• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak starzy rodzice mogą rozmawiać z dziećmi o obawach związanych z COVID-19

Nawet gdy Twoje dzieci dorosną i będą miały własne dzieci, wciąż są Twoimi dziećmi. Teraz osoby starsze są uważane za grupę wyższego ryzyka zachorowania na koronawirusa. Mimo tych osobistych ryzyk, większość starszych rodziców nie może nie martwić się, jak ich dzieci i wnuki radzą sobie w środku pandemii.

Rodzice, tak starzy, jak mogą być, zachowują troskę macierzyńską i ojcostwą dla swoich dzieci. Jako rodzic dorosłych dzieci sam, chcę wiedzieć, że im dobrze idzie i że ich młodsi dzieci też dbają. Ale jak przygotować się do takich rozmów emocjonalnych?

Jak dyskutować obawy emocjonalne z dorosłymi dziećmi

Po pierwsze i przede wszystkim, jako starszy rodzic, powinieneś przyjść przygotowany/a faktami i logiką. Jeśli Twoja rodzina ma historię zaburzeń zdrowia psychicznego, ważne jest zrozumienie, jak to może wpłynąć na dzieci, zwłaszcza teraz, gdy globalna pandemia i kolejna izolacja mogą nasilić lęk i depresję.

Drugie, musisz być otwarty/a na słuchanie uczuć dorosłych dzieci. Oto kroki, by pomóc Ci w obu.

Jak słuchać i rozmawiać z dorosłymi dziećmi.

Teraz, gdy jesteś przygotowany/a na rozmowy emocjonalne, czas dla starszych rodziców, by zacząć rozmowę. Jeśli Ty i Twoje dzieci macie już ustalone zaufanie, będzie znacznie łatwiej przeprowadzić empatyczne komunikacje.

Jednak jeśli starzy rodzice i ich teraz dorośli dzieci mają długą historię błędnej komunikacji i unikania, to będzie bardziej wyzwanie i może prowadzić do kłótni. Teraz jest okazją, by naprawić te nawyki komunikacyjne i relacje.

W obu przypadkach, oto rekomendacje do mówienia i słuchania:

1. Zrozum, co oznacza słuchać.

Słuchanie wymaga szacunku dla myśli, opinii i uczuć innego bez oceny, krytyki czy przerywania.

Po cierpliwym wysłuchaniu, gdy Twój bliski dzieli się doświadczeniami, czas dołączyć do rozmowy. Rób to stopniowo, jedną myśl naraz, i czekaj na ich odpowiedzi przed kontynuowaniem.

Zanim skoczysz do faktów (i zwłaszcza wniosków), empatyzuj z tym, co powiedziało Twoje dziecko. Użyj krótkich zdań, jak: "Słyszę Twoje obawy. Możesz mi proszę powiedzieć więcej?"

W tym szacunkowym tonie pomagasz dorosłemu dziecku rozwinąć swoje myśli, uczucia i pomysły. To nastawienie z Twojej strony przełamuje jako zrozumienie, co może ulżyć mówiącemu.

2. Wiedz, jak odpowiadać.

Gdy czujesz, że Twoje dorosłe dziecko powiedziało wszystko, co mogło, to Twoja kolej na mindfulną odpowiedź. Po pierwsze, pamiętaj, by pochwalić je za dzielenie się. Potem przyznaj, że trudno jest włożyć uczucia w słowa, i docenisz im próbę.

Gdyby były źle poinformowane o Twoim ryzyku lub aktualnym zdrowiu, możesz ich skorygować. Chcesz, by Twoje dorosłe dziecko było świadome Twoich okoliczności (fizycznych lub emocjonalnych) i co proaktywnie robisz, by dbać o siebie.

Częste jest, by osoby starsze czuli się patronizowane lub nawet zmarginalizowane przez młodsze dzieci. Dlatego przyłapałeś/aś się z faktami – teraz możesz delikatnie skorygować dorosłe dzieci za niedoszacowanie Ciebie.

3. Otwarcie dyskutuj wszelkie rzeczywiste choroby fizyczne.

Jeśli faktycznie nie jesteś zdrowy/a lub kräftig i masz wcześniejsze problemy medyczne przed pandemii, Twoje dorosłe dzieci mogą chcieć usłyszeć specyfiki, których wolisz unikać.

Podziel się tylko podstawami, takimi jak objawy i Twoja opieka medyczna. Może stać się to ważne później, by Twoje dorosłe dzieci mogły Ci pomóc lub znaleźć kogoś, kto może. Podziel się jakimikolwiek zasobami, które mogłeś/aś zebrać, by złagodzić ich bremię.

Jeśli nie rozwinąłeś/aś jeszcze tych zasobów, omów z nimi możliwości. Ta rozmowa może być trudniejsza, więc zabierz czas i poproś dzieci, by posłuchali cierpliwie – tak, jak Ty zrobiłeś/aś dla nich.

Teraz Ty jesteś tą osobą, która potrzebuje empatii i serdecznego zrozumienia. Jeśli nie dostajesz tego, poproś o to.

4. Otwarcie dyskutuj swoje trudności.

Twoje dzieci są dorośle, ale wciąż są młodzi. Prawdopodobnie nie doświadczyli walk, jakie Ty przeżyłeś/aś, takich jak imigracja, choroba, czy śmierć przyjaciół lub małżonka.

Daj im znać, jak przeżywasz pandemię, która najprawdopodobniej nie jest pierwszym kryzysem w Twoim życiu.

Ustal cele.

Gdy rozmawiasz o pandemii, uczucia z przeszłości i teraźniejszości prawdopodobnie pojawią się. Ale staraj się nie dyskutować wszystkiego naraz, bo to może wywołać uczucia bezsilności lub strachy o niepewną przyszłość.

Twoje cele to poczucie połączenia, miłości i zrozumienia. One nie są o powodowaniu dalszego trauma przez skakanie do przeszłych walk. Chcesz niedopowiedzieć, a nie przytłoczyć.

Sednem sprawy jest, by zostać skupionym, przynajmniej na początku, na obecnej pandemii i jak możecie wspierać się nawzajem przez nią, nawet z daleka.

Najlepszym celem jest pogłębienie Twojej miłosnej relacji i związku z dorosłymi dziećmi. Muszą zostać przypomniane, że je kochasz.

Linia dolna.

Po wszystkim, bądź w syntonie z emocjami dorosłego dziecka. Jeśli lubią konkretne wyjaśnienia i sugestie, po cierpliwym wysłuchaniu, idź tą drogą. Jeśli chcą bardziej pogłębiające dyskusje, daj im to.

Tak dorośli, jak mogą wydawać, są pewnie dość nowymi rodzicami i nowymi w kryzysach świata. Słuchajcie i uczcie się od siebie nawzajem. Teraz jest okazja, by wzmocnić wiązkę.