doodde me. Dus uiteindelijk zocht ik het te updaten.

Het begon met nieuwe roemodellen, opvoeders die al decennialang voor mij bij dit gesprek betrokken waren. Het ging verder toen ik bij een bedrijf ging werken opgericht door twee vrouwen en een vrouwelijke manager had. Spoedig begon ik me in mijn emoties te kleeden, kwetsbaarheid en empathie te kanaliseren alsof ze standaard waren, mezelf te educeren en te investeren in mijn geestelijke gezondheid, vaker "ik hou van je" te zeggen.

Vandaag ben ik nog steeds een work in progress, maar door sobrieteit heb ik begonnen de incorrecte lessen van mijn jeugd ontnaaien. Niet alleen heb ik geïnvesteerd in emotionele gelijkheid binnen mezelf, maar ik heb mezelf gedistanceerd van het associëren van het mannelijke geslacht met bepaalde eigenschappen en rollen. Ik heb geleerd dat kwetsbaarheid een kracht is, dat uitdrukkingen als "mannen op" de waarheid verraten dat vrouwen de beste educaties over wat moed is in mijn leven zijn geweest, en dat liefde en compassie uiten puur menselijke eigenschappen zijn.

Wanneer we rapporten horen over wat voor spijt mensen uiten op het sterfbed, gaan de meeste over niet authentiek leven, gemeenschap creëren, liefde uiten, en dit moment meer genieten. Wanneer we jonge jongens vragen wat voor man ze willen zijn, nodigen we spijt in hun levens uit en stoten we hen van wat ze zijn.

Een jonge jongen. Een zaadje.

We mogen niet interfereren met de ontwikkeling van onze jonge mannen. Liever, we moeten onze woorden gebruiken om ze te voeden en te ondersteunen terwijl ze groeien. We moeten ze water geven.

In plaats van te vragen "Wat voor man wil je zijn?" laten we beginnen met betere vragen stellen.

Wat voor mens wil je zijn?

Hoe wil je behandeld worden en anderen behandelen?

Hoe wil je de verbeteren van de wereld als je ouder bent?

Het antwoord van jonge jongens hier zal een blauwdruk creëren waar ze in kunnen uitgroeien.