• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

12 mamek dzieli się: Czego chciałabym wiedzieć o okresie poporodowym

Czwarty trymestr – co to takiego?

Po urodzeniu dziecka naturalnie może się wydawać, że najtrudniejsze już za nami. Trzymasz w końcu swojego noworodek na rękach. Możesz założyć, że Twój umysł i ciało szybko wrócą do „normalności” i pozbędziesz się wielu możliwych dyskomfortów lub objawów ciąży. Ciąża się skończyła, prawda? Nie do końca. Wchodzisz teraz w często intensywny, czasem przedłużony okres poporodowy, który często nazywa się czwartym trymestrem.

Doświadczenie poporodowe – każde inne

To doświadczenie poporodowe może drastycznie się różnić od osoby do osoby. Z ones czują się świetnie fizycznie wkrótce po porodzie, inne mogą być tak zmęczone, że ledwo funkcjonują. Mamy, z którymi rozmawialiśmy, mówiły, że czuli szok, zaskoczenie, złość, samotność, były niewidoczne, ale też zachwycone i zakochane. Znajdowanie się w jakimkolwiek miejscu w tej gamie emocji jest normalne. Równie normalne jest czucie inaczej z dnia na dzień, a nawet z minuty na minutę.

Mimo to, co wiele nowych matek ma wspólnego w tym okresie, to poczucie bycia w pewnym sensie „zatrafionymi” przez różnorodną serię objawów fizycznych i emocjonalnych. Większość kobiet nie jest przygotowana na nawałnicę innych bardzo powszechnych (i normalnych) objawów poporodowych, wyjaśnia dr Tamika Auguste, ginekolog z Waszyngtonu, rodząca dzieci od prawie dwóch dekad.

Te objawy mogą obejmować wątpliwości co do własnych zdolności, frustrację, krwawienie, zaparcia, wahania nastroju, nocne poty, ból sutków, napuchnięcie piersi, baby blues oraz trudności z karmieniem piersią.

Amerykańskie Kolegium Położników i Ginekologów (ACOG) wskazuje, że wiele oczekujących matek nie otrzymuje wystarczająco informacji na temat doświadczenia poporodowego. Organizacja zwolennicza bardziej kompleksowej opieki nad nowymi matkami w tym okresie oraz rozszerzonego edukowania przed porodzie na temat tego, czego się spodziewać.

„Okres poporodowy trwa od porodu do ośmiu tygodni lub dłużej. U niektórych zajmuje to do 12 tygodni”, mówi dr Auguste. Podkreśla, że ten przedział czasu jest unikalny dla każdej nowej matki i zależy od wielu czynników, takich jak historia medyczna, powikłania w ciąży lub porodzie, dostęp do wsparcia oraz sytuacja życiowa.

W tym okresie Twoje hormony szaleją, mówi dr Auguste, co wyjaśnia, dlaczego wiele nowych matek kończy w łzach, napiętych, z poczuciem, że nie potrafią nic dobrze zrobić. Ten burzliwy stan emocjonalny jest bardzo powszechny i nazywa się zazwyczaj baby blues.

Gdy jednak utrudnia on codzienne czynności, takie jak prysznic, jedzenie czy wstanie z łóżka, to jest to coś więcej niż baby blues. Kobiety powinny szukać oceny i opieki w przypadku depresji poporodowej, radzi dr Auguste.

Porozmawialiśmy z 12 mamami z całego kraju o tym, czego chciałyby dowiedzieć się o tym doświadczeniu poporodowym – zarówno o dobrym, jak i złym. Przeczytaj o ich doświadczeniach oraz ich cennych poradach.

1. Dana Lawrie

Dane

• Kto: Dana Lawrie, 33 lata, Snohomish, Waszyngton
• Dzieci: Nash (prawie 3 lata), Jax (18 miesięcy), córeczka w drodze (termin listopad 2021)

Rady Dany

„Okres poporodowy nie był taki, jakiego się spodziewałam, a szczerze mówiąc, na coś, na co nie czułam się przygotowana. Wiedziałam, będę wykończona, rozciągnięta na granice i zajęta. Ale głębia tego, jak wyglądałyby te dni, tygodnie i miesiące po porodzie, była dla mnie zaskoczeniem.

Emocjonalnie pierwsze miesiące po porodzie były bardzo trudne. Mówię to nie po to, by kogoś przestraszyć, ale dlatego, że żałuję, że nikt nie był wprost szczery ze mną o walkach… bez dodawania na końcu banalności, typu ‚ale to najlepsze!’ albo ‚ale to się opłaca!’.

Chciałabym, by ktoś powiedział, że niektóre dni będziesz tak zmęczona, że bolać będzie Cię głowa i poczujesz się całkowicie zgubiona w mgle. Będziesz mieć wrażenie, że nie wiesz, co robisz, i uwierzy, że robisz wszystko źle – ale nieprawda.

— Dana Lawrie

Nie ma podręcznika i każdy rodzic na świecie to wyczuwa na bieżąco.

Zakładałam, że to czyni mnie złą matkę, że nie uwielbiam tego wszystkiego. Często czułam się samotna, ale rzadko był moment, gdy nie miałam przy sobie dziecka. To był inny rodzaj samotności. Taki, w którym czułam, że nikt w moim otoczeniu nie widzi mnie i nie rozumie prawdziwie tego, co dzieje się w mojej głowie.

Zdałam sobie sprawę, że potrzebuję w życiu innych, podobnych do mnie kobiet. Matek, które nie mają wszystkiego pod kontrolą i nie boją się o tym mówić szczerze. I które wesprzą mnie bez osądzania, gdy podzielę się moją prawdą. Znajdź swoje wspierające ludzi, czy to osobiście, czy online.

Drugą rzeczą, o której chciałabym, by ktoś mi powiedział, to: idź swoim tempem. W tych pierwszych miesiącach jedyną rzeczą, o którą musisz się martwić, jest zdrowe, nakarmione dziecko i zdrowa (także nakarmiona) mama. Wszystko inne na świecie może poczekać. Nie musisz robić ‚więcej’. Daj sobie cały czas, jakiego potrzebujesz, by wyleczyć się i przyzwyczaić do nowego życia.”

2. Veniece Lee

Dane

• Kto: Veniece Lee, 31 lat, Raleigh, Karolina Północna
• Dzieci: Myan (4 lata), Maelyn (noworodek)

Rady Veniece

„Ledwo pamiętam pierwsze kilka dni w domu z synem. To po prostu dlatego, że byłaem tak zmęczona i ‚poza sobą’. Na szczęście mąż był tam, by przejąć odpowiedzialność w tych pierwszych tygodniach, bo moje ciało potrzebowało odpoczynku.

Nikt nie mówi o emocjonalnej kolejce górskiej, którą możesz przeżyć po porodzie. Myślenie lub opowiadanie mojej historii porodowej natychmiast sprawiało, że rozpadałam się na łzy. Płakałam nad każdą drobnostką, czy to dobra, czy zła. Nigdy nie czułam tak bezkontrolnie ze swoich emocji. To uczucie trwało przez pierwsze kilka miesięcy po porodzie. Nigdy nie byłam w depresji, ale PTSD poporodowe jest prawdziwe.

Słyszy się, jak ludzie mówią, jak zmęczona będziesz z noworodkiem, ale to było niczym, czego nie doświadczałam – a kiedyś zostawałam w nocy przez 24 godziny po prostu dla frajdy na studiach.

— Veniece Lee

Jako mama po raz pierwszy, karmienie piersią było pewną krzywą uczenia się. Pierwsze dwa tygodnie były trudne. Boliło jak cholera, a potem zaczął się karmienie klastrowe, które nie daje piersiom czasu na odpoczynek i regenerację po ostatnim karmieniu. Na szczęście miałaś wspaniałą konsultantkę laktacyjną w trakcie i po ciąży, która mnie ostrzegła. Powiedziała, że jeśli przejdę przez pierwsze 2-3 tygodnie, to będzie jak zapanowanie i porządek. Miała rację! Po tym płynęło gładko.

Daj sobie trochę łaski! To w porządku, jeśli zmyte naczynia nie są zrobione i dom nie jest perfectly czysty. Próba zrobienia zbyt wielu rzeczy zbyt szybko może być przytłaczająca i fizycznie bolesna w dłuższej perspektywie. Deleguj te drobne zadania swojemu systemowi wsparcia, abyś mogła odpoczywać i nawiązywać relację z nowym dzieckiem.

Mąż i ja wzięliśmy udział w kilku kursach w trakcie mojej ciąży, które były bardzo pomocne i pouczające. Kurs nauczył go, jak mi pomagać na każdym etapie, od porodu przez okres poporodowy, więc było to korzystne dla obojga nas.”

3. Jimmi Sivia

Dane

• Kto: Jimmi Sivia, 29 lat, okolice Seattle, Waszyngton
• Dzieci: Atlas (1 miesiąc)

Rady Jimmi

„Jestem szczerze zaskoczona i wciąż ogólnie zmęczona tym, jak dobrze się czuję. Podczas porodu nie pęknęłam ani nie potrzebowałam szwów (halleluja!) i moje ciało czuje się fantastycznie. Przeżyłam dość okropną ciążę fizycznie. Nie wiem, czy czuję się niesamowicie tylko dlatego, że nie jestem już w ciąży, czy moje ciało po prostu kwitnie po porodzie.

Miałam tak silne lęki i depresję przedporodowe, że bliscy przyjaciele, rodzina i lekarze ostrzegali mnie, bym bardzo uważnie obserwowała swoje zdrowie psychiczne po porodzie. Jednak do tej pory moje zdrowie psychiczne jest również niesamowite. Czuję, że na to czekałam całe życie. Jedynymi problemami, jakie doświadczam, są moje zmagania z karmieniem piersią.

Najtrudniejsza część była moją niemożnością do karmienia piersią. Odwiedziłam konsultantkę laktacyjną i robiłam mnóstwo dodatkowej pracy, by próbową получить zapięcie i utrzymać serwowanie jedzenia. Podjęłam decyzję, by przestać próbować niedawno, bo było to zbyt traumatyczne i czułam, że moje zdrowie psychiczne pogarsza się.

Zawsze słyszałam, że有些 kobiet po prostu nie mogą karmić piersią. Ale nigdy nie myślałam, że będę jedną z tych kobiet. Miałam oporność insulinową przed ciążą i nigdy nie zostałaś poinformowana, że problemy endokrynne mogą wpływać na serwowanie jedzenia. Myślę, że ważne jest, by wiedzieć, że czasem dziecko nie zapięcie, serwowanie jedzenia jest niskie, lub podstawowe problemy zdrowotne mogą na to wpływać – i to w porządku.

Plątałam się między czuciem niewystarczalności i zepsucia oraz akceptacją faktu, że korzystam głównie z mleka zmodyfikowanego. Na koniec dziecka moje dziecko jest nakarmione, rozwija się i szczęśliwe i to jest wszystko, co ma znaczenie.

— Jimmi Sivia

Upewnij się, że masz solidny system wsparcia i lekarzy, którym w pełni ufasz. Zawsze możesz zmienić lekarza i zawsze możesz wybrać swój system wsparcia. Upewnij się, że mają na sercu Twoje i Twojego dziecka najlepsze intencje i nie pchają Cię do robienia rzeczy, z którymi nie czujesz się komfortowo lub nie jesteś w stanie zrobić. Znaj swoje granice, honoruj swoje ciało i chroni swój rozsądek. Musisz być zdrowa, by opiekować się swoim dzieckiem.”

4. Ashley Ferrel

Dane

• Kto: Ashley Ferrel, 35 lat, Dallas, Teksas
• Dzieci: Margot (4 lata), Ford (9 miesięcy)

Rady Ashley

„Moje doświadczenie poporodowe z córką (moim pierworodnym) było nieoczekiwanie trudne. Planowałam i przygotowywałam się do naturalnego porodu w szpitalu z jak najmniejszą liczbą interwencji. Potem, na wizycie w 40. tygodniu, córka nie zaliczyła testu NST i prosto na salę porodową na indukcję, która skończyła się nagłym cięciem cesarskim.

Na szczęście córka urodziła się zdrowa i mieliśmy dość łatwe doświadczenie z karmieniem piersią. Ale poczucie porażki, które poczułam z powodu upadku mojego planu porodu, było dość intensywne.

Fizycznie pracowałam 14 godzin, a potem miałam cięcie cesarskie, więc moje ciało przeszło przez wiele. Emocjonalnie miałam baby blues i zmagałam się z przejściem do bycia matką noworodka.

Gdy ostatni z naszych gości odszedł, przez chwilę czułam głęboką samotność.

— Ashley Ferrel

Jestem tak wdzięczna, że miałaś świetny system wsparcia, dołącając do grupy wsparcia dla nowych matek. To nie jest przesada, by powiedzieć, że ta grupa mnie uratowała. A mąż jest niesamowitym partnerem – niesamowicie empatycznym i świetnym słuchaczem. Zawsze czułam, że jesteśmy w tym razem.

Dowiedzieliśmy się, że oczekujemy kolejnego dziecka w styczniu 2020 roku, a potem nastała pandemia COVID-19. Planowanie tego doświadczenia porodu z wyprzedzeniem sprawiło, że moje doświadczenie poporodowe było o wiele lepsze! Wiedziałam, czego się spodziewać fizycznie i emocjonalnie, mogłam skupić się na nawiązywaniu relacji z dzieckiem zamiast okładać się za ‚porażkę’ przy porodzie.

Wszyscy mówią o [niedosypie], ale dopóki nie przeżyjesz tego samemu, nie możesz naprawdę wiedzieć. Najlepszą częścią dla mnie były śpiące przytulanki z dzieckiem i poczucie zachwytu i radości z nowego życia.

To równe części wyczerpania i czystej magii. A jeśli to nie czułe się łatwo lub naturalnie – to w porządku i wcale normalne.

