• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

5 Krachtige manieren om je kinderen te laten luisteren

Een paar maanden geleden botste ik met mijn hoofd voren in mijn meest frustrerende ouderschapsprobleem tot nu toe: mijn dochters luisterden niet naar me. Ik kon ze vijf keer vertellen om iets te doen - aankleden, de TV uitschakelen, tanden poetsen - en ze hoorden me niet of luisterden niet. Dus zei ik het vijf keer meer, steeds harder. Het leek alsof de enige manier om Blair, 6, en Drew, 4, tot actie te brengen was als ik schreeuwde als een van The Real Housewives of New Jersey en dreigde hun knuffeldoekjes weg te gooien.

Dit was niet het soort ouder dat ik wilde zijn. Maar hun onvermogen om te gehoorzamen of zelfs mijn man, Thad, en mij te erkennen, maakte ons machteloos. Terwijl ik door een Target wandelde op een zaterdag, hoorde ik niet minder dan vijf ouders een variant van zeggen: "Als jullie niet gaan luisteren, lopen we nu meteen uit deze winkel!"

Ik realiseerde me dat tenminste een deel van het probleem ik was. Na veel klagen over mijn lompe ouderschapsvaardigheden, had ik geluk: de moeder van een vriendin noemde wat ze "de Bijbel" noemt over het onderwerp: How to Talk So Kids Will Listen &Listen So Kids Will Talk, door Adele Faber en Elaine Mazlish. Toen ik het op fabermazlish.com keek, zag ik dat er een bijbehorende DIY-workshop is voor $130 (beide werden vorig jaar geüpdatet ter ere van de 30e verjaardag van het boek). Toegegeven, de auteurs zijn moeders, geen kinderpsychologen of peutertoppertjes. Maar het boek was een nationale bestseller, en ouders houden nog steeds workshops met de ideeën van de auteurs.

Om te zien of hun advies nog steeds geldt, verzamelde ik vier even wanhopige moedervriendinnen en bestelde de workshop. Ik kreeg twee cd's en een gids met instructies voor het leiden van de groep. We maakten elke dinsdagavond in mijn woonkamer afspraak voor zeven weken, waarbij we grote delen van onze 90-minutessessies besteedden aan praten over onze worstelingen met luisteruitgedaagde kinderen alsof we in een 12-stappenprogramma zaten. We volgden mee terwijl acteurs scenario's uitspelden op de cd, deden zelf rolspel, en maakten wekelijkse huiswerkopdrachten, zoals delen lezen van How to Talk and Liberated Parents, Liberated Children, van dezelfde auteurs, en onze nieuwe communicatievaardigheden toepassen. Niet alle adviezen van Faber en Mazlish klonken voor ons. Hun suggestie om een takenlijst op de koelkast te plakken zodat we niet hoefden te herinneren wat hun verantwoordelijkheden waren, werkte bijvoorbeeld niet (vooral omdat ik mijn meisjes moest herinneren naar de brief te kijken!). Maar andere tips brachten onze kinderen er echt toe te luisteren - en, nog beter, brachten ons ertoe te stoppen met schreeuwen. Carrie, de moeder van een 6-jarige, vat onze collectieve reactie aan het einde samen: "Dit werkt echt!"

Zeg het met één woord

De situatie Mijn dochters hebben maar één vaste klus: hun bordjes naar de afwas brengen als ze klaar zijn met eten. Toch ging er geen nacht voorbij dat ik ze niet hoefde te vertellen dat ze dat moesten doen, soms drie keer. Zelfs dat garandeerde niet dat ze het zouden doen - en wie maakte ze uiteindelijk schoon? Raad eens.

De oude manier Naarmate ze mijn herhaalde bevelen ignoreerden, zette ik Blair en Drew neer en preekte tien minuten over hoe ik niet hun bediende was en dit geen restaurant was.

De betere manier Kinderen weten meestal wat ze moeten doen; ze hebben gewoon een simpele herinnering nodig. "Ze schakelen je uit als je doorpraat," vertelde Faber me. "Probeer in plaats daarvan gewoon één woord om hun geheugen te refreshen."

Het resultaat Na het diner een avond zei ik alleen: "Bordjes." In het begin keken de meisjes me aan alsof ik in een vreemde taal sprak. Maar een seconde later pakten ze ze op en liepen ze naar de keuken. Na ongeveer een maand versterking hoef ik niets meer te zeggen; ze doen het automatisch. "Tanden!" werkt even goed om ze te laten poetsen, net als "Schoenen" om mijn typische ochtendmantra te vervangen: "Vind je schoenen en trek ze aan; vind je schoenen en trek ze aan." En als ik Blair hoor schreeuwen: "Geef me dat!" zeg ik simpelweg: "Nette woorden" (okay, dat zijn twee woorden). Ik val bijna in ontroering als ze zegt: "Drew, zou je dat alstublieft aan me geven?"

Maak je kind machtig

Geef informatie

De situatie Mijn vriendin Michele had net lunch geserveerd toen, zoals gewoonlijk, 2-jarige Everly van haar stoel sprong, weer opklom, omkeerde, opstond, en op het kussen stampvoerde.

De oude manier Toen Everly niet reageerde op een geduldige "Je moet stil zitten," werd Michele geïrriteerd en zei zoiets als: "Hoe moeilijk is het te begrijpen? Je moet zitten!" Everly huilde maar zat nog steeds niet. Uiteindelijk kreeg ze een time-out, wat haar gedrag niet veranderde.

De betere manier Geef feiten in plaats van constant bevelen. "Wie rebelleert niet tegen constante oplastingen?" vraagt Faber. (Ik wel.) Kinderen zijn geen robots geprogrammeerd om ons te gehoorzamen. Ze moeten hun vrije wil uitoefenen, weshalb ze vaak het tegenovergestelde doen van wat we vragen. De truc is je richtlijn om te zetten in een leerzaam moment. Dus in plaats van: "Zet die melk weg," kun je simpel zeggen: "Melk bedert als hij buitenstaat blijft." Deze benadering zegt tegen een kind: "Ik weet dat als je alle informatie hebt, je het goede ding doet," legt Faber uit.

Het resultaat De volgende keer dat Everly jungle gym speelde tijdens de maaltijd, nam Michele een kalmende adem en zei: "Schat, stoelen zijn bedoeld om op te zitten." Everly glimlachte haar moeder aan, zat neer, en begon te eten. "Dat is nooit eerder gebeurd," rapporteert Michele. Ze moet haar dochter ab en toe nog herinneren, maar uiteindelijk luistert Everly. De techniek geldt ook voor andere situaties. In plaats van te zeggen: "Hou op met alles aanraken," wijst Michele nu op: "Die dingen kunnen heel makkelijk breken." Hetzelfde geldt voor: "Lego's horen in de groene bak zodat je ze de volgende keer terugvindt als je wilt spelen" en "Niet-gespoelde toiletten ruiken stinkend."

Geef je kind een keuze

De situatie Drie dagen na onze laatste sessie nam Joan haar kinderen mee naar Orlando. In het Magic Kingdom gaf ze hoeden om de zon te weren. Haar 6-jarige zette de haar graag op. Haar bijna-5-jarige, Sam, weigerde.

De oude manier "Ik probeerde hem te overtuigen om mee te werken," zegt Joan. Onvermijdelijk eindigde ze in schreeuwen: "Als je hem niet opzet, mag je niet meer attracties doen." Toen huilde hij zijn ogen uit, en had niemand plezier.

De betere manier Bied je kind keuzes aan. "Dreigen en straffen werken niet," legt Faber uit op een van de workshop-cd's. "In plaats van spijt te voelen voor niet meewerken, wordt een kind nog meer koppig. Maar als je hem deel maakt van de beslissing, is hij veel geneigder te doen wat voor je acceptabel is."

Het resultaat Joan liet het aan haar zoon over: "Sam, je kunt je hoed nu opzet of na de volgende attractie uit te zitten." Sam wilde nog steeds niet meewerken. "Maar nadat hij Peter Pan's Flight had gemist, zei ik: 'Sam, hier is je hoed,' en hij zette hem direct op," zegt Joan.

Stel je verwachtingen duidelijk

De situatie Amy liet haar kinderen TV kijken voordat ze naar school vertrokken. Na één programma was afgelopen, nam ze Adrian, 4, mee om aan te kleden terwijl Angela, 7, doorkijk. Maar wanneer het Angela's beurt was om klaar te maken, zeurde ze: "Nog tien minuten. Alsjeblieft? Alllljeblieft!"

De oude manier Amy schreeuwde: "Nee, je hebt genoeg gekeken. Dat is het." Angela zeurde verder. Amy schreeuwde: "Ik zei nee!" En na meer gieren voegde ze toe: "Je hebt al meer TV-tijd gehad dan Adrian. Je bent ondankbaar."

De betere manier Laat je kinderen je plan van tevoren weten. Amy had Angela zoiets moeten zeggen: "Nadat je je tanden hebt geput en helemaal aangekleed en klaar bent om te gaan, mag je nog even kijken terwijl ik je broertje aan het kleden ben. Zo zijn we op tijd voor school."

Het resultaat De eerste keer dat Amy dit probeerde, zette Angela de TV uit zonder een woord te zeggen. Maar de tweede ochtend weigerde ze en begon weer te zeuren. Amy realiseerde zich snel dat ze Angela die keer niet van tevoren aan het plan had herinnerd. De volgende ochtend stelde ze het weer duidelijk: "Als ik met Adrian vertrek, verwacht ik dat je de TV uitschakelt." Succes. Ze vindt de strategie even effectief voor andere situaties ("Geen nieuw spel beginnen voordat het ene dat je net speelde opgeruimd is").

Benoem hun gevoelens

De situatie Carries dochter Tatum, 6, blaas gelukkig bellen met een vriendin. Plotseling stormde Tatum de kamer binnen, huilend: "Mina geeft me geen beurt."

De oude manier "Ik zou zoiets zeggen als: 'Er is geen reden om hierover te huilen,'" zegt Carrie. Wat zou Tatum doen? Het tegenovergestelde - meer huilen en waarschijnlijk de speelavond verpesten.

De betere manier Ouders moeten ook luisteren. "Iedereen wil weten dat ze gehoord en begrepen worden," betoogt Faber. Een kind te vertellen te stoppen met huilen stuurt het bericht dat haar gevoelens niet tellen. Kinderen huilen (of zeuren, schreeuwen, stampvoeten) vaak omdat ze niet kunnen communiceren waarom ze boos zijn of niet weten hoe ze met de emotie om moeten gaan. "Je moet ze de woorden geven om het uit te drukken," zegt Faber.

Het resultaat De volgende keer keek Carrie Tatum in de ogen en beschreef wat ze dacht dat haar dochter voelde: "Je lijkt echt gefrustreerd!" Tatum staarde haar verrast aan en zei toen: "Dat ben ik." Carrie hield haar tong om geen advies te geven ("Je moet ...?"), haar vriendin te verdedigen ("Mina verdient ook een beurt"), of filosofisch te worden ("Dat is het leven"). In plaats daarvan zei ze: "Oh." Tatum bleven praten: "Ik wou dat ik twee flesjes bellen had." Carrie vroeg: "Hoe kunnen we dit oplossen zodat het eerlijk is voor jou en Mina?" Tatum zei: door beurten te nemen. Carrie stelde een keukentimer voor, en Tatum legde het plan aan Mina uit. Iedereen was gelukkig. "Het is moeilijk jezelf tegen te houden om niet te veel te zeggen," zegt Carrie. Ze heeft gelijk. Uitdrukkingen als "Je luistert nooit naar me" en "Hoe vaak moet ik je nog vertellen?" raken in onze hersenen ingebakken. Tijdens de workshop realiseerden mijn vriendinnen en ik dat het even oefenen kost om te stoppen met deze uitdrukkingen. Maar dat is het hele punt: de manier veranderen waarop we met onze kinderen praten, zodat ze niet alleen begrijpen wat we proberen te zeggen, maar eigenlijk willen luisteren.