Niestępliwość i zamknięcie u nastolatków – jak im pomóc?
Cechy osobowości nastolatka w pewnym stopniu są dziedziczone – ok. 20% ludzi ma naturalną tendencję do niestępliwości (Teens Health). Ale doświadczenia życiowe i relacje w dzieciństwie i adolescencji mocno to modyfikują. Niestępliwe dziecko, którego rodzice są nadopiekuńczych lub lękowych, może stać się jeszcze bardziej zamknięte. Często zdarza się też, że pewne siebie, otwarte dzieci w wieku nastolatczym przechodzą fazy niestępliwości i cofania się.
Niestępliwy nastolatek
Niestępliwość to dyskomfort i samoświadomość w kontakcie z ludźmi. Tacy nastolatkowie wydają się nieśmiali, nerwowi, cicho. Mogą rumienić się, mieć duszności, unikać kontaktu wzrokowego. Wymaga to ogromnego wysiłku, by porozmawiać z obcymi, towarzyszyć, zdobywać znajomych. Nowe sytuacje – znajomości, pierwsza miłość, praca dorywcza – wywołują stres. W męczarni emocjonalnej dojrzewania to naturalna reakcja.
Zamknięty nastolatek
Większość nastolatków w pewnym momencie zamyka się w sobie, budując niezależność i radząc sobie ze stresami sama. To normalne i zazwyczaj niepowód do niepokoju. Nastolatek potrzebuje przestrzeni – przyzwyczaj się do tego, że spędza dużo czasu w pokoju z zamkniętymi drzwiami.
Jak przezwyciężyć niestępliwość?
Małe kroki ku nowym doświadczeniom budują pewność siebie. Teens Health proponuje: małe, realne cele – zaprosić nowego kolegę z klasy, dołączyć do koła zainteresowań. Niestępliwość ma też plusy: takie osoby są wrażliwe, lepiej słuchają niż mówią – świetni konfidenci i przyjaciele. Nastolatek powinien zaakceptować swoją naturę, ale nie pozwalać, by go definiowała. Czas spędzony z ludźmi, którzy go akceptują, podnosi pewność siebie.
Wskazówki dla rodziców
Nie pychaj nastolatka w sytuacje, do których nie jest gotowy – to pogarsza dyskomfort. Daj przestrzeń, ale oferuj delikatne wsparcie. Jeśli martwisz się nadmiernym zamknięciem – obserwuj: oceny, brak znajomych, towarzystwo „złej grupy”. AACAP zaleca: zachęcaj do rozmowy o strachach. Jeśli otworzy się – słuchaj bez przerywania. Uspokaj: lęk i niepewność są normalne. Przypomnij sukcesy z przeszłości (pierwszy dzie w nowej szkole, obóz). Jeśli nastolatek nie chce gadać i dalej się zamyka – poszukaj pomocy specjalisty. Długie okresy izolacji i znaki depresji mogą wskazywać na zaburzenia lękowe lub depresję.
Previous:Zacięte zęby u nastolatków – przyczyny, konsekwencje i leczenie ortodontyczne
Next:Zdrowie serca nastolatków – nawyki dzisiaj, serce jutra
-
Od zabrania syna u naszej opiekunki i kładzenia go spać, mogę wymienić co najmniej pół tuzina rzeczy, które zrobiłam „źle”. Powinnam była być bardziej miła dla opiekunki i nie pośpieszać. Powinnam umyć ręce dziecka przed kolacją. Żałuję, że nie zmus -
Biorąc pod uwagę liczne przebudzenia w nocy – Twoje i dziecka – lampka nocna wydaje się dobrym pomysłem. Czy niemowlęta jej potrzebują? Niekoniecznie. Istnieją jednak korzyści (i wady) jej stosowania. „Jeśli chcecie używać lampki nocnej w pokoju nie -
Mam dwie miłości życia: męża i nianię. Jest z nami od urodzenia syna 7 lat temu, i robię wszystko, by czuła się uwielbianą. Np. niedawno na evencie lokalnej grupy mam: „spa night” – manicure, pedicure, masaże, własne sole do kąpieli w słoiku z wstążk
