De vier woorden die nog krachtiger zijn dan 'Ik hou van jou'

De heksening uur begon om 17:00 elke dag. Ik had twee handen en drie baby's: tweelingjongens van 18 maanden en een babydochter, die allemaal permanent in de greep waren van een crisis, val, of onvoorspelbare stoelgang. Mijn man zou thuiskomen van een nieuwe baan en een drie uur heen-en-weer rit, en mijn stiefdochter zou binnenrollen van de middelschool met tienerbehoeftes. Ze liepen altijd een oorlogszone binnen.

Ik had niet nodig om te kletsen en gevraagd te worden, "Hoe was je dag?" Ik had "Ik hou van je" ook niet nodig, of zelfs "Dank voor alles wat je doet." Ik had nodig dat de persoon door de deur liep, de mouwen opstak, de situatie inspecteerde, en meehielp. Ik had hulp nodig, direct.

Hoe kon ik mijn medesoldaten snel op de hoogte brengen en me helpen waar de crisis het intensivst was? Ik had ze nodig om klaar te zijn, en ik moest het plan communiceren. Dus ik vroeg mijn man en stiefdochter om mij het volgende te vragen zodra ze door de deur liepen: "Hoe kan ik helpen?"

Vier kleine, krachtige woorden. Ze brachten ons direct in samenwerking, in een plek van teamwork. Het was de snelste manier om hen in het moment te integreren en de hulp te krijgen die ik nodig had. Ze waren geen waarnemers meer van de crisis; ze waren EHBO-responders, en we gingen naar de volgende stap, zij aan zij.

Soldaten, spoedeisende hulp artsen, en iedereen die met crises te maken heeft, heeft een afkorting voor "Ik ben hier; zet me aan de werk waar u me het meest nodig hebt." Ik had jaren gewerkt in restaurants, en ik wist hoe het voelde om diep in de onkruiden te zitten – en nog belangrijker, hoe een medekok uit de onkruiden te helpen. Ik had regelmatig op live TV geleden, en ik had netwerkcrews een vorm van dit zien doen.

Nu ik in verzorgingsmodus was, reageerde ik altijd op wat iedereen anders nodig had – of anticipeerde de behoeften van hen die niet konden spreken. Wat ik nodig had, was iemand om mij te helpen.

Zodra mijn man en stiefdochter het mantra gingen gebruiken (en opvolgen op het verzoek dat gedaan werd), die berg afwas in de wasbak, die vieze luiers die moest worden veranderd, dat hongerige kind dat een snack wilde – plotseling werden die taken van mijn lijst afgestreept, mijn mentale lading verlicht. Ik had minder gewicht te dragen.

In het voorjaar van 2017 schreef een striptekenaar genaamd Emma een geïllustreerd verhaal over de "mentale lading," het impliciete projectmanagementwerk dat in de schoot valt van (meestal vrouwelijke) primaire verzorgers. Dit resonerde wereldwijd, en spoedig was de term "mentale lading" overal op sociale media geplakt.

"Hoe kan ik helpen?" lost de mentale lading niet op, maar het erkent de rol van de verzorger als teamleider en de andere volwassenen in huis als onderdeel van het team. Iemand moet de logistiek van kinderen quarterbacken. Maar dezelfde persoon kan niet de quarterback en de receiver zijn. "Hoe kan ik helpen?" stelt u in staat te quarterbacken en creëert een domestieke cultuur van receivers klaar voor de pas, bereid om de play te voltooien.

Het is nooit te vroeg om werk te delegeren aan anderen. Kelli DeFlora, eigenaar van Montclair B.A.B.Y., een geboorte, advocatie, borstvoeding, en yoga centrum in Montclair, New Jersey, raadt aan om een lijst op de koelkast te hangen zodra de baby geboren is. "Er is altijd was te doen, afwas te wassen, en maaltijden te maken. Goedbedoelde vrienden en familie die door de deur komen, kunt u zeggen dat de beste manier om te helpen is om een item van de lijst te pakken en af te strepen als het klaar is," zegt DeFlora.

"Ik zie te veel ouders de laatste tijd die proberen alles voor hun kind te doen, en ze in het proces uitschakelen," zegt Peter Della Bella, M.D., psychiater en kinderpsychiatrie professor aan New York University. Dr. Della Bella steunt de "Hoe kan ik helpen?" benadering voor gezinsprobleemoplossing. "Jongere kinderen, met name, worden in de positie gezet van actieve deelnemers, moeten reflecteren, en moeten met iemand samenwerken om problemen te identificeren en op te lossen. Discussieerbaar zijn probleemoplossende vaardigheden de beste vaardigheden die ouders in een kind kunnen wekken."

Als u "Hoe kan ik helpen?" in uw huis wilt implementeren, probeer deze technieken om het onderdeel van uw gezinsstructuur te maken:

  1. Maak doelgericht contact met uw partner over rollen in huis. Verduidelijk wie primair verantwoordelijk is voor huishouding, kinderopvang, financiën, voedsel, etc. Krijg duidelijkheid over wie de lead neemt op wat.
  2. Deel dit artikel met uw partner. Bevestig dat u allebei geïnteresseerd bent in het gebruik van deze techniek.
  3. Laat elke projectleider de moeilijke plekken (of heksenuren) in hun rol identificeren. Wanneer voelen ze zich in de onkruiden getrokken? Zijn er specifieke tijden van de dag, van de maand, van het jaar, wanneer de verantwoordelijkheid begint stressvol te worden?
  4. Role model "Hoe kan ik helpen?" Nu u weet waar uw partner hulp nodig heeft, zeg de woorden. Role model dit gedrag voor uw kinderen als ze oud genoeg zijn. Zoek kansen om het dagelijks te gebruiken: manovreren uit verkeersdrukte, gemelkte melk, was vouwen delen, etc. "Hoe kan ik helpen?" kan snel toegepast worden in bijna elk gespannen scenario of conflictmoment.
  5. Als hulp niet komt, vraag er direct om. Zeg, "Ik heb je hulp nodig." Pauzeer voor positieve reactie, verbind voor een seconde, deleger dan. Houd een follow-up, en geef positieve feedback als het werkte.

Kunt u zich uw partner, familie, en vrienden voorstellen die tijdens het heksenuur de deur binnenlopen, vragen wat er gedaan moet worden, en het dan doen? Op regelmatige basis?

Het is de grootste zin sinds "Ik hou van je," en ik zeg groter omdat de "Ik hou van je" geïmpliceerd is. En erbij zit een "Ik heb je rug," "We zitten hier samen," en natuurlijk, "Dit is ons gezin."

Previous:

Next: