• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

De effecten van gezinsstructuur en gezinsveranderingen op kinderen

Gezinsstructuur heeft een diepgaande impact op de ontwikkeling van kinderen, zowel positief als negatief. Kinderen die geboren worden in de traditionele gezinsstructuur – twee getrouwde, biologische ouders – hebben een grotere kans om goed te presteren op school en tienerzwangerschap te vermijden; bovendien hebben ze minder gezondheidsproblemen, volgens een studie van meer dan 4.800 deelnemers uitgevoerd door Terry-Ann Cragie, e.a., Princeton en Columbia Universiteiten. Aan de andere kant, kinderen geboren uit ongetrouwde paren ervaren vaker een onstabiele omgeving en presteren niet zo goed als die uit de traditionele gezinssetting. De studie vond dat naarmate overgangen plaatsvinden – scheiding, separatie, samengestelde gezinnen, verandering van samenwonen naar huwelijk – beide groepen nadelig beïnvloed worden.

Gezinsstabiliteit

Gezinsstabiliteit is een sleutelfactor met betrekking tot kinderontwikkeling. Omdat de stabiliteit van een kind op het spel staat wanneer de gezinsstructuur uiteenvalt, is hij vatbaarder voor gevoelens van onzekerheid, vaak met langdurige effecten, zelfs in de volwassenheid. Scheiding, met name, zorgt ervoor dat kinderen negatieve ervaringen op een veel jongere leeftijd maken, zoals voortijdige seksuele activiteit, vroege uittreding uit het parental home en zwangerschap. Huwelijk op jongere leeftijd verhoogt het risico op scheiding in hun eigen leven door hun gebrek aan sociale en emotionele rijpheid, samen met mogelijke economische problemen en gebrek aan gezinsondersteuning.

Psychologische belemmeringen

Onstabiel gezinsleven kan de capaciteit van een ouder beïnvloeden om een goede ouder te zijn. Scheiding of separatie kan economische middelen en sociale uitlaatklepjes nadelig veranderen, wat depressie creëert, wat goed ouderschap kan belemmeren. De mentale gezondheid van de ouder is belangrijk voor kinderontwikkeling. Moeders in niet-traditionele relaties zijn vaker depressief dan moeders in traditionele huwelijken, volgens een Princeton en Columbia studie. De kwaliteit van ouderschap kan worden verminderd in onstabiele relaties, zoals die die scheiding of separatie ervaren, wat angst, depressie, laag zelfvertrouwen en wrok creëert. Als gevolg kan de ouder kinderen de ongreepbare voeding niet bieden die ze nodig hebben, zoals liefde en kwaliteitstijd. Echter, kinderen in onstabiele settings ontwikkelen zich net zo goed als kinderen in stabiele omgevingen wanneer moeders psychologisch in staat zijn hun kinderen te beschermen tegen de stress van de onstabiele relatie.

Economische middelen

Niet-traditionele gezinnen – eenoudergezinnen en samenwonende ouders – zijn vaak minder financieel veilig dan traditionele gezinnen. In gevallen van gescheiden ouders betaalt slechts ongeveer een derde van de afwezige vaders kinderalimentatie, volgens bevindingen in de Princeton en Columbia studie, wat het moeilijk maakt om de essentiële behoeften van het kind te voorzien. Ouders in traditionele relaties zijn meestal beter opgeleid en hebben meer financiële middelen dan ouders in samenwonen relaties. Economische moeilijkheden kunnen het welzijn van kinderen nadelig beïnvloeden, van het eten dat ze eten tot de wijk waarin ze wonen. Echter, volgens Nieuw-Zeelands Ministerie voor Sociale Ontwikkeling, is een gebrek aan economisch privilegie niet noodzakelijk de hoofdoorzaak voor negatieve uitkomsten bij kinderen, zoals zwangerschap en agressief gedrag.

Ouderrelaties

Conflict tussen ouders, vooral na scheiding, kan het welzijnsgevoel van het kind schaden. Als het conflict fysiek misbruik is of het kind zich bedreigd voelt, is hij geneigder aanpassingsproblemen te hebben en zwaardere gevolgen te lijden. Zelfs de ontwikkelingsprocessen van baby's worden beïnvloed wanneer ouderconflict voortduurt, en de onophoudelijke emotionele turbulentie kan hun psychologische groei stuiten, volgens Jennifer McIntosh, Kind- en Gezinspsychologe. Baby's kunnen reageren op ouderlijke distress al vanaf een paar weken leeftijd.