Dit is misschien de beste manier om kinderen te helpen die trauma hebben meegemaakt

Waarom herstellen sommige kinderen die trauma hebben meegemaakt van nature over tijd, terwijl anderen symptomen van posttraumatische stressstoornis (PTSS) en zelfs depressie ontwikkelen? Een nieuwe studie gepubliceerd in het Journal of Child Psychology and Psychiatry heeft één sleutelfactor geïdentificeerd: het zien van hun eigen emotionele reactie als "niet normaal."

Onderzoekers beoordeelden meer dan 200 kinderen tussen 8 en 17 jaar die een traumatische gebeurtenis hadden meegemaakt, zoals een autoramp, aanranding, of medisch noodgeval. Ze interviewden de kinderen tweemaal, eenmaal twee tot vier weken na de gebeurtenis en opnieuw twee maanden later, met vragen over hoe ze omgingen met wat er gebeurd was. De kinderen vulden ook een enquête in over hun algemene emotionele welzijn en cognitieve vaardigheden voordat de gebeurtenis ooit had plaatsgevonden.

Hoe ziet een "normaal" herstelproces eruit?

De studie vond dat PTSS-symptomen eigenlijk vrij veelvoorkomend waren in het begin van het herstelproces, op de twee- tot vierweken-meting. "Symptomen van PTSS kunnen een veelvoorkomende reactie op trauma bij kinderen en tieners zijn," zei Richard Meiser-Stedman, hoogleraar klinische psychologie aan de University of East Anglia in Engeland die de studie leidde, in een persbericht. "Dit kunnen angstige symptomen zijn zoals indringende herinneringen, nachtmerries en flashbacks. Gezondheidsprofessionals zien af van een diagnose in de eerste maand na een trauma omdat het, in plaats van een stoornis, een volledig normale reactie is. … Deze initiële reacties worden gedreven door hoge niveaus van angst en verwarring tijdens het trauma."

In het algemeen genezen de meeste kinderen van nature over de loop van de twee maanden zonder professionele hulp of interventies.

Hoeveel sociale steun ze in hun leven hadden en de aanwezigheid van andere levensstressors beïnvloedde niet daadwerkelijk hun kans op aanhoudende PTSS-symptomen. Wat wel? De neiging om hun eigen reactie op het trauma als abnormaal te zien, als teken van zwakte, of als teken dat ze "permanent beschadigd" waren. Die zelfveroordeling was de sleutelvoorspeller van PTSS.

"De jongeren die niet goed herstelden, en die twee maanden na hun trauma op een chronisch PTSS-spoor belandden, dachten veel meer negatief over hun trauma en hun reacties – ze dwelden op wat hen overkomen was," legde Meiser-Stedman uit. "Ze zagen hun symptomen als teken dat er erger en permanent mis was met hen, ze vertrouwden andere minder, en dachten dat ze het niet aan konden."

Dat betekent dat een van de grootste manieren waarop we jongeren die van trauma herstellen kunnen steunen, hun pijn normaliseren is. Het is vitaal om ervoor te zorgen dat ze weten dat er niets mis is met zich diepbedroefd voelen door wat hun overkomen is, en dat het waarschijnlijk even duurt voordat die emoties zich leggen. Trauma kan u zeker veranderen, maar het "beschadigt" u op geen enkele manier permanent.

Het verschil tussen nadenken en rouwen.

Belangrijk is dat de studie ook vond dat "overdenken" van het trauma gelieerd was aan erger PTSS: "De kinderen die niet goed herstelden, waren degene die rapporteerden veel tijd te besteden aan het proberen zin te geven aan hun trauma. Terwijl sommige pogingen om zin te geven aan trauma zinvol kunnen zijn, lijkt het erop dat kinderen ook 'vast kunnen lopen' en te lang kunnen focuseren op wat er gebeurd is en waarom," legde Meiser-Stedman uit.

Eerder onderzoek heeft getoond dat onze geesten doorgaans de neiging hebben om te dwelen op negatieve gebeurtenissen, en dat dwalen rampzalig kan zijn voor onze geestelijke gezondheid. De onderzoekers waren terughoudend om aanbevelingen te doen over hoe trauma te verwerken, aangezien het risico van "overdenken" kan leiden tot slechtere resultaten, maar tegelijkertijd is het helemaal niet verwerken van uw pijn doorgaans een kaartje naar het opgroeien met onopgeloste emotionele issues die leiden tot meer reactiviteit, relatieproblemen en slechtere gezondheid als volwassene.

Transformatiecoach Sheryl Paul biedt een goede manier om het verschil te begrijpen: Het herhalen van scènes uit negatieve gebeurtenissen in ons leven en nadenken over waarom ze gebeurden, is niet noodzakelijk het same als emotioneel verwerken van uw trauma.

"Dwalen is niet rouwen. Denken is niet rouwen," schrijft ze op mindbodygreen. "Rouwen is een belichaamde ervaring die de pijn naar buiten en doorheen laat bewegen, terwijl dwalen een 'hoofd'-ervaring is die de pijn vast houdt. Dwalen – dat is, obsessief rond en rond gaan in je hoofd over een bepaald verhaal, zoals nadenken over wat jij of de ander 'fout' deed – creëert mentale stagnatie en verhindert dat de rouw door je heen beweegt, wat je weerhoudt om door te gaan."

Om kinderen (of iedereen) te helpen herstellen van trauma, zorg ervoor dat ze weten dat het oké is om bij hun pijn te zitten en het te voelen. Ze mogen niet al hun tijd besteden aan dwalen op wat er gebeurd is – het is belangrijk om ook het dagelijkse leven weer op te pakken om een helderder humeur te bereiken en weer verbinding te maken met hun andere emoties – maar het normaliseren van het rouwproces is absoluut noodzakelijk.

Previous:

Next: