Dlaczego ten pro-atleta chce, byś przestał pytać chłopców, jakiego rodzaju mężczyzną chcą być

"Jakiego rodzaju mężczyzną chcesz zostać?"

To pytanie często zadawano mi od wpływowych dorosłych w moim życiu, gdy dorastałem: trenerzy, nauczyciele, trenerzy osobisci, ludzie z miasta. Dziś mam silne uczucia co do tego pytania, lub sugestii. Głównie, nie ufam tym, którzy je zadają.

Środowiska, w których to pytanie jest często zadawane, to te konkurencji i przeciwności, momenty z przeciwnikiem. To krzyczy trener do graczy podczas meczu, gdy drużyna przegrywa punktami. Albo rodzic w jesienny dzień, gdy dziecko męczy się grabieniem liści wcześniej niż się spodziewano. Albo usłyszysz to na placu zabaw, gdy chłopiec potyka i poskręca kolana, zadawane obok wymagań "bądź silny" i powstrzymywania łez.

W każdym z tych jest tarcie. Opór. Czego brakuje w środowiskach, w których najczęściej słyszy się to pytanie, to kultywowanie miłości, współczucia i dobroci. Pytanie niemal implikuje: "To nie czas ani miejsce na te rzeczy".

W prawdzie, to jest dokładnie czas i miejsce na to. Ale nie ufam, że ci, którzy to pytanie zadają, wierzą w równość między tymi cechami a byciem mężczyzną.

Pokolenie mężczyzn zadających to pytanie młodym, wrażliwym chłopcom wyrosło w środowiskach, gdzie mężczyźni byli głównymi zarobkowcami, a kobiety miały tradycyjne role domowe i macierzyńskie. Oczekiwanie, co oznacza bycie mężczyzną, konkretnie ewoluowało w czasie, od bohaterów wojennych po zwycięzców Heismana po CEO jednorogów. Ale jakakolwiek jej obecna forma, rdzeniowy ideał elewuje formę zainteresowanego machizmu, która jest niebezpieczna dla dojrzewających mężczyzn i tych, z którymi interakcjonują.

Bym o tym wiedział. Jako były sportowiec profesjonalny, moja ewolucja była głębsza niż po pasa w tej rozmowie. W wieku 16 lat byłem kapitanem amerykańskiej reprezentacji U-18, w 22 ukończyłem uniwersytet z Ivy League z dwoma dyplomami, a w 25 odszedłem na emeryturę po trzech i pół sezonie sportu profesjonalnego, w którym stałem się mistrzem Francji, grałem dla włoskiej reprezentacji narodowej i grałem przez wstrząśnienia mózgu, wykręcone barki i przepięte dyski, bo to był "rodzaj mężczyzny, jakim chciałem być". Albo pomyślałem, że chciałem.

Moja pozycja obrońcy polegała na oddzieleniu gracza napastniczego od waszka, co fizycznie robiłem czystą siłą. Przez każdy z moich trzech sezonów profesjonalnych prowadziłem też każdą moją drużynę w walkach, akcję dozwoloną w hokeju. Przez trzy dekady moje całe istnienie było w sporcie, który pychł się stoicyzmem, wytrzymałością i brutalnością. Byłoby naiwne wierzyć, że moja postawa sportowca nigdy nie opuściła areny.

Nosiłem ten pomysł, że moja wartość opiera się na dominacji fizycznej nad innymi, przez życie i nie dojrzewałem, bo było puste miejsce głosów wypowiadających się za rozwojem innych emocji i cech.

To był mężczyzna, jakim chciałem być. To był mężczyzna, jakim moi trenerzy chcieli, bym był.

Kiedy kontynuujemy poddawanie młodych chłopców postawom i przekonaniu o dominacji męskiej, nierównności płci i błędnie przypisywanych wartościach cech emocjonalnych, to nasi dzieci są mało prawdopodobne, by rozwijać się inaczej. Kiedy pytamy: "Jakiego rodzaju mężczyzną chcesz zostać?", komunikujemy, że cenimy pewne zachowania lub cechy u naszych mężczyzn bardziej niż inne. Ponadto, poddajemy nasze młode ludzi konformowaniu się do tych poprzednich ideałów w próbie zadowolenia naszych starszych.

Rozważ relację między osobą pytającą a przedmiotem odpowiadającym. Osoba pytająca jest albo autorytetowa, albo widziana jako taka przez przedmiot, który jest często młodą osobą. Młodzi ludzie dążą do zadowolenia. Badania nad rozwojem dziecka pokazują, że małe dzieci często lustrują postawy, przekonania i tożsamości swoich rodziców. Do wieku 12 lat dzieci nie w pełni rozwiniły jeszcze swoich regulatorów emocjonalnych, co oznacza, że gdy pytasz dziecko pytanie, w ich odpowiedzi szukają tego, co Ty, dorosły, chcesz usłyszeć.

Przypomnij sobie znane interakcje, gdy dziecko pytane robi pauzę w odpowiedzi, a dorosły dopytuje: "Przecież chcesz być silny? Mądry? Zwycięski?" na co dziecko kiwa. W żadnej części tej interakcji dziecko nie mogło podjąć własnej decyzji.

Czas usunąć to pytanie z naszych interakcji z młodymi ludźmi, już dziś.

Od emerytury zrzuciłem skórę toksycznej męskości powoli. Dnia ogłoszenia emerytury, przeszedłem z bycia sportowcem profesjonalnym do byłego sportowca profesjonalnego, teraz bezrobotnego i szukającego pracy. W moich oczach nie byłem już ciekawy i społecznie czułem, że straciłem wartość. To uczucie nieistotności odsłoniło kruchą samoocenę, która przez lata polegała na roli, jaką grałem, i atrybutach, które sprawiły mi sukces w sporcie.

Emerytura, jednak, darowała mi coś innego. Z emeryturą przyszedł wdech. Teraz mógłem pościgać pasje, odkryć siebie i przechylić się do niedorozwinionych emocji – proces, który przyspieszył nagłe zakończenie relacji romantycznej kilka miesięcy później.

Następna rozpaczyźniona depresja, wzmocniona alkoholem i narkotykami, a nawet manifestująca się jako autoagresja. Próbowałem "wytrzymać" i nie szukać żadnej pomocy ani rozważać roli moich działań i emocji. Oznacza to, to wszystko, co znałem. Wygasły język szatni nauczył mnie, że męskość oznacza ściskanie warg i trzymanie bólu, aż zniknie.

Ale ta definicja męskości nie działała dla mnie. Faktem, to mnie zabijała. Więc w końcu poszedłem zaktualizować ją.

Zaczęło się od nowych modeli ról, edukatorów, którzy byli eingeweiht w tę rozmowę od dekad przed mną. Kontynuowało się, gdy dołączyłem do firmy założonej przez dwie kobiety i miałem kobietę jako menedżerkę. wkrótce zacząłem ubierać się w swoje emocje, kanałować wrażliwość i empatię jak domyślne, edukować i inwestować w swoje zdrowie psychiczne, częściej mówić "kocham cię".

Dziś wciąż jestem pracą w toku, ale przez trzeźwość zacząłem rozszywać błędne nauczania mojej młodości. Nie tylko zainwestowałem w równowagę emocjonalną we własnym wnętrzu, ale zdystansowałem się od kojarzenia płci męskiej z pewnymi cechami i rolami. Nauczyłem się, że wrażliwość to siła, że frazy jak "bądź facetą" zdradzają fakt, że kobiety były najlepszymi edukatorkami tego, czym jest odwaga, w moim życiu, i że wyrażanie miłości i współczucia to po prostu ludzkie cechy.

Gdy słyszymy raporty o rodzajach żalu wyrażanych przy śmierci, większość z nich dotyczy nieżycia zgodnie z prawdą, nietworzenia wspólnoty, niewyrażania miłości i nie cieszenia się tą chwilą bardziej. Kiedy pytamy młodych chłopców, jakiego rodzaju mężczyzną chcą być, zapraszamy żal do ich żyć i pozbawiamy ich tego, czym są.

Młody chłopiec. Nasiono.

Nie dürfen wir in die Entwicklung unserer jungen Männer eingreifen. Stattdessen müssen wir unsere Worte nutzen, um sie zu nähren und zu unterstützen, während sie wachsen. Wir müssen sie gießen.

Zamiast pytać "Jakiego rodzaju mężczyzną chcesz zostać?", zadajmy lepsze pytania.

Jakiego rodzaju człowiekiem chcesz zostać?

Jak chcesz traktować i być traktowanym przez innych?

Jak chcesz pomóc poprawić świat, gdy będesz starszy?

Odpowiedź młodych chłopców tutaj stworzy plan, w którym mogą dojrzeć.

Previous:

Next: