Życie nastolatka: Tożsamość, ciało i relacje

Samowyrażanie

Życie nastolatka

Przez co przechodzi Twoje dziecko? Możesz myśleć, że pamiętasz okres dojrzewania, ale pamiętaj, że Twoje wspomnienia są zabarwione hormonami, a doświadczenie każdego człowieka jest inne.

Kim jestem dzisiaj?

Twój nastolatek jest w stanie ciągłej zmiany. Może angażować tożsamości jak kapelusze: punk, leniwiec, aktywista społeczny, finansista. Zmiana „kostiumów” (w tym fryzur i poglądów na świat) to ważna część samooznawania się dziecka. Trzymaj się z boku i obserwuj jej eksplorację. Robienie problemu z koloru włosów czy długości spódnicy często nie warto. Ryzykujesz zalieniowanie nastolatka. Pamiętaj, dobieraj swoje walki.

Młodzi nastolatkowie często przechodzą rok lub dłużej, gdy oni i ich przyjaciele wydają się stopniowo stawać jedną, wielką, hormonalną masą. Ubierają się tak samo, mówią tak samo, wędrują po świecie w stadach i mają tendencję do robienia głupich, ryzykownych rzeczy, by udowodnić, jak dorosli są (w tym dowodząc, że nie są). Niezależnie od tego, czy zachowanie jest głupie, potrzeba konformizmu nie jest. To etap rozwojowy, a dziecko, które zmusza się do nietypowości, ucierpi. Za parę lat, nie martw się, większość dzieci uspokaja się (w kwestii ryzyka) i zaczyna wyglądać jak indywidualności znowu. Tak bardzo, jak potrafisz, trzymaj ich w bezpieczeństwie, ale pozwól im wyglądać (i biegać) ze stadem.

  • Jeśli Twoje dziecko wygląda jak klon, nie rób z tego problemu. (To tylko włosy, ubrania i postawy.)
  • Niezależnie od tożsamości, podkreśl u dziecka, że wartości rodzinne i zasady rodzinne wciąż obowiązują, choćby w Twoim domu.
  • Zmieniające się tożsamości są zdrowe, ale obserwuj dziecko pod kątem drastycznych zmian zachowania. Nastolatkowie są w grupie wysokiego ryzyka depresji, nadużywania narkotyków i zaburzeń odżywiania.

Piercingi, tatuaże, znakowanie i inne scarifikacje to poważniejszy problem, bo są nieodwracalne (lub odwracalne tylko po ogromnym wysiłku i kosztach). Wiele saloonów tatuażu i piercingu wymaga teraz zgody rodzica przed pracą z nieletnimi, ale zawsze są na to sposoby. Brzydkie sposoby. (Przynajmniej w salonie tatuażu pracę wykonuje artysta lub wykwalifikowany profesjonalista przestrzegający przepisów sanitarnych.)

To dobry pomysł!

Jeśli on upiera się przy trwałych ozdobach ciała, możesz pomóc w praktyce „kreatywnego minimalizowania szkód”, popierając kilka dodatkowych dziurek w uszach lub mały tatuaż na ramieniu zamiast sześciu piercingów brwi lub smoka na całe ciało, o którym marzy. Zabierz go do wiarygodnego salonu, gdzie wiesz, że zmieniają igły (brudne igły mogą przenosić WZW, AIDS i inne choroby).

Czasami dzieci testują rodziców, grożąc zrobieniem tatuażu lub piercingu. Jeśli Twoje dziecko naprawdę chce tatuaż lub piercing (i zdaje się rozmawiać z Tobą o tym), staraj się nie przeżywać nadmiernie („Ty co!”), a traktuj to jako temat do dyskusji. Omów plusy i minusy (oraz własne opinie) w możliwie najbardziej wyważony sposób i pozwól jej podjąć decyzję. Pamiętaj, że 1) nastolatkowie nie rozumieją pojęcia „nieodwracalne”, 2) rozmowa o tym może być próbą uzyskania wsparcia dla decyzji „nie”, i 3) niezależnie od tego, co powiesz lub pomyślisz, ona sama podejmie decyzję. Nie alienuj jej, i możesz dostać jakiś wpływ.

Tatouwanie to stulecia stara forma sztuki (nie taka, którą wszyscy popierają, ale sztuka mimo to). Piercing i znakowanie też są robione z przyczyn stylistycznych przez wiele, wiele ludzi. Mogą też być sygnałem, że Twoje dziecko jest zdenerwowane lub ma trudności z radzeniem sobie emocjonalnie. Jeśli dziecko wraca do domu „zmienione”, spróbuj ustalić, czy to z przyczyn stylistycznych, czy innych, mniej radosnych.

Obraz ciała

Problemy z obrazem ciała: Jak naprawdę wyglądam?

