• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Lof voor moeders is geweldig, maar dit is nog beter

Een populairere trend die recent onlin in de ouderswereld is opgedoken, is de moederwaarderingspost. In deze posts schrijven vaders over al het harde, uitputtende, uitputtende werk dat hun vrouwelijke partners doen en zeggen hoeveel ze het waarderen. Het internet gaat er wild op, maar zouden deze posts meer kwaad dan goed kunnen doen?

De meest recente van deze moederwaarderingsposts werd geschreven door een vader die zegt dat hij overweldigd is door dankbaarheid voor zijn vrouw na het opmerken van een plek op de douchedeur waar ze de stoom weghad geveegd zodat ze een oog op hun baby kon houden. "Ik zat er letterlijk en staarde naar het glas en glimlachte," schrijft hij. "Ik kon het zien, ik beeldde het in, alsof ik in de kamer met hen was. Ik kon Heather door het glas kijken en gezichten trekken bij Lottie terwijl ze glimlachte en speelde in haar wiegje! Ik smolt gewoon!"

Zoet, toch?

Hij gaat verder: "Het is zo gek voor me, hoe de kleinste dingen me zo dankbaar kunnen maken voor mijn vrouw. Het zijn de kleine offers die mijn vrouw voor dit gezin maakt, die normaal onopgemerkt blijven. Van zorgen voor onze dochter 24/7, tot zorgen voor mij, koken, schoonmaken, zorgen voor de dieren, en zorgen voor zichzelf (ja wel, er is geen tijd voor dat.)"

En dat is het punt in veel van deze posts waar dingen een draai nemen. Het is een mooi ding om moeders te applaudeuren voor hun "kleine offers." Maar wat beschouwen we precies als klein? Vierentwintig uur kinderopvang, ondanks dat je een partner hebt? Fysiek en emotioneel beschikbaar zijn voor een partner wanneer het nodig is? Alleenverantwoordelijke zijn voor gezinsdieren, al het koken doen en verantwoordelijk zijn voor alle huishoudelijke klussen? En bovenop al dat, zo overbelast zijn dat het gewoon verwacht wordt dat moeder nooit tijd voor zichzelf krijgt?

Dat zijn geen kleine offers, en het feit dat we OK zijn met ze zo te classificeren bewijst alleen welke absurde verwachtingen we aan vrouwen stellen die kinderen hebben. Wanneer een van deze posts viraal gaat, ontvangen vaders honderden reacties die ze loven voor de simpele daad van het opmerken van de harde werk van hun partner. In de reacties op deze specifieke post, reageerden tientallen mensen met dingen als: "Zij is geweldig maar ze is ook zo gelukkig om een prachtige man te hebben die haar begrijpt en waardeert." Of: "Hoe geweldig dat je al het harde werk wat ze doet erkent!"

Alsof het opmerken dat je partner de hele aarde op haar schouders balancert — terwijl ze borstvoeding geeft, een gastronomisch gerecht kookt en een handstand doet — enigszins equivalent is aan het daadwerkelijk doen van die dingen zelf. Deze vader is zeker niet de eerste die zo'n post schrijft. Elk jaar zijn er vaders in het nieuws voor het schrijven van posts die het zware werk van een thuisblijvende moeder uitleggen of zijn vrouw loven voor co-slapen, en het is mooi om waardering te tonen voor wat je partner aan je leven toevoegt en hoe ze helpen je kinderen te voeden en te beminnen. Maar het is niet "geweldig" om je bewust te zijn van de werklast van je partner, en het is niet "gelukkig" om een partner te hebben die je opmerkt. Dat zou het absolute minimum moeten zijn.

De rol van vaders is in de afgelopen decennia drastisch veranderd. Volgens een Pew Research-studie waren er in 2016 ongeveer 7% van de vaders thuisblijvende ouders, versus slechts 4% in 1989. Vaders besteedden in 2016 gemiddeld acht uur per week aan kinderopvang, wat driemaal de tijd is die vaders in 1965 aan kinderopvang besteedden. Het probleem is, zelfs de positieve veranderingen die hebben geleid tot veel ouders die een meer egalitaire omgeving creëren, hebben de last voor moeders nog niet gelicht.

Een studie uit 2015 toonde aan dat, wanneer de tijd die besteed wordt aan huishoudwerk, kinderopvang en werken buiten huis gecombineerd wordt, de geboorte van een nieuw baby de totale werklast van een moeder met 21 uur per week verhoogt. In tegenstelling, neemt de totale werklast van een vader toe met slechts 12,5 uur per week. Een deel hiervan kan verklaard worden door moeder-specifieke zorgvereisten, zoals borstvoeding, maar er is ook het feit dat de maatschappij simpelweg verwacht dat moeders meer op zich nemen.

In een Pew Research-enquête uit 2016 zeiden 53% van de deelnemers dat ze geloven dat moeders een betere werk maken van het verzorgen van baby's dan vaders, en 28% zei dat het belangrijker is voor nieuwe baby's om een band aan te gaan met hun moeders dan met hun vaders. Ongeveer 44% van de geïnterviewden zei ook dat de ideale situatie voor een jong kind met twee ouders is dat een ouder thuisblijft, en 39% zei dat het beter is als de thuisblijvende ouder de moeder is. Deze reacties waren gebaseerd op persoonlijke mening, en ze bewijzen dat ondanks inspanningen om moeders en vaders meer gelijk te maken op het werk en thuis, veel mensen nog steeds geloven dat het opvoeden van kinderen een vrouwenklus is.

Vaders die moeders loven voor 'het allemaal doen' doen niets fout door dankbaarheid aan hun vrouwen uit te drukken, maar we doen alle ouders een slechte dienst als we ons overbuigen om het te applaudeeren. Als werkende moeder van twee, wil ik niet dat mijn partner me ziet water treden en me applaudeert voor drijvend te blijven. Ik wil dat hij onze kinderen en ons huishouden ziet als evenveel zijn verantwoordelijkheid. En als hij me vertelt dat ik een goed werk doe — want we hebben allemaal die bevestiging nodig in onze relaties — wil ik niet verteld worden dat ik gelukkig ben getrouwd met iemand die basisrespect en empathie voor zijn partner toont.

In plaats van moeders te erkennen voor hun "kleine offers," laten we erkennen dat geen van deze offers klein is. Laten we stoppen met het behandelen alsof het normaal is als een moeder de standaard verzorger, dierenoppas, schoonmaakster, kok en chauffeur is. En in plaats van te jubelen voor de partner die het harde werk van de kantlijn opmerkt, laten we eigenlijk van hen verwachten dat ze in de ring stappen. Meer dan alles, laten we eindelijk los van de vervelde overtuiging dat moeders altijd "moederen" moeten, en we zijn gewoon gelukkig als we toevallig gepartnerd zijn met iemand die het opmerkt.