• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

3 ononderhandelbare tips om zelfverzekerde kinderen op te voeden, uit de oudste culturen ter wereld

We kunnen veilig aannemen dat alle ouders zelfverzekerde, empathische, veerkrachtige kinderen willen opvoeden. Het is een zich ontwikkelende reis, geen twijfel, maar wat als we je vertelden dat je het kunt zonder te schreeuwen, te zeuren, of time-outs? Nu dat is een hooggestegen doel.

Opvoedingsexpert en New York Times bestsellerauteur Michaeleen Doucleff, Ph.D., staat voor de klus: Voor haar boek, Hunt, Gather, Parent, reisde ze de wereld rond (met haar 3-jarige dochter) en interviewde ze families uit de oudste culturen ter wereld over hun opvoedstijlen – soort van zoals de Blue Zones van ouderschap, als je bekend bent met het werk van Dan Buettner. In deze aflevering van de mindbodygreen-podcast deelt Doucleff een paar van haar verbazingwekkende bevindingen, en we pakten een paar van de highlights hieronder:

1. Jaag ze niet weg terwijl ze geïnteresseerd zijn in huishoudelijke taken.

"Een van de belangrijkste dingen is om een kind nooit weg te jagen als ze interesse tonen in huishoudelijke taken," declareert Doucleff. "Peuters komen aan en willen helpen met het wassen of koken, en Amerikaanse ouders zeggen ze vaak: 'Nee, ga spelen.'" Na verloop van tijd begint dat kind te begrijpen dat ze niet bij deze teamefst horen, wat Doucleff zegt eigenlijk maakt dat ze minder geneigd zijn om te helpen naarmate ze ouder worden. "De wens om te helpen en deel uit te maken van dit team verdwijnt bij Amerikaanse kinderen rond leeftijd 6 of 7, meestal," voegt ze toe.

Dat gezegd hebbende, stelt ze voor je kinderen te laten bijdragen aan wat je ook aan het doen bent, ongeacht hun leeftijd. Nog beter: "Verander de klus in een sociaal evenement," zegt Doucleff. "Kletsen terwijl je opruimt, en betrek ze een beetje." En je hoeft ze geen reusachtige taak te geven. "De Maya-moeders waren zo goed in het geven van de juiste hoeveelheid taak aan het kind," zegt ze. "Gewoon kleine dingen, als roeren in de pot, kruiden hakken, de stofzuiger halen… Dit motiveert kinderen omdat ze zien dat ze een bijdrage leveren. En dat is veel motiverender dan lof."

Onderzoek toont aan dat kinderen deze intrinsieke motivatie hebben om te helpen – en extrinsieke beloningen ondermijnen deze neiging eigenlijk. In feite toont één studie aan dat 20-maanden-oude kinderen minder geneigd waren om een tweede keer te helpen als ze erna een speelgoedje kregen. Dus in plaats van beloningen of zakgeld, kan het gewoon hen de ruimte geven om bij te dragen al ver gaan.

2. Betrek ze in jouw wereld.

"Na de eerste reis naar de Yucatán, merkte ik dat de ouders niets specifieks voor de kinderen deden in het weekend," zegt Doucleff. Geen activiteiten, geen verjaardagsfeestjes, geen vaste speelafspraken – de kinderen hielpen gewoon in het huishouden. Natuurlijk speelden ze ook met andere kinderen: "Ze renden het hele dorp rond op zichzelf," herinnert Doucleff. Echter, de "volwassen wereld" en de "kinderwereld" waren samengevoegd tot één.

Zegt Doucleff, mensen creëren vaak werelden voor hun kinderen met kind-gerichte activiteiten (de verjaardagsfeestjes, de danslessen, de activiteiten, etc.). "Dan zien ze dat hun doel in het gezin is om die andere activiteiten te doen," merkt ze op. Terwijl als je een kind in je eigen wereld nodigt, zullen ze deel willen uitmaken van je team. "Ze zullen willen helpen opruimen na het diner of de bedden 's ochtends maken, omdat als ze deel uitmaken van je wereld en de hele tijd bij je zijn wanneer je deze dingen doet, ze dat zien als hun rol in het gezin om te helpen."

Natuurlijk betekent dat niet dat ze nooit een speelafspraak mogen hebben of zich aanmelden voor dansles. Doucleff zegt gewoon om hun schema niet tot de rand te vullen met kind-gerichte activiteiten en ze af en toe in je eigen wereld uit te nodigen.

3. Laat kinderen nadenken.

Wanneer je met je kind praat, hoe vaak geef je opdrachten? Klim niet in die boom. Slaan je broer niet. Speel niet met je voedsel. Doucleff kan zich daarin herkennen, maar ze zegt dat opdrachten eigenlijk niet de beste methode zijn om je kind het juiste te doen te overtuigen. "De Inuit-ouders zeggen dat zelden," legt ze uit. "Er zijn veel tools die Inuit-gezinnen gebruiken om kinderen te laten stoppen en nadenken."

Bijvoorbeeld, ze zouden zeggen: Wat denk je dat er gaat gebeuren als je in die boom klimt? Of misschien: Als je die stenen gooit, ga je je broer laten schaden. "Het doel hiervan is om het kind te laten nadenken en de juiste beslissing voor zichzelf te nemen," voegt Doucleff toe. "Het veronderstelt dat het kind agency heeft en dingen uit kan zoeken." Deze techniek is met name nuttig voor kinderen die wilskrachtig zijn – ze willen het juiste doen, maar zij willen de ene zijn die de beslissing neemt. Door de gevolgen van een actie uit te leggen in plaats van aan te nemen dat ze doen wat je zegt, zul je waarschijnlijk een betere (lees: kalmere) uitkomst hebben.

De kern.

Over het algemeen adviseert Doucleff je kinderen te vertrouwen en hun bijdragen te respecteren. Ja, kinderen zijn kleine, groeiende mensen, maar dat betekent niet dat ze niet nadenkend zijn – ze hebben misschien alleen moeilijker die gedachten te uiten, en hebben dus wel een behulpzame duwtje in de goede richting nodig.