— Ashley Ferrel

Istnieje wiele ‚prawidłowych’ sposobów na opiekę sobą i dzieckiem. Naucz się ufać swojej intuicji i znajdź rytm, który działa dla Ciebie. Bądź do siebie dobra i ćwicz samo-współczucie. Ten okres życia jest niesamowity, ale jest trudny! Nie utrudniaj go sobie, będąc dla siebie surowa.”

5. Meagan Mason

Dane

• Kto: Meagan Mason, 38 lat, Atlanta, Georgia
• Dzieci: Madison (5 miesięcy)

Rady Meagan

„Moje doświadczenie poporodowe było wyzwaniem zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Wyobrażałam sobie, że planowane cięcie cesarskie będzie podobne do mojej miomektomii (operacji usunięcia miomka). Wiedziałam, że będę miała znowu bolesną ranę brzuszna. Wiedziałam, że będę miała chwytowe bóle gazowe. Wiedziałam, że będę miała krwawienie z pochwy. Myślałam: ‚Ok, bez problemu!’ Ale największą różnicą między tymi dwiema operacjami jest to, że tym razem miałaś noworodka, który pojechał do domu ze mną i potrzebował mojej opieki.

Czułam się tak bezradnie, gdy chodziło o opiekę nad córką.

— Meagan Mason

Jako matka, gdy słyszysz dziecko płakać, Twoja pierwsza reakcja to wskoczenie i przyjście z pomocą. Wiele razy ledwo mogłam podnieść córkę, a wręcz karmić piersią. Na szczęście moja żona była tam, by zrobić niektóre rzeczy, których nie mogłam, ale zdecydowanie sprawiło mi to smutek.

Przez pierwsze trzy tygodnie po porodzie mogę powiedzieć, że miałam ‚baby blues’. Po wielu modlitwach i medytacji wyszłam z tego etapu i znowu mogłam doświadczyć czystej radości bycia matką.

Najlepszą częścią mojego doświadczenia poporodowego było w końcu trzymanie dziecka na rękach. Być w końcu w stanie pocałować, objąć i trzymać człowieka, którego stworzyłaś, to naprawdę niewytłumaczalne doświadczenie. Słowa nie mogą opisać natychmiastowej radości i szczęścia, które poczułam.

Najtrudniejszym aspektem mojego doświadczenia poporodowego jest zastanawianie się, czy robię wszystko dobrze. Spowodowałam sobie mnóstwo stresu i napięcia, starając się być idealnym rodzicem, zamiast dać sobie przestrzeń na naukę, co to jest byciem świetną mamą.

— Meagan Mason

Myślę, że gdy ludzie mówią o procesie karmienia piersią, go idealizują. Chciałabym, by ktoś powiedział mi, że czasem to będzie łatwe, ale inne razy niezwykle frustrujące. Chciałabym też, by ktoś wspomniał, jak bolesne może być zapięcie.

Często płakałam, bo ból był nie do zniesienia. Ostatecznie nauczyłam się, że mleko matki jest super, ale najlepiej nakarmione dziecko jest najlepsze, czy to z mleka matki, czy zmodyfikowanego.

Najlepszą radą, jaką mogę dać ciążnym mamom, jest: bądźcie cierpliwe dla siebie. Jako nowe mamy, żadna z nas nie ma tego, co nazywa się macierzyństwem, wyliczone. Wiedzcie, że po drodze popełnicie błędy i to w porządku.

Twoje ciało właśnie wykonało cud, więc pozwól mu odpocząć i goić.

— Meagan Mason

Oprócz tego, bądźcie otwarte na przyjmowanie pomocy od innych, pamiętając, że jesteście tylko jedną osobą. Wreszcie, nie pozwólcie nikomu mówić wam, jak wychowywać wasze dziecko. Nawet gdy sami wyliczacie rzeczy na bieżąco, wy w końcu wiecie, co wam mówią wasze matczyńskie instynkty – posłuchajcie tego. Wiecie lepiej niż ktokolwiek inny, co jest najlepsze dla waszego dziecka.

Pamiętajcie, że wasze hormony są wysokie, więc możecie czuć gamę emocji codziennie. Jeden dzień możecie być szczęśliwe. Następnego – smutne. Proszę wiedzieć, że wasze wahające się uczucia są wszystkie normalne. Tylko wiedzcie, że robicie to świetnie i wasze dziecko was kocha i ceni za to!”

6. Lauren Marciante

Dane

• Kto: Lauren Marciante, 27 lat, Boca Raton, Floryda
• Dzieci: Savannah (14 miesięcy)

Rady Lauren

„Miałam cięcie cesarskie w 35. tygodniu. Miałam dość łatwą rekonwalescencję: byłaem bardzo obolaną przez jeden-dwa tygodnie, ale po trzech-czterech tygodniach po porodzie byłaem gotowa do [ostrożnego] powrotu do zwykłego życia. Po sześciu tygodniach czułam się całkowicie dobrze i nawet poszedłam na bieg wokół sąsiedztwa.

Emocjonalnie byłaem na siódmej niebie. Naprawdę spodziewałam się, że mnie spotka depresja poporodowa, ale poczułam dokładnie przeciwnie. Myślę, że po prostu byłaem tak pełna adrenaliny i miałaś tyle energii w pierwszych kilku miesiącach.

Myślę, że wypadanie włosów po porodzie było najbardziej zaskakujące dla mnie. Słyszałam o tym, ale nie przeżyłam tego do około siódmego miesiąca po porodzie. Myślałam, że jestem poza tym, więc nagle, gdy zaczynałam tracić dużo włosów i małe włosiki stały prosto w górę wszędzie, byłaem w całkowitym szoku i horrore.

Również nie byłaem świadoma, jak samotne jest bycie nową mamą.

— Lauren Marciante

Mając męża i nasze rodziny wokół, nigdy nie czułam, by ktoś naprawdę zrozumiał, z czym się mierzę. Trudno przejść z bycia osobą niezależną, która może robić cokolwiek chce w dowolnym momencie, na nagle mieć dziecko przy sobie większość dnia.

Rób to, co musisz, by przejść przez dzień. Niektóre dni mijają szybko, inne ciągają się. To w porządku, by siedzieć na kanapie cały dzień lub przeglądać telefon w czasie przerw. To też w porządku, by czuć potrzebę biegania po domu i czyszczenia go idealnie przed przyjściem gości.

Samotroska jest tak ważna! Nie możesz być najlepszą matką dla swojego dziecka, jeśli nie jesteś najlepsza dla siebie sama w pierwszej kolejności.

— Lauren Marciante

Znajdź społeczność innych nowych mam, by dzielić się doświadczeniami i zwracać się do nich po radę. Znalazłam grupę na Facebooku wspierających, nieosądnych mam z całego kraju, które urodziły dzieci w ciągu miesiąca ode mnie. Internet bywa straszne i osądzające, ale są też kieszonki słońca.”

7. Rachael Lucille

Dane

• Kto: Rachael Lucille, 32 lata, Portland, Oregon
• Dzieci: Jett (9 lat), Mia (4 lata)

Rady Rachael

„Fizycznie i emocjonalnie moje pierwsze doświadczenie poporodowe było naprawdę dobre. Miałam dużo wsparcia w domu od mamy i mogłam prawidłowo fizycznie wyleczyć się, nie robiąc nic innego poza opieką nad nowym dzieckiem. [Kiedy wróciłam] do pracy, byłaem dobrze wspierana i nie czułam się przepracowana. Miałam dużo wsparcia gdzie indziej, nawet bez wsparcia ojca dziecka.

W 2017 roku zarówno moje fizyczne, jak i emocjonalne doświadczenia były trudne. Opiekowałam się 2 małymi dziećmi; moim wówczas 5-letnim synem i 6-letnim pasierbiczem, plus nowym dzieckiem. Nie miałaś czasu, by skupić się na mojej relacji z niemowlęciem, a wszystko było bardzo chaotyczne.

Emocjonalnie nie bralam pod uwagę, że depresja poporodowa może spotkać mnie. Po prostu starałam się być wszystkim dla wszystkich w tamtym czasie. To skończyło się 2-letnim wypaleniem. Moje fizyczne gojenie również trwało o wiele, o wiele dłużej i to wszystko przerwało moją relację z noworodkiem. Straciłam całe poczucie tożsamości. Jednym z najbardziej konsekwentnych uczuć, jakie miałam w tamtym czasie, była złość i zazdrość.

Proś o, a nawet wymagaj wsparcia. To nie jest znak słabości. Ty i Twoje dziecko będziecie z tego lepiej. Priorytetem powinno być nawiązywanie relacji z dzieckiem po urodzeniu, a nie pośpiech, by wrócić do ‚normalności’.

— Rachael Lucille

Czasem musisz przypominać ludziom, jak wielka sprawa to mieć nowe dziecko, które polega na Tobie we wszystkim i jak wielka sprawa to wynieść i wyhodować człowieka przez dziewięć miesięcy. Musisz nadać priorytet skupieniu na Tobie i relacji z dzieckiem oraz gojeniu.

Otaczaj się ludźmi, którzy Cię wesprą, a w tym sezonie Twojego życia nie przeładowuj się dla tych, którzy Cię nie wspierają. Ten okres czasu przychodzi tylko raz (na ciążę). Jeśli jest nieprzyjemny, skupienie powinno być na znalezieniu radości i sprawianiu, by był bardziej przyjemny. Jeśli jest przyjemny, ciesz się nim!”

8. Estefania Badillo

Dane

• Kto: Estefania Badillo, 27 lat, Houston, Teksas
• Dzieci: Mateo (23 miesiące), Lucía (3 miesiące)

Rady Estefanii

„Gdybym miała opisać moją podróż poporodową jednym słowem, byłoby to: niepokoja. Nie mogłam uwierzyć, jak mało wiedziałam o okresie poporodowym. To było najtrudniejsze dla mnie. Naprawdę czuję, że zostałaś oślepiona przez Matkę Naturę, bo o tym za mało się mówi przed doświadczeniem.

Zaskoczyło mnie, że w ogóle wiąże się z serią objawów. Nie była świadoma, że przejdę przez baby blues. Zignorowałam te uczucia i one rozwiniły się w depresję poporodową. Moja brak wiedzy i edukacja poprowadziły mnie po ciemnej drodze po mojej pierwszej ciąży. Świetną częścią było trzymanie moich małych ludzi. Zawsze sprawia, że mój cały świat przestaje się kręcić.

Moje doświadczenie fizyczne było bardzo trudne, bo miałam nagłe cięcie cesarskie przy pierwszym dziecku i kolejną operację cesarską przy drugim. Miałam sześć tygodni rekonwalescencji po operacji. Było bardzo trudno chodzić, się chylać, a nawet trzymać własne dziecko. Byłam ograniczona do leżenia w łóżku lub bardzo wolnego chodzenia, wraz ze wszystkimi innymi objawami porodu, takimi jak krwawienie, zaparcia, bóle brzucha i inne.

Co do części emocjonalnej, byłaem przytłoczona. Oczywiście, wszyscy mówią, że powinnaś być niesamowicie szczęśliwa i to ma być najlepszy dzień Twojego życia. Jednak to nie zawsze tak jest. Czułam się bezradna, beznadziejna, niecierpliwa, zmęczona i samotna czasem. To bardzo mylące, bo oczekiwania wobec nowej matki są bardzo wysokie.

Chciałabym, by mnie wyedukowano, jak opiekować się sobą psychicznie i fizycznie, a nie tylko 10-minutową rutynową rozmową z pielęgniarką tuż przed wyjściem ze szpitala, gdy podpisujesz miliony papierów i martwisz się o 3-dniowe dziecko.

— Estefania Badillo

Myślałam, że okres poporodowy dosłownie oznacza po porodzie i dni w szpitalu, ale idzie dalej. Chciałabym, by ktoś powiedział mi, że nie czujesz się ‚normalnie’ ani nie wracasz do swojej zwykłej formy do sześciu-dziewięciu miesięcy po porodzie. Również rozważ terapię przed i po porodzie, nawet jeśli czujesz się dobrze. Przejścia w życiu są trudne i zawsze miło mieć kogoś, z kim można porozmawiać.

Kobiety nie powinny wyruszać w podróż macierzyństwa bez świadomości depresji i lęku poporodowego. Kobiety nie powinny czuć się same. To zdecydowanie nie powinno być czymś, czego kobiety się wstydzą. To część bycia matką. Jesteśmy od tego daleko, ale marzę o przyszłości, w której nie ma kultury ‚wskakania z powrotem’. Gdzie [zamiast tego] kobiety mogą być czczone za ciała, które tworzą ludzi.

Chciałabym, bym wiedziała, że czwarty trymestr dotyczy Ciebie. Nie mogę tego dość podkreślić.

— Estefania Badillo

Samotroska powinna być numerem jeden na Twojej liście zadań psychicznie i fizycznie. Twoje hormony i ciało starają się wrócić do [poziomów przedciążowych] i musisz być cierpliwa dla swojego ciała. Niektóre dni będą trudniejsze niż inne. W te trudne dni musisz dać sobie trochę więcej miłości.

Najlepszą radą, jaką dostałam, było: ‚Nie możesz nalewać z pustego kubka’. Jako nowa mama, istnieją fałszywe oczekiwania, które pochodzą z mediów, stereotypów, a nawet z Twojej własnej kultury. Zapomnij o wszystkich tych rzeczach i rób to, co czujesz, że jest dobre dla Ciebie.”

9. Darlie Hugill

Dane

• Kto: Darlie Hugill, 33 lata, Toledo, Ohio
• Dzieci: Kari (11 lat), Kohlton (3 lata)

Rady Darlie

„Urodziłam córkę, gdy miałam 22 lata (teraz ma 11 lat). Nie miałaś pojęcia, czego się spodziewać i byłaem pod tak dużym stresem, że chodziłam we śnie. [Okres poporodowy] był dla mnie bardzo trudny. Dosłownie uderzył mnie jak tona cegieł. Z pewnością miałaś baby blues i PPD. Zmagałam się, bo skupienie nie było już na mnie, wszyscy troszczyli się tylko o dziecko. To nie było do momentu, gdy moja przyjaciółka powiedziała mi, że zachowuję się inaczej, bym poszedła po pomoc.

Przewijamy do syna. [To była] zupełnie inna sytuacja. [Nie było] PPD; czułam się świetnie. Tym razem opuchłam wszędzie po urodzeniu go, co lekarz powiedział, że jest normalne. Czuję, że było o wiele trudniej schudnąć po urodzeniu syna. Nadal to walka.

Proces gojenia nie jest ładny.

— Darlie Hugill

Jestem rada, że jako społeczeństwo zaczynamy normalizować nie-tak-ładne części życia po porodzie. I też brak snu. Nie ma sposobu, by to delikatnie ująć: Nie będziesz spać. Po prostu zauważ znaki PPD i bądź świadoma. Również znajdź czas dla siebie. To trudne, gdy dziecko jest małe, bo trudno je zostawić na pierwsze kilka miesięcy.

Ale gdy będziesz gotowa, wydziel ten czas dla siebie. To bardzo ważne. Również znajdź czas dla partnera, bo ta relacja też może być napięta.”

10. Erin DeLaney

Dane

• Kto: Erin DeLaney, 35 lat, Portland, Oregon
• Dzieci: Octave (9 lat), Bijou (7 lat)

Rady Erin

„Mam dwie córki i oba doświadczenia porodowe były od siebie jak niebo i ziemia. Zareagowałam intensywnie, gdy mój pierwszy poród nie poszedł zgodnie z planem, mimo że przez dziewięć miesięcy mówiłam, że całkowicie pójdę z prądem i ufam w jakiekolwiek doświadczenie będziemy musiały przejść.

Mój pierwszy poród był indukowany i znieczulony w szpitalu, a drugi był bez znieczulenia w domu. Drugi raz moje ciało miało łatwiejszy czas na gojenie. Czulaś, że moje emocje były bardziej zbalansowane i miałaś mniejsze oczekiwania wobec siebie po porodzie. To naprawdę pomogło zarówno psychicznie, jak i fizycznie.

Włożyłam tak dużo myśli i intencji w ciążę i poród, że byłaem w szoku i nieprzygotowana na wszystkie uczucia po tym.

— Erin DeLaney

Byłam w szoku, jak zmęczona byłam. Każda emocja była nasilona, co było piękne, gdy doświadczałam radości i wdzięczności, i trudniejsze, gdy czułam lęk lub wyczerpanie. Myślałam, że będę chciała być sama, tylko z naszą rodziną, by nawiązać relację z nowym dzieckiem. Ale byłaem zaskoczona, jak bardzo desperacko potrzebowałam i chciałam wszelkiej możliwej pomocy.

W tamtym czasie byłaem naprawdę surowa dla siebie z powodu trudnych emocji, które wyszły. Pamiętam czucie, że zawiodłam siebie i wszystkich, którzy mówili mi, jak świetną mamą będę, gdy zmęczona i niecierpliwa reagowałam na płaczące niemowlę o 2 w nocy. Brak snu zmienia Twój mózg, a tak samo wszystkie te emocje po porodzie.

Fakt, że byłaem drażliwa z powodu budzenia się tak często i może nie mogła cieszyć się każdą chwilą, gdy byłaem wyśpiona, nie czyni mnie złą mamą. Czyni mnie człowiekiem.

— Erin DeLaney

Przyjmij całą oferowaną pomoc, a potem poproś o całą pomoc, której potrzebujesz. Daj sobie pozwolenie na czucie każdego uczucia pod słońcem. To Twoje, i jest tam, by Cię nauczyć czegoś. Poczuj to i puść. Pamiętaj, że wszystko zajmuje czas. Zwłaszcza przyzwyczajenie do nowego ciała i niemowlęcia.

Działaj powoli i dba o siebie. To nie odznaka honoru, by sprawdzić, ile możesz zrobić po porodzie. Nigdy nie odzyskasz tego wolnego czasu, więc ciesz się nim i śpij, zawsze gdy możesz!”

11. Kelli Adams

Dane

• Kto: Kelli Adams, 34 lata, Houston, Teksas
• Dzieci: Mason (2 lata)

Rady Kelli

„Moje fizyczne doświadczenie poporodowe było wyzwaniem. Miałam nagłe cięcie cesarskie z powodu gorączki. Rekonwalescencja po tym utrudniła zarządzanie sprawami. Nie wjeżdżałam po schodach ani nie prowadziłam sama samochodu przez dwa tygodnie po operacji.

Wiedziałam, że moje hormony są wszędzie, więc miałam momenty płaczu i czucia porażki czasem, ale wiedziałam, że to tymczasowe. Więc po prostu przechodziłam przez ruchy dzień po dniu. Mój system wsparcia był bardzo dobry w motywowaniu mnie, nawet gdy czułam, że nie robię wystarczająco. Posiadanie miłującego i wspierającego wioski jest tak kluczowe.

Opuchlizna, która trwała co najmniej tydzień po porodzie, zaskoczyła mnie. Media społecznościowe i internet sprawiają, że rekonwalescencja wydaje się bezproblemowa, a rzadko ludzie wolno wracają do formy. Byłam zdecydowanie jednym z przypadków wolnego powrotu. Powstanie po urodzeniu dziecka jest trudne. Rekonwalescencja i wszystko, co się w niej dzieje, byłyby bardzo pomocne do poznania.

Spanie, gdy dziecko śpi: słyszałam to, ale nie wdrożyłam tego tak, jak powinnam.

— Kelli Adams

Zawsze pamiętaj, że robisz to, co najlepsze dla Twojego dziecka. Ludzie mogą dawać rady cały dzień, ale [jako matka dziecka, masz] ostateczne słowo. Ufaj swojemu instinctowi i intuicji. Również, to w porządku, by popełniać błędy. Wszyscy uczymy się na pracy rodzicielstwa. Twoje dziecko nie będzie Cię mniej kochać i Ty jesteś dla niego najlepsza, niezależnie od wszystkiego.

Kiedy czujesz się zła wobec siebie, miej swój moment, ale nie zostawaj tam. Wstań i zachęcaj siebie i zrozum, że emocje i hormony są tymczasowe. To też minie.”

12. Jessie McCarty

Dane

• Kto: Jessie McCarty, 28 lat, Vancouver, Waszyngton
• Dzieci: Briar (4 lata), Zeke (2 lata)

Rady Jessie

„Byłam bardzo celowa w przygotowywaniu zarówno ciała, jak i umysłu przed porodem. Czuję, że to ogromnie wpłynęło na moją zdolność do szybkiego poczucia się dobrze. Zrobiłam dużo przygotowań ze świadomym językiem i pozytywnymi afirmacjami (‚Zostałam stworzona, by urodzić dziecko’, ‚to skurcz pomaga mi sprowadzić dziecko na ziemię’, ‚potrafię robić trudne rzeczy’). Również ćwiczyłam do terminu porodu, wszystko niskie wpływy, wolne ruchy skupione na ogólnej sile.

Nie myślcie źle, wciąż był czas rekonwalescencji, ale ogólnie czułam się dobrze i jakby moje ciało szybko goiło. Zaskoczyło mnie, jak spokojne to było. Ludzie szybko mówią, że dzieci trzymają was w nocy… ale nie jak stosunkowo łatwe mogą być noworodki! Szczerze mówiąc, ten czwarty trymestr był moim ulubionym sezonem – w łóżku, cały dzień, odpoczywając i wchłaniając nowego malucha. To nie wszystko jest złe! To naprawdę słodki sezon.

Wiedz, że Twoje ciało nie odskoczy do tego, co było przed ciążą od razu. W rzeczywistości, prawdopodobnie wciąż będziesz mieć dość duży brzuszek nawet parę tygodni po porodzie. To normalne! Przecież niosłaś dziecko przez dziewięć miesięcy, a potem je urodziłaś. Jak niesamowite! Patrz na swoje ciało przez pryzmat wdzięczności za cudowny akt, który właśnie wykonało.

Przygotuj się tak bardzo, jak potrafisz (i polega na rodzinie lub społeczności wokół Ciebie), byś mogła naprawdę zwolnić i po prostu być w momencie w tym czasie. Maj gotowe łatwe posiłki, niech rodzina lub przyjaciele pomagają, gdy oferują (i nie wstydź się, gdy pytają, czy jest coś, czego potrzebujesz). Ruchaj powoli i odpoczywaj. Pozwól naczynia się gromadzić (lub wynajmie kogoś, kto przyjdzie pomóc i posprząta dom w pierwszym miesiącu!). To mija tak szybko.

Znaj swoje opcje i rób badania – każdy poród, każde ciało, każde dziecko jest inne.

— Jessie McCarty

Zatrudnij dulę. One są zdarzone w pomaganiu przygotować Twój umysł na i podczas porodu. Znajdź położną lub ginekologa, z którą naprawdę klikasz. Nie czuj się źle, ‚zwalniając’ taką, z którą nie klikasz. Będziesz z nią pracować prawie rok! Ważne jest, by mieć kogoś, kto czujesz, że jest po Twojej stronie, dla Ciebie i troszczy się o Ciebie.”