• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Co, jeśli nie zakochać się w noworodku od razu?

Od minuty, gdy zacząłem dzielić wiadomość, że jestem w ciąży z pierwszym dzieckiem w 2010 roku, inne mamy zapewniły mnie o jednej rzeczy: miłość, którą poczuję dla mojego dziecka, będzie niczem, czego nie doświadczyłam. Urodzę, spojrzę w oczy mojego dziecka, i tak – puff! – miłość od pierwszego wejrzenia.

Kilka miesięcy później urodziłam syna... i pewnie poczułam falę emocji. Jedyny problem był taki, że żadna z nich nie wydawała się miłością. Fakt, w tej nocy na szpitalnym pokoju spojrzałam na syna – kapryśnego w mojsiku po raz, jak mi się wydawało, setny – i płakałam.

Co zrobiłam?! Moje stare życie dosłownie zniknęło w ułamku sekundy, a moje małżeństwo, tożsamość, przyszłość – wszystko nieodwracalnie się zmieniło. Głęboko w środku wiedziałam, że to dla lepszego, ale w tej chwili czułam tylko stratę i strach, a szczerze mówiąc, trochę zdradę. Dlaczego nikt nie powiedział mi, że mogę się tak czuć po porodzie? Czy coś jest ze mną nie tak?

Byłam rodzicem zaledwie przez dwanaście godzin, ale byłam przekonana: jestem złą mamą.

Miłość od pierwszego wejrzenia: mit vs. rzeczywistość

Pomysł, że każda matka zakochuje się w swoim noworodku w minucie, gdy po raz pierwszy złapią wzrokiem w sali porodowej, został upamiętniony w filmach i reklamach TV, w czasopismach rodzicielskich i kampaniach marketingowych od pieluch po butelki do mydeł dla dzieci.

Ale czy wszystkie matki dostają to uczucie „miłości od pierwszego wejrzenia” przy porodzie? Może... ale może nie. Podczas porodu Twoje ciało uwalnia endorfiny, by pomóc Ci przejść przez fizyczny ból ciążenia i porodu. Często te endorfiny przyczyniają się do euforii, wzmocniając wiązanie matka-dziecko zaraz po porodzie.

Równie wiele kobiet, jednak, nie czuje euforii – lub odkrywa, że gdy endorfiny opadają, zostają z ogromnym uczuciem smutku.

Uczucia smutku, wahania nastroju i negatywne emocje wywołane spadkiem endorfin są powszechne: około 70 do 80% nowych mam przeżywa „baby blues”.

Baby blues zazwyczaj poprawia się w ciągu tygodnia lub dwóch po porodzie. Jednak u niewielkiego procentu matek te uczucia mogą przyczynić się do rozwoju depresji poporodowej w tygodniach po porodzie.

Dlaczego możesz nie zakochaj się od razu

Wiele kobiet zakochuje się w nanosekundzie, gdy po raz pierwszy zobaczy swoje nowe dziecko. Te oczy, ta zmarszczona skóra, ten świeży zapach dziecka!

Ale bądźmy szczere: porodzenie to wydarzenie. Niezależnie od tego, jak się dzieje, to fizyczny i emocjonalny maraton, który często jest bolesny, mylący i straszny. Na wierzchu tego, to dosłownie zmienia życie. Jeśli spędzisz dziewięć miesięcy trening na prawdziwy maraton, a wielki dzień nadejdzie, na metę dostajesz świętować swoje osiągnięcie jako w zasadzie ta sama osoba (choć zmęczona i złamana wersja siebie).

Porodzenie? Docierasz do mety, i jesteś zupełnie inną osobą. Walczysz z fizycznym wyczerpaniem i bólem obok emocjonalnego trzęsienia ziemi przywodem nowego życia na świat, za które jesteś w 100% odpowiedzialna.

Niektóre kobiety mają trudne porody, plany porodowe, które idą na skraju, lub frustrujące doświadczenia z karmieniem piersią. Po porodzie wiele kobiet zmaga się z lękiem i depresją. To dużo do przetrawienia, i to wszystko może wpłynąć na Twoją relację z dzieckiem.

Nie zakochanie się w dziecku od razu nie oznacza, że jesteś złą mamą – oznacza, że jesteś człowiekiem, który potrzebuje trochę czasu na adaptację do wielkich zmian, które Ci się właśnie przydarzyły.

Dlaczego trudno sobie radzić

Gdziekolwiek się zwrócisz, nowe mamy są zalewane komunikatami o tym, jak „powinny” czuć po urodzeniu dzieci.

Idziesz przez sklep spożywczy z nowym dzieckiem i nieznajoma uśmiecha się do Ciebie, cukiera po Twoim maluchu i mówi: „Czy to nie niesamowite? Od razu się zakochujesz!”

Teściowa wpadnie na wizytę poporodową i opowie Ci kilka historii o tym, jak bardzo uwielbiała Twój mąż, gdy on był pierwszy raz urodzony. „Nie mogłam przestać na niego patrzeć!” – oświadcza.

Ty nawet robisz to sama: za każdym razem, gdy przełączasz, kąpisz lub karmisz dziecko, w głowie biegną monolog, że powinnaś kochać, że powinnaś czuć coś niezwykle mocnego, gdy patrzysz na swoje dziecko.

Ale prawda jest taka, że choć prawdopodobnie będziesz mieć prymitywne, „zdejmij ręce od mojego dziecka albo Cię zabiję” rodzaj miłości dla dziecka, ten rodzaj miłości, o którym wszyscy mówią między matką a dzieckiem – w stylu Hallmark, oczarowane, tęcze i motyle, „jestem tak w siódmym niebie” miłość – może potrzebać czasu, by wyrósł i rozwinął się. To wcale normalne, nawet jeśli większość ludzi to nie przyznaje.

Jak sobie z tym radzić

Obiecujemy: w pewnym momencie w pierwszych kilku tygodniach lub miesiącach życia Twojego dziecka, zakochasz się w nim bez pamięci. Rzeczywisty harmonogram jest inny dla każdej mamy i dziecka, więc nie ma tu wzoru, by wyliczyć, kiedy. Ale zdecydowanie się zdarzy.

W międzyczasie są sposoby, by wzmocnić wiązkę między Tobą a dzieckiem, podczas gdy czekasz na to uczucie góry-góra:

1. Rób dużo kontaktu skóra do skóry. To nazywa się też „opieką kangury”, i ma jasne, udowodnione korzyści zdrowotne dla mamy i dziecka, w tym niższe hormony stresu i zwiększone wiązanie. Rozubierz dziecko do pieluchy i niech leży na Twoim nagim brzuchu lub klatce piersiowej (zaraz po karmieniu piersią to świetny moment na to!). Bliskość pomoże wam poczuć się bardziej zsynchronizowanymi, a to może budować potężne uczucia afekcji i oddania.
2. Utrzymuj kontakt wzrokowy. Wzrok dziecka nie ostrzy się do około trzeciego miesiąca życia, ale większość niemowląt lubi patrzeć na ludzi z bliska nawet w早期 tygodniach życia. Trzymając dziecko na rękach, spojrzyj w jego twarz i sprawdź, czy możesz utrzymać kilka sekund kontaktu wzrokowego. Niektórzy badacze wierzą, że to może zsynchronizować Twoje fale mózgowe z falami dziecka i poprawić komunikację i umiejętności uczenia się później.
3. Opracuj specjalną rutynę. Posiadanie nawyki unikalnej dla Twojej relacji z dzieckiem – jak śpiewanie pewnej piosenki podczas przełożenia lub siedzenie w tym samym krześle podczas karmienia piersią – oznacza, że zawsze będzie coś wspólnego tylko dla was dwojga.

Może też pomóc posiadanie kilku mantr lub zdań w tyłu głowy, na które możesz sięgnąć, gdy dobrze intencjonowani przyjaciele i rodzina pytają o Twoją relację z nowym dzieckiem, lub gdy zaczynasz wątpić w siebie.

Kiedy ktoś pyta: „Aż tak jesteś zakochana?”, spróbuj odpowiadać luźno: „Uczymy się nawzajem poznawać!” Jeśli widzisz inną nową mamę zachwyconą nad swoim dzieckiem, powstrzymaj pokusę porównywania się do niej. Jeśli zaczynasz oceniać siebie za to, że nie czujesz silnej wiązki z noworodkiem od razu, przypomnij sobie, że wszystkie relacje potrzebują czasu – relacja matka-dziecko nie jest inna.

Wreszcie, jeśli możesz, znajdź zaufaną osobę, której wiesz, że nie zawstydzi Cię za normalne, zrozumiałe Twoje uczucia. Możesz powiedzieć: „Kocham moje dziecko, ale mam problem z prawdziwym połączeniem.” Więcej mam, niż myślisz, tam było i nie wahają się uspokoić Cię, że to tylko przejściowy etap.

Słowo od Verywell

Nie nawiązanie wiązki ani „zakochanie od pierwszego wejrzenia” w noworodku to powszechne doświadczenie wielu mam. Spróbuj nie oceniać siebie; zamiast tego wiedz, że to zupełnie naturalne, by potrzebować czasu na adaptację do wielu zmian w Twoim życiu. Pracuj nad wiązaniem z dzieckiem tak bardzo, jak to możliwe, i znajdź przyjaciółkę, która może działać jako poufna osoba, gdy Wasza pączkująca relacja rośnie.