4 verschillende opvoedstijlen

Opvoedstijlen weerspiegelen hoe ouders liefde tonen en autoriteit uitoefenen tegenover hun kinderen. Elk huishouden is anders in hun benadering door cultuur, erfgoed, onderwijsachtergrond, sociaal-economische status, persoonlijkheid en spirituele overtuigingen. De dominante manieren waarop ouders affectie uiten en disciplinering implementeren, worden doorgaans geïdentificeerd als autoritair, autoritatief/democratisch, permissief of onbetrokken.

Autoritair

Autoritair kinderopvoeding verwijst naar ouders die regels stellen die kinderen verwacht worden te volgen. Ouders leggen typisch niet de redenering achter hun verwachtingen uit, en straf kan gebruikt worden om rebellische acties te corrigeren. De focus ligt primair op gedrag, wat kan leiden tot kinderen die niet leren zelf na te denken maar compliant worden met de waarden van hun ouders.

Autoritair/Democratisch

Autoritair/democratische opvoeding stelt verantwoordelijke verwachtingen en regels die kinderen verwacht worden te volgen. Er is echter meer gesprek dan bij autoritair kinderopvoeding in de manieren waarop families dialoog voeren over keuzes en gevolgen. Als adolescenten de verwachtingen van hun ouders niet halen, zijn ze geneigder begeleiding en herrichting te ontvangen dan veroordeling en legalisme. Wanneer kinderen goed doen, kunnen ze bevestigd worden voor hun goede gedrag. Volwassenen zien hun rol als het helpen van kinderen de wijsheid achter regels te leren en ze op een liefdevolle manier te delen.

Disciplinering zal verschillen tussen ouders, aangezien psychologen en onderzoekers verschillende conclusies trekken over de effecten van billenkloppen. Een taakgroep aangesteld door een afdeling van de American Psychological Association concludeerde dat fysieke straf schadelijk is voor kinderen op zowel de korte als de lange termijn. Een van zijn leden, psycholoog Robert E. Larzelere, argueerde dat het onderzoek foutief is en dat billenkloppen effectief kan worden gebruikt als laatste middelen. Ouders zullen moeten bepalen welke aanpak het beste voor hun kinderen werkt.

Permissief

Permissieve kinderopvoeding wordt gekenmerkt door de gewoonte van ouders om hun kind te verwennen. Volwassenen kunnen geloven dat hun kinderen disciplinering niet aan kunnen vanwege een laag zelfvertrouwen of volwassenheid, en eindigen in milde waarden. Kinderen kunnen leren manipuleren of klagen om wat ze willen te krijgen, en worden zelden gebonden aan routines waar ze verantwoordelijk voor zijn. Families mogen kinderen te veel keuzes laten maken die ze onbekwaam zijn om met volwassenheid te managen.

Onbetrokken

Een onbetrokken ouder is doorgaans losgelijmd van het leven van zijn kind. Verschillende ongewille factoren kunnen bijdragen aan deze benadering, zoals een scheiding of een veeleisende baan die ongewilde scheiding creëert tussen de volwassene en het kind. Andere ouders kunnen kinderen hebben gekregen zonder de volwassenheid of verantwoordelijkheid om voor ze te zorgen, en blijven typisch meer geïnteresseerd in hun eigen wensen dan in de behoeften van hun kind. In extreme situaties kunnen onbetrokken ouders de waarde van hun kind mentaal afwaarden tot het niveau dat ze emotioneel of fysiek misbruikelijk worden.

Previous:

Next: