• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe het is om te bevallen, een bedrijf te runnen en alleenstaande moeder te zijn tijdens COVID-19

Tijdens COVID-19 hebben ouders veel lasten moeten dragen: Bijna overnachts werden ze leraren die hun kinderen begeleidden door huiswerk, virtuele lessen en lesplannen, fulltime verzorgers zonder de steun van oppasjes, kinderdagverblijven of kampen, speelmaatjes omdat hun kinderen vrienden niet meer konden zien, en (veel) bleven ze fulltime werknemers. Het is een overweldelende bundel verantwoordelijkheden om op te nemen, zeker gegeven een tijd waarin stress op een recordhoogte is.

Maria Molland, die één kind heeft en bijna voltermijn was toen de lockdowns begonnen, had ook de verantwoordelijkheid om het hygiënebedrijf Thinx te runnen, bekend om het verkopen van menstruatie-ondergoed en andere essentiëlen voor mensen die menstrueren. (Verschillende jaren geleden nam ze het stuur van Thinx over na de oprichter aftrede.) Als alleenstaande moeder van twee en CEO, hoe navigeert ze ons "nieuwe normaal"? We spraken met haar om te ontdekken.

mindbodygreen: Hoe was bevallen tijdens COVID-19 op een van de piekmomenten van de lockdown?

Maria Molland: Zoals je je kunt voorstellen, ging mijn bevallingsplan volledig uit het raam. Ik was in mijn derde trimester toen het New York echt raakte. Dus ik had de COVID-19-nieuws al sinds januari in de gaten, en wij, als bedrijf, begonnen heel vroeg thuis te werken, begin maart eigenlijk. Rond die tijd kreeg ik een oorontsteking.

En ik vroeg mijn dokter veel over: "Ok, wat denk je wat er in New York gaat gebeuren? Ik voel me heel ongemakkelijk om in New York te bevallen, als we denken dat COVID echt gaat opschieten. En ik denk dat het wel zo is vanwege de dichtheid, etc."

Mijn ouders wonen in Californië, en ik wilde daarheen gaan om bij hen te zijn tijdens deze tijd, zodat ik omringd was door familie en een steunsysteem had. Mijn dokter verzekerde me: "Oh nee, je moet hierblijven want Californië gaat eigenlijk veel erger af." Maar ik wist in mijn buik dat ik me niet comfortabel voelde in New York te blijven. Een van mijn grootste lessen is je buikgevoel vertrouwen en je eigen gezondheidsadvocaat zijn.

Dus ik pakte uiteindelijk mijn spullen en verhuisde uit mijn appartement in letterlijk vijf uur. Ik huurde een auto, pakte mijn spullen, en kreeg de auto om 5 uur 's ochtends. Ik stopte mijn dochter, mijn kat, en mijn zwangere buik in die auto. Omdat ik een oorontsteking had, kon ik niet vliegen, dus we reden door de VS met de auto. En ja, het was gek en in hotels overnachten en alles met chloor reinigen. Mijn dochter en ik gebruikten haar potje omdat we de openbare toiletten niet wilden gebruiken. Het was definitief een ervaring die ik hopelijk ooit heel grappig vind, maar zo kwam ik in Californië.

mbg: Hoe was het bevallingsproces – niet alleen tijdens COVID-19, maar je bent in een nieuwe staat zonder je dokters?

MM: Ik beviel met een nieuwe dokter, en dat regelen was echt lastig. Ik gebruikte mijn netwerk: mijn schoonzus en veel van haar vriendinnen hadden deze vrouw gebruikt, dus gelukkig vond ik een goede. Ik googlde alle verschillende ziekenhuizen om te achterhalen welke niet zoveel COVID-patiënten hadden, zodat ik in een zat waar ik me veiliger voelde. Ik ben een alleenstaande moeder, dus ik had mijn ouders erbij willen hebben. Dat was onmogelijk, dus ik was alleen, wat niet zo erg is. Het was gewoon anders.

Het hele ding was heel anders dan wat ik verwachtte. En sindsdien is het heel anders geweest, omdat zoveel van de post-geboorte om je familie draait en de liefde van dit nieuwe leven dat je in de wereld bracht te delen. En natuurlijk kon je dat niet zo goed. Luister, ik ben zo dankbaar om een tweede baby te hebben gehad en dan, tweedens, om de mensen in mijn leven die steunend zijn geweest. Het werd een gezonde geboorte, maar het was complex. En ik denk dat het voor iedereen zo is geweest.

mbg: Wat was het hardste deel?

MM: Door het land rijden. Veel mensen waren als: "De statistieken dat je een auto-ongeluk hebt zijn veel hoger dan dat je daadwerkelijk COVID oploopt en dan sterft of je baby beïnvloed wordt." Ik weet het niet. Mijn buikgevoel vertelde me dat er een goed ding was om te doen, en het zal je 100% vertellen wat goed is, want toen werd het veel erger, en werd New York het epicentrum. En ik zou alleen geweest zijn zonder mijn ouders of steunsysteem.

Maar ik zal je vertellen, ik was erg zenuwachtig tijdens het rijden. Ik sliep niet veel. Ik denk ook, zo geabsorbeerd door het nieuws en alle triste verhalen die bij COVID horen, zoop ik dat de hele rit op, wat het laatste was wat ik had moeten doen. Ik had eigenlijk naar een heel onzinpodcast moeten luisteren of zo, gewoon om mezelf enigszins gezond te houden. Dat was echt zwaar. En ik belde mijn broer talloze keren, met wie ik heel erg ben en die psycholoog is, omdat ik dacht: "Ik voel deze zwaarte en deze urgentie. En ik ben gewoon bang voor mijn kinderen."

Dat was het hardste deel. Maar ik wist in mijn buik dat het het goede was. Het was alsof ik niet kon wachten om in bij mijn ouders te rijden waar ik me voelde: "Ok, we hebben de reis gemaakt. Ik heb de sneeuwstormen en alles anders doorstaan. Het gaat goed komen."

mbg: Wat heb je geleerd uit deze ervaring?

MM: Ik gok een paar dingen. Eentje zou zijn: vertrouw je buikgevoel en wees je eigen gezondheidsadvocaat, zoals ik eerder zei. Dat is zo'n cruciale een. Ik was door jaren heen IVF en enkele uitdagingen gegaan. Ik heb een baby verloren. Dus ik wist al hoe belangrijk het was om je eigen advocaat te zijn. Maar dit bevestigde het echt.

En dan het andere is – ik denk dat dit voor veel mensen geldt, maar misschien meer als je een baby hebt – het moment echt waarderen. Ik zou zeggen dat ik het moment meer waardeerde deze keer, namelijk het moment van de geboorte. Omdat ik me zo zorgen maakte, toen het uiteindelijk gebeurde, veranderde veel van die zorg in diepe dankbaarheid. Ik denk ook, voor veel mensen, het reset je prioriteiten op manieren die ik niet kende.

En, ten slotte, om te benadrukken, is de tijd met mijn familie. Het is gewoon prachtig dat mijn kinderen nu de kans hebben gehad om zoveel tijd met hun grootouders door te brengen, en grootouders met hen. En ik denk niet dat ik dat zo zou hebben gewaardeerd als COVID niet gebeurd was, natuurlijk, want die hele tijd zou gewoon niet hebben plaatsgevonden. Je wordt gewoon meer dankbaar voor de dingen die je hebt.

mbg: Wat zou je zwangere vrouwen zeggen die nu op het punt staan te bevallen?

MM: Je moet heel proactief zijn over de ziekenhuizen waar je naartoe wilt gaan en ervoor zorgen dat je kijkt naar de data over hoeveel COVID-gevallen, etc. Maar ik zal zeggen dat ik zo onder de indruk was van het ziekenhuis waar ik beviel. Daaruit moet ik noteren: maak je niet zoveel zorgen als je waarschijnlijk doet, want medische professionals doen echt elke stap om ervoor te zorgen dat je veilig bent in het ziekenhuis. Ik zou eigenlijk zeggen dat mijn gevoel over mijn gezondheid en hoe het afgehandeld was, beter was deze keer dan de eerste keer, omdat er zo'n overvloed aan voorzorg is, vooral voor zwangere vrouwen.

mbg: En bovenop alles run je een bedrijf – tijdens een pandemie en het economische nadeel ervan. Kon je moederschapsverlof nemen? Hoe heb je dat genavigeerd?

MM: We hebben 16 weken moederschapsverlof, en ik besloot voor het vertrek op verlof dat ik dat zou opsplitsen in acht weken en acht weken later. Dus ik kwam vroeg terug, en dat was voornamelijk gedreven door het feit dat er natuurlijk veel gaande is en het gevoel dat het bedrijf potentiëel in echte problemen zou kunnen komen. En dus een sleutelpersoon missen zou heel uitdagend zijn.

Ik verwachtte heel erg betrokken te zijn met werk tijdens mijn acht weken vrij. En de realiteit, en weer dit gaat over het gevoel van gelukkig zijn, het bedrijf heeft ongelooflijk sterk gepresteerd tijdens COVID. Ik denk dat D2C-bedrijven en online bedrijven prima waren in het versnellen van online adoptie. Plus, we zijn een bedrijf dat veel mensen kennen, maar aarzelden om te proberen vanwege het gevoel dat er problemen met het product of lekkage konden zijn. Maar als je thuis blijft, is dat element minder. Dus we hebben veel mensen ons product laten proberen, en het is heel goed gegaan.

Dus ik heb de eerste acht weken eigenlijk niet erg betrokken doorgebracht met het bedrijf. Ik zou ongeveer drie uur per week calls bijwonen – en ik verwachtte veel meer. Ik voelde me echt alsof ik mijn moederschapsverlof kon genieten. Het heeft me bijna laten heroverwegen hoe ik denk over terugkeren, hoe we het team structureren, en hoe we opereren gegeven de huidige omstandigheden: Hoe zorgen we ervoor dat we dit gebruiken als de capaciteit om vanaf hier te groeien of te bewegen naar nog meer strategisch dan we zijn geweest? Dus ik zou zeggen dat het me die tijd gaf om te reflecteren en mezelf en het bedrijf te positioneren voor de volgende groeifase.

mbg: Het idee van balans is nu vitaal, omdat ouders verwacht worden hun kinderen te leren, fulltime verzorgers te zijn, al die vergaderingen bij te wonen, aanwezig te zijn op videogesprekken. En ze worden verwacht om voor zichzelf te zorgen zodat ze niet ziek worden. Ik denk dat het idee van balans, het is nooit belangrijker geweest en het is nooit moeilijker geweest. Is dat iets waar je over nadenkt, vooral nu je fulltime teruggaat? Hoe navigeer je die discussie?

MM: Dus 100%, ik denk dat deze balans vinden – het is zo moeilijk. Veel mensen worstelen met wanneer werk begint, wanneer het eindigt, hoe je een rustige ruimte creëert. Ik heb helemaal geen rustige ruimte. Maar ik denk dat het in sommige opzichten me bewuster maakt omdat ik bijna voel dat we vaak op een hamsterrad zitten van bewegen, bewegen, bewegen. Nu denk ik dat ik me er bewuster van ben, en het dwingt me om na te denken over hoe ik rustige tijd creëer. Het gaat terug naar de eerdere stelling, hoe word ik veel strategischer met mijn tijd, mijn team, mijn steunsysteem, en mijn gezin? Hoe zorg ik ervoor dat ik mijn tijd veel strategischer kan maken bij het bedrijf, maar ook zelfzorg en aanwezig zijn voor mijn kinderen? Het heeft me gedwongen om meer over die dingen na te denken dan ik anders zou hebben gedaan.

mbg: Hoe denk je dat dit gaat werken, nu het schooljaar weer begint?

MM: Ik denk niet dat er nog een antwoord is. Ik denk dat het het academische en educatieve systeem dwingt om zichzelf te herdefiniëren en te herimageneren, wat veel nodig was. Dus ik denk dat op de lange termijn het een enorm voordeel zal zijn voor iedereen. Het gaat gewoon een korte termijn pijn zijn, en helaas, zal het versterkt worden in specifieke economische segmenten van de samenleving.

mbg: Hoe zorgen je voor je mentale en fysieke gezondheid tijdens dit alles?

MM: Ik ben vrij strikt geweest over mijn sporten. Dus ik vind het minder over lichamelijk; het is meer mentaal. En ik, wat er ook gebeurt, sport een uur per dag. Ik doe high-intensity training omdat ik voel dat dat zo goed is voor mijn geest. Ik voel me er zo goed na.

mbg: Hoe denk je dat ouderschap, of hoe je optreedt als ouder, zal veranderen door deze ervaring?

MM: Het is het gevoel van duidelijke differentiatie tussen je werkleven en je ouderschapsleven. En ik denk dat het dingen vertraagt en je deze waardering voor de natuur krijgt op een manier die waarschijnlijk nooit meer teruggaat. Dus ik denk dat dat je ouderschapsstijl verandert. Ik denk dat je begint te benadrukken buiten zijn. Je benadrukt misschien meer zelf thuisonderwijs te doen, minder focus op je kinderen in de juiste school te krijgen of alle juiste dingen te doen. Ik denk dat het je prioriteiten herstelt en je misschien een meer ontspannen ouder maakt.