• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe een ouder positieve disciplinetechnieken gebruikt

Positieve disciplinering is een methode om kinderen te leren hoe ze zich moeten gedragen, terwijl negatieve reacties die de gevoelens van het kind kunnen kwetsen of hun zelfvertrouwen schaden, worden vermeden. Dit is een techniek die kinderen helpt om over zichzelf te leren en hoe ze zich voelen en gedragen, terwijl de band die ze met hun ouders hebben, wordt versterkt. Positieve disciplinering kan op elke leeftijd beginnen en helpt kinderen zich trots te voelen op hun acties in plaats van bang te zijn of uit te barsten of hun ouders te verontrusten.

Het goede belonen en het slechte negeren

Positieve disciplinering betekent het goede gedrag belonen en afleiden van het slechte gedrag. Wanneer het kind doet wat hij moet, moeten ouders hem altijd laten weten dat ze trots zijn op de manier waarop hij zich gedraagt. Wanneer hij boos of gefrustreerd wordt, moet het negatieve gedrag genegeerd worden en zijn aandacht omgeleid naar een andere activiteit. Dit kan betekenen het kind uit de situatie halen, of zijn favoriete speelgoed altijd bij zich hebben om afleiding te bieden tijdens uitstapjes.

Time-ins

Positieve disciplinering gebruikt time-ins in plaats van time-outs. Dit betekent het kind uit de situatie halen die frustratie veroorzaakt en hem naar een kalme, rustige plek brengen waar hij zich kan kalmeren. Dit kan in de hoek van een kamer op een stoel of deken zijn, met boeken om te lezen of zachte speelgoed om te knuffelen. Ouders moeten het kind laten weten waarom hij naar de rustige plek wordt gebracht en hoe lang hij daar moet blijven. Na afloop van de tijd, moet het kind gevraagd worden om excuses te maken en verteld worden dat hij een goed werk heeft gedaan om kalm te worden. Kussen en knuffelen helpen hem te begrijpen dat zijn ouders blij zijn met hem en hem liefhebben.

Woede en fysieke disciplinering vermijden

Ouders moeten schreeuwen, noemen of fysieke disciplinering vermijden. Schreeuwen intimideert alleen kinderen, terwijl noemen hun zelfvertrouwen ernstig kan schaden. Fysieke straf gebruiken geeft een slecht voorbeeld, ze laat zien dat slaan een goede techniek is om met frustratie om te gaan. Als ouders voelen dat ze gefrustreerd raken, is het okay om zichzelf een time-out te geven en afstand te nemen van de situatie tot ze zich kalm voelen. Vaak kan dit tegelijkertijd gedaan worden terwijl het kind een time-in krijgt. Ouders kunnen de tijd gebruiken om in hun eigen rustige plek te zitten en ontspannende ademhaling te oefenen, terwijl ze zich herinneren dat het kind een kalm, vriendelijk voorbeeld nodig heeft van hoe om met woede om te gaan.

Met respect tegen kinderen praten

Ouders moeten naar het niveau van het kind zakken en met respect met hen praten. Dit helpt een kind zich belangrijk te voelen, alsof zijn ouders hem waarderen als onderdeel van het gezin. Ouders moeten kalme momenten gebruiken om het kind te vertellen wat van hem verwacht wordt voordat een crisis ontstaat. Dit kan betekenen hem precies vertellen waar het gezin naartoe gaat voor een uitstapje en hoe hij zich moet gedragen. Wanneer hij de regels volgt, moeten ouders hem vertellen hoe blij ze zijn met zijn gedrag om hem aan te moedigen zo door te gaan.

Fysieke troost bieden

Fysieke troost is nuttig wanneer een kind moeite heeft om zich te kalmeren. Als het kind boos is, kunnen ouders knuffelen en kussen en hem helpen te begrijpen dat zijn gevoelens okay zijn en dat zijn ouders er zijn om hem beter te laten voelen. Vaak stammen wutanvallen bij kinderen uit verwarring en overstimulatie, en het simpel hebben van een ouder die fysieke troost biedt, geeft het kind een uitlaatklep om kalmer en gelukkiger te voelen.

Communiceren met het kind

Positieve disciplinering werkt goed gecombineerd met veel communicatie met het kind. Ouders moeten hun kinderen helpen te begrijpen welke emoties ze de hele dag voelen en ze leren wat ze kunnen doen om met intense gevoelens om te gaan. Jonge kinderen hebben moeite om precies te begrijpen wat ze voelen, dus ze gaan uit de hand in een poging om te copen. Ouders kunnen uitspraken doen zoals: "Ik weet dat je gefrustreerd bent omdat je gevraagd werd de kat niet te achtervolgen. Waarom probeer je niet met je knuffelkat te spelen?" Deze uitspraken helpen het kind een naam te geven aan wat ze voelen en een oplossing te vinden om zich beter te voelen.

Moeilijke situaties vermijden

Positieve disciplinering is makkelijker als ouders vooruit denken om moeilijke situaties te vermijden. Als het kind humeurig is op een bepaald moment van de dag vanwege de behoefte aan slaap of een snack, moeten ouders vermijden het kind op dat moment mee te nemen. Dit kan helpen wutanvallen in het openbaar te voorkomen door overstimulatie van een al moe kind. Voor kinderen die miezerig worden als ze honger hebben, helpt het om altijd snacks bij zich te hebben voor noodgevallen.

Bedreigend gedrag vermijden

Ouders moeten kinderen niet bedreigen of intimideren wanneer ze zich slecht gedragen. Deze gedragingen schrikken kinderen alleen en kunnen leiden tot beschadigde gezinsrelaties. Kinderen bedreigen kan ertoe leiden dat ze serieuze angsten ontwikkelen voor de bedreigingen waar worden. Lokkertjes moeten ook vermeden worden, want lokkertjes leren kinderen zich alleen te gedragen als er een beloning betrokken is en kan leiden tot dat ze niet luisterten tenzij ze gaan krijgen wat ze willen.

Leren over natuurlijke gevolgen

In plaats van negatieve gevolgen voor slecht gedrag te creëren, moeten ouders hun kinderen de mogelijkheid geven om te leren over natuurlijke gevolgen. Voorbeelden van natuurlijke gevolgen zijn dat kinderen hun eigen rommel moeten opruimen als ze er een maken, of ze hun favoriete speelgoed verliezen als ze het steeds uit huis halen en op de grond gooien. Ouders kunnen hun kinderen twee keuzes bieden in bepaalde scenario's, en dan kunnen de kinderen de resultaten van hun keuze leren. Een voorbeeld van deze situatie is het kind laten kiezen tussen fruit of graanvoor het ontbijt en dan niet toestaan hun mening te veranderen; ze moeten het ontbijt eten of wachten tot snacktijd.

Ja zeggen in plaats van nee

Ouders moeten zich richten op vaker ja zeggen dan nee tegen hun kinderen. Nee is een negatief woord, en ouders vertellen hun kinderen vaak nee zonder uitleg. In plaats van te zeggen: "Nee, je mag niet met je speelgoed spelen," kunnen ouders zeggen: "Ja, je mag met je speelgoed spelen zodra je klaar bent met je huiswerk." Dit stelt kinderen in staat te begrijpen waarom ze nee gezegd krijgen en wat ze moeten doen om wat ze willen te krijgen.