• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Het Effect van Geweld in Films op Kinderen

Volgens de American Academy of Child Adolescent Psychiatry zal het gemiddelde Amerikaanse kind meer dan 200.000 geweldsacten zien voordat het 18 jaar is. Een studie in het tijdschrift "Pediatrics" vond dat R-rated films worden bekeken door meer dan 12 procent van Amerikaanse kinderen tussen 10 en 14 jaar. Een direct causaal verband kan niet worden vastgesteld tussen onschermgeweld en de effecten, hoewel veel studies suggereren dat het kijken naar gewelddadige films de kans vergroot dat kinderen agressiever gedrag vertonen en gedesensibiliseerd raken voor geweld.

Agressie

Een studie door Albert Bandura in 1965 concludeerde met zijn suggestie om een duidelijke scheiding te maken tussen de verwerving van agressieve reacties en de daadwerkelijke uitvoering van agressieve daden. Zijn studie vond dat kinderen wel gewelddadige daden kunnen leren door ze te zien afgebeeld, ze ze niet zouden uitvoeren tenzij ze werden beloond. Sindsdien, volgens een literatuuroverzicht van Aberystwyth University, hebben de meeste experimentele studies geconcludeerd dat hoe meer onschermgeweld een kind blootgesteld is, des te groter de kans dat ze agressief gedrag vertonen.

Desensitisatie

Het kijken naar geweld in films kan de gevoeligheid van kinderen voor geweld in het normale leven verdoven. Er is geen conclusief bewijs voor dit argument, hoewel talloze studies het tegendeel beweren. Volgens een studie gepubliceerd in het "Journal of Developmental Psychology" in 1984, namen kinderen tussen 8 en 10 jaar die een video van agressief gedrag zagen, langer om in te grijpen bij geweld in de echte wereld tussen twee jongere kinderen waarvoor ze verantwoordelijk waren.

Beperkingen

De menigte aan invloeden in een kinderleven betekent dat er geen manier is om een direct effect van filmgeweld te meten. Bovendien zijn resultaten geproduceerd in artificiële lab-experimenten om verschillende redenen vraagbaar. Thuis kijken kinderen films meestal niet volledig op zich alleen of in grote groepen; er zijn doorgaans andere stimuli om zich op te richten en geen experimentators die onbedoelde aanwijzingen geven om specifiek gedrag te vertonen.

Individuele Verschillen

Onderzoek in de jaren 50 door Wilbur Schramm in de VS en Hilde Himmelweit in Groot-Brittannië suggereerde dat de effecten van onschermgeweld varieerden volgens de sociale en persoonlijke kenmerken van kinderen. Variabelen die overwogen moeten worden zijn: persoonlijkheid, gezinsstabiliteit, voeding en eventuele leerstoornissen. Volgens de Media Awareness Network moet blootstelling aan geweld in films beschouwd worden als één meer variabele in de algehele ontwikkeling van een kind, in plaats van een simplistische bepaler.