Nie tylko dzieci z zaburzeniami odżywiania mają zniekształcony lub negatywny obraz ciała i cierpią na obniżone samoocenę z tego powodu. Wszyscy cierpimy z powodu obrazu promowanego przez media, jak wygląda idealne ciało (i trudno nawet dorosłym otrząsnąć wrażeniem, że życie byłoby lepsze, gdybyśmy tylko mieli cieńsze uda, większe piersi, bardziej męską klatkę piersiową, albo jeszcze dwa centymetry wzrostu).

Twój nastolatek, już nadwrażliwy na siebie, może być strasznie dotknięty tymi komunikatami, tak podstępnymi, że wydają się unosić w powietrzu i wodzie prosto do jego głowy (nawet jeśli pozwalasz mu oglądać tylko telewizję publiczną). Dziewczyna, która wierzy, że jest jakoś gorsza, bo nie jest chuda jak Kate Moss ani piersiasta jak Pamela Anderson, chłopak, który mierzy rozwój swojej klatki piersiowej i wygląd u Brad Pitta, cierpią na zniekształcony wizerunek siebie i obniżoną samoocenę.

Choć nie możesz uniknąć tych komunikatów medialnych, możesz pomóc dziecku zbudować silny wizerunek siebie przez popieranie, zaufanie, miłość, granice i konsekwencje. Bądź modelem dobrego wizerunku siebie. Przestań porównywać własne uda do tych Kate Moss (czy ona w ogóle ma jakieś?). Skupiając się na sile i zdolnościach (sport, taniec lub inne czynności, które sprawiają, że czuje się dobrze ze swoich umiejętności), możesz pomóc przezwyciężyć (lub choć złagodzić) społeczny nacisk na wygląd.

Zachowaj się!

Nigdy nie krytykuj wyglądu ani wagi dziecka, nawet gdy krytyka jest ukryta w sugestiach („Martino, co myślisz o nowym programie ćwiczeń, który robi Nadia? Naprawdę upiększyło jej ciało!”). Ona wie (lepiej niż Ty), gdzie są jej „niedoskonałości”. Nawet konstruktywna krytyka zazwyczaj nie jest.

To znajomi, którzy mają znaczenie

Czego najbardziej pamiętasz z gimnazjum i liceum? Oprócz tej zlej, trzymającej linijkę pani Slicker, która uczyła niemieckiego, i nerwowego, śliskiego pana Glubba, koszmara wydziału matematyki, to Twoi przyjaciele, prawda?

Opowieści z strefy rodzica

Była sytuacja, gdy Katherine, 16 lat, szukała sukienki na bal. Znalazła idealną. „Wezmę ją!” powiedziała sprzedawczyni. „Poczekaj. Na wypadek, jakby moja mama to polubiała, czy można to zwrócić?” Nastolatkowie heavy walczą o niepodległość. Ustawianie własnego gustu (i zaprzeczanie gustowi mamy) było dla Katherine istotną częścią tego procesu.

W okresie dojrzewania relacje społeczne są co najmniej tak samo ważne jak rodzina, czasem bardziej. Gdy Twoje dziecko przechodzi przez duszno szukające drogi podróż, kim jest i jak spędzi życie, to jej przyjaciele są jej towarzyszami. Ty, jej rodzic, odgrywasz mniejszą rolę.

Zdegradowany!

Byłoby super, gdyby nastolatkowie zadowolili się tylko przeniesieniem lojalności do przyjaciół, nadal dając Ci szacunek. Nic z tego. Czasem wydaje się, jakby byli na misji spalenia każdego mostu, upokarzania Cię do pokory. Czy wiedziałeś, jak bardzo jesteś spieprzający, nudny, dziwny i wstydliwy? (Jeśli masz nastolatka, to teraz wiesz!)

Bycie traktowanym tak może być bardzo dezorientujące, by delikatnie to ująć (szczególnie jeśli miałeś jakiekolwiek pretensje do bycia choć trochę fajnym, lub choćby ciekawym). Choć intelektualnie rozumiesz, że takie traktowanie to jedynie część zadania Twojego nastolatka – oddzielenia się od Ciebie – to wciąż może być bardzo bolesne i trudne do zniesienia.

Oto parę rzeczy, które możesz zrobić:

  • Pracuj nad zyskaniem pewnej psychologicznej odległości od dziecka. Tak jak to jej praca – oddzielić się od Ciebie, tak Ty musisz nauczyć się dogadywać bez niej (przynajmniej przez kilka lat).
  • Zadbaj o siebie przez aktywności pielęgnujące siebie. Jeśli Twój nastolatek jest typowy, możesz nieść trochę wsparcia. Jeśli Twoje dziecko jest nieszczęśliwe, Ty też prawdopodobnie się tak czujesz.

Previous:

Next: