• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

6 wyznań „maminych sensów winy” i ekspercka rada, by zmienić to myślenie

Od zabrania syna u naszej opiekunki i kładzenia go spać, mogę wymienić co najmniej pół tuzina rzeczy, które zrobiłam „źle”. Powinnam była być bardziej miła dla opiekunki i nie pośpieszać. Powinnam umyć ręce dziecka przed kolacją. Żałuję, że nie zmusiłam go zjeść czegoś innego niż frytki. Czułam wstyd, widząc bałagan, jaki zostawiliśmy w restauracji. Z powrotem w domu, mogłabym lepiej zrobić pranie zębów. Powinnam go ułożyć spać wcześniej. Powinnam pomagać mu stać się bardziej niezależnym w zasypianiu, a nie przytulać go do snu.

Psychoterapeutka dziecięca i rodzinna Veronica Bojerski mówi, że jako licencjonowana profesjonalna doradcza kliniczna i właścicielka Season’s Practice w Broadview Heights, Ohio, słyszy to cały czas: „Nawet mamy, które wyglądają, jakby miały to wszystko pod kontrolą, są gorącymi bałaganami, i wszystkie są enormnie winne”.

„Słyszę ‚Nie jestem tam wystarczająco. Pracuję za dużo’, albo ‚Nie pracuję. Nie mam pieniędzy’”, mówi. „Mamy czują winę za chęć czasu dla siebie. Czują winę za utratę cierpliwości”.

Lista, mówi, idzie dalej i dalej. Uczucia winy i samooceny, mówi Bojerski, są normalne.

„Każda mama je ma”, mówi. „Wina to, gdy czujesz się odpowiedzialna za coś. To uczucie ‚powinienam, mogłabym, mogłabym’”.

Wstyd, z drugiej strony, mówi Bojerski, „atakuje sedno tego, kim jesteś. To uczucie ‚coś jest ze mną nie tak. Jestem zła’. ... Gdy masz głęboki wstyd, nie możesz być wrażliwa. Wstyd staje na drodze do wychowywania”.

Poniżej mamy wyznawają to, co postrzegają jako swoje największe porażki wychowawcze, podczas gdy Bojerski waży się na to, jak i dlaczego możemy inaczej myśleć o naszych niedoskonałościach.

1. „Daję dziecku ekran”.

Mimo rekomendacji WHO co do czasu przed ekranem, wielu mam pozwala małym na patrzenie w TV, tablet lub smartphone. I jednak, nawet mając dobre powody, czujemy winę.

Mama z Durham, Karoliny Północnej, Christina Riley przyznaje, że przed rodzicielstwem oceniała rodziców, którzy wyciągały telefony w restauracjach.

„Teraz jedyne pytanie, jakie zadaję, to: ‚Dora czy Bąbel Guppies?’”, mówi.

„Przysięgłam, że moje maluch nie będzie miał żadnego [czasu przed ekranem], ale jeśli idziemy do restauracji albo jestem chora po południu, ‚Baby Shark’ to zbawienie”, mówi Laura Dorwart, mama z Oberlin, Ohio.

Ekspercka rada do zapamiętania:

Cel winy, mówi Bojerski, to to, by sprawić, by osoba przeanalizowała swoje zachowanie.

„Zapytaj się, czy naprawdę muszę zmienić, czy nie?”, mówi. „Czy naprawdę mamy problem tutaj? Jeśli to nie problem, puść to. Jeśli to problem, zrób re-evaluację”.

2. „Czasem ignoruję moje dziecko”.

Mamy mamy dużo na talerzu, poza macierzyństwem. I jednak czujemy winę, jeśli nie macierzynskiemy cały. czas.

Mama z Silver Spring, Maryland, Holly Leber Simmons to freelancer pracująca z domu i pełnoetatowa opiekunka swojej 8-miesięcznej córki. Nawet gdy non-stop dźwiga te dwie role, Simmons mówi, że czuje się „naprawdę winna”, gdy nie zwraca uwagi na córkę.

„Jeśli coś zdążam zrobić, to jedno, ale jeśli po prostu babrzę na YouTube, to czuję się źle”, mówi Simmons.

Eloísa Pérez-Lozano de Castelan, mama z Houston, mówi, że też czuje ogromną winę, robiąc coś dla siebie, gdy nie robi prania, gotowania i/lub bawi się z synem.

„Próbuję rozmawiać sama ze sobą, by wyrozumieć winę, przypominając sobie, że potrzebuję czasu dla mnie, by być lepszą matką i że on musi być OK z bawieniem się samemu, (bo jest), bo oboje to prawda, ale nienawidzę czucia tego pierwszego ukłucia winy, jakbym ignorowała moje dziecko”, mówi.

Ekspercka rada do zapamiętania:

„To coś, z czym wielu ludzi się mierz”, mówi Bojerski. „Jako mama, też się z tym utożsamiam”.

Rozwiązanie, jakie oferuje Bojerski swoim zajętym pacjentom: „Upewnij się, że dajesz dziecku 15 minut autentycznej relacji dziennie. Tylko 15 minut to wszystko, co potrzeba”.

3. „Nie lubię bawić się z dzieckiem”.

Mamy inne rzeczy, które nas rozpraszają od dzieci. Może to też fakt, że trudno nam połączyć się na ich poziomie.

Emily Farmer Popek, mama z Oneonta, Nowy Jork, przyznaje, że nie bawi się często ze swoim 7-latkiem, bo nie cieszy się tym.

„Serce mi pęka, gdy prosi: ‚Nie chcesz się ze mną bawić, mamo?’ Ale... nie chcę”, mówi.

„Nie mam żadnej zdolności do zabaw w udawanie z lalkami”, wyznawa Danielle Boudreau, mama z Halifax, Nowa Szkocja. „Uzasadniam to, mówiąc, że to nie moja praca, by ją rozrywka. Ona musi nauczyć się rozrywka sama”.

„Nie lubię bawić się z dziećmi. Można nawet powiedzieć, że to nienawidzę”, wyznawa jedna mama, chcąca zostać anonimowa. „Czuję ogromną winę przez to, ale po prostu... nie chcę”.

Ekspercka rada do zapamiętania:

„To jak ćwiczenia”, mówi Bojerski. „Niektórzy to kochają, inni muszą się do tego zmuszać. Daj dziecku 15 minut dziennie”.

4. „Nie jestem idealna”.

Bycie mamą to najtrudniejsza praca na Ziemi. Dlaczego jesteśmy tak surowe dla siebie, za to, że nie damy 110% siebie, 110% czasu?

Gdy chodzi o winę mamy, lista Aleksandry Rosas z Milwaukee jest długa: „Nie sprzątam tak, jak powinnam. Nie gotuję wystarczająco posiłków, jak powinnam. Nie robię wystarczająco rzeczy na zewnątrz z dziećmi, jak powinnam”.

Claire Zulkey, mama z Evanston, Illinois, wyznawa, że też nie jest super mamą. Po długim dniu maminym, przyznaje, że czasem „kończy jej paliwo”. Zulkey czuje się źle, mówi, „pospieszając [dzieci] do łóżka, zamiast wszystkich historii, rozmów i czasu na piosenki, które myślę, że ‚dobre mamy’ cieszą się robieniem”.

Ekspercka rada do zapamiętania:

„Społeczeństwo mówi nam, że mamy robić i być wszystkim – z radosną postawą”, mówi Bojerski. „Gdy nie spełniamy tego, myślimy, że mamy nervous breakdown”.

Zastanów się nad tym, mówi, że „to normalna reakcja na nienormalne wymagania”.

Rozwiązanie tutaj, mówi Bojerski, to delegowanie.

„Wszyscy inni niż mama muszą podnieść stawkę – a mama musi obniżyć swoje oczekiwania”, mówi.

5. „Krzyczę na dzieci”.

Przyznajmy: Dzieci nie są łatwe. A jako rodzice, wszyscy mamy swoje momenty.

Mama z Boston, Colleen Temple mówi, że czuje się najgorzej, gdy traci cierpliwość i krzyczy.

„Nienawidzę, gdy to robię i biję się w głowę przez to”, mówi Temple.

Leigh Ann Torres, mama z Austin, Texas, też wyznawa: „Tracę cierpliwość częściej, niż chciałabym, tak jak moja mama. Różnica jest taka, że my o tym mówimy i jestem gotowa przyznać, gdy się mylę”.

Ekspercka rada do zapamiętania:

„Przepraszaj, ale nie przepraszaj za dużo, bo gubienie cierpliwości jest normalne”, mówi Bojerski. „‚Nie jesteś niewystarczająca’. “

6. „Moje dzieci doświadczyły wrogstwa losu”.

Wszyscy chcemy chronić dzieci przed cierpieniem. Nawet gdy to niemożliwe, winimy siebie.

Gdy Katie Mullins, mama z Evensville, Indiana, doznała udaru, mówi, że żałuje, że to jej synowa ją znalazła.

„Ona była już zmuszona do szybkiego dorastania”, mówi Mullins. „Nasze pierwsze Boże Narodzenie po ślubie było w hotelu, bo nasz dom spłonęliśmy. Mieliśmy stałe problemy medyczne i stabilności od tamtej pory”.

Mullins wie, że ani jej problemy zdrowotne, ani pożar nie były jej winą, ale mówi: „Czuję taką winę, że jej życie było niczym innym jak chaos”.

Ekspercka rada do zapamiętania:

Jeśli zostajesz otwarta i radzisz sobie z trudnościami z godnością, Bojerski mówi, to „buduje odporność i staje się siłą”.

„Trudności uczą nasze dzieci współczucia i empatii”, mówi Bojerski. „Życie da Ci więcej. Może nie. Ale jeśli tak, Twoje dziecko ćwiczyło te mięśnie”.

Podsumowując

„Wina to tak powszechny problem przekazywany w rodzinach, i nie jest konieczny”, mówi Bojerski. „Jeśli obsesiwnie myślimy i czujemy winę, to uczymy nasze dzieci robić to samo”.

Zamiast tego, Bojerski zachęca nas do wiary, że wszyscy mamy okazję uczyć się przez wychowywanie. Zamiast trzymać uczucia winy, wstydu i samooceny, mówi, „my mamy wszystkie musimy przyznać, że jesteśmy ludźmi i że nie jesteśmy idealni. Pokazujcie dzieciom na własnym przykładzie, jak puścić”.