• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak przestać być rodzicem-helikopterem

Mimo że termin może brzmieć fajnie, "rodzice-helicopterzy" nie są certyfikowanymi pilotami; termin ten odnosi się do rodziców, którzy nadmiernie unosi się nad swoimi dziećmi. Rodzice-helicopterzy mocno nachylają się do strony nadopiekuńczych, angażują się w mnóstwo trzymania za rękę i ogólnie utrzymują ten sam poziom wychowywania od urodzenia dziecka po lata studenckie. Dla dzieci powoduje to potencjalne skutki od lęku po depresję do niekompetencji. Choć każda relacja rodzic-dziecko wymaga własnego delikatnego i odręcznego równowagi między niezależnością a wsparciem, istnieją pewne zmiany, które możesz wprowadzić od razu, by spowolnić wirwiranie łopat.

Instrukcje

1. Unikaj robienia dla dziecka tego, co potrafi zrobić sam. Niech to będzie Twoja złota zasada, niezależnie od wieku dziecka. Jeśli potrafi unieść łyżkę do ust, może jeść bez Twojej pomocy; jeśli potrafi czytać i obsługiwać kalendarz, może sam zapisać się na kursy na studiach. Zachęcanie nigdy nie szkodzi, ale dziecko buduje pewność siebie i kompetencje, robiąc rzeczy samodzielnie.

2. Zarządzaj czasem telefonowania. Zbyt wiele telefonów to czerwona flaga rodzicielstwa-helioptera. Jeśli dzwonisz do dziecka trzy razy dziennie, zredukuj do dwóch, potem jednego, a potem raz na kilka dni. To samo dotyczy niepotrzebnych SMS-ów i mediów społecznościowych.

3. Częściej używaj słów "to zależy od ciebie", zwłaszcza gdy dziecko dorasta. Choć wskazówki i wsparcie rodzicielskie są bezcenne, wiele decyzji możesz zostawić dziecku. Jeśli nieustannie konsultuje się z Tobą w sprawach codziennych, takich jak zwykłe zakupy lub drobne konflikty z przyjaciółmi, powiedz jej, że decyzja należy do niej. Te słowa idą daleko w zachęcaniu poczucia niezależności dziecka; uczą przedłodowców, nastolatków i młodych dorosłych, jak znaleźć swoją drogę w świecie i budują trochę pewności siebie. Zastosuj tę filozofię do większych wyborów rosnących dzieci, w mniejszym stopniu. Choć Twoja opinia i doświadczenie mogą pomóc dziecku wybrać studia, na przykład, decyzje kamieni milowych ostatecznie muszą leżeć po stronie dziecka.

4. Wtrącaj się tylko gdy jesteś potrzebny. Jako odwrotna strona Twojej złotej zasady, będą momenty, gdy dziecko będzie potrzebować Twojej pomocy. Podejdź do każdej sytuacji, zadając sobie pytanie, czy naprawdę wykracza poza kontrolę dziecka. Jeśli tak, śmiało podaj rękę. Pilnuj wzorców; na przykład nastolatek z pierwszym kontem bankowym prawdopodobnie przejdzie na debet przynajmniej raz, ale jeśli to się powtarza, nie szukaj usprawiedliwień dla złego zachowania dziecka. Jeśli błędy dziecka pociągają konsekwencje, niech się z nimi zmierzy. Jak wskazuje strona rodzicielska Kidspot Australia, "najtrudniejsze drzewa rosną w najwietrzniejszych warunkach".