Samen eten?

Mijn zoon is nu een paar weken oud. Voor de geboorte was het moeilijk om me het leven als nieuwe ouder voor te stellen. Drie weken later kan ik zeggen dat ouderschap nederig maakt. Ondanks de zwangerschapscursussen en advies van vrienden, familie en volkomen vreemden, voel ik me nog steeds als een beginner terwijl ik leer wie hij is en hoe ik het beste aan zijn behoeften kan voldoen.

Het leven is veranderd. Zijn prioriteiten zijn nu de onze en we besteden de meeste tijd aan het volbrengen van de essentiële dingen. Onze slaap, hoewel 'essentieel', is ook veranderd. Het is nu een woord dat we in aanhalingstekens gebruiken wanneer we zeggen "wat een geweldige 'slaap', we moeten een goede vier uur aan elkaar hebben weten te knopen tussen voeden, luierren en rust geven."

Onze maaltijden zijn ook veranderd. Ik had er vroeger grote voldoening in om regelmatig samen met mijn partner te zitten voor ontbijt en diner. Samen eten voelde goed en was onderdeel van onze gezinsidentiteit. Echter, de afgelopen weken (zelfs met de hulp van maaltijden die vrienden brachten) eten we in shifts. Een van ons houdt de baby, zorgt voor zijn behoeften terwijl de ander eet. Dan wisselen we.

Ik mis samen eten en kijk uit naar de tijd dat wij alle drie aan tafel kunnen zitten. Tot die tijd zoek ik manieren om het eten en voeden meer betekenisvol te maken dan een puur functionele 'krijg eten in je buik' ervaring. We hebben geprobeerd om in ieder geval samen in de eetruimte te zijn terwijl een van ons eet, zodat we een gesprek kunnen voeren. Ik geef toe dat deze shift-eten niet precies mindful is, maar het houdt ons beiden gevoed. We hebben jarenlang als koppel gegeten en nu lijkt het alsof we leren om als gezin te eten, aanpassend aan de ontwikkelingsfase van mijn zoon.

Ik zou graag willen horen hoe andere nieuwe ouders proberen maaltijden betekenisvol te houden tijdens het voeden van het gezin.

Previous:

Next: