• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Skutki bycia rodzicem-kontrolerem

Idealnie, rodzice mają kontrolę nad dziećmi w takim stopniu, by zapobiegać im angażowaniu się w nieodpowiednie zachowania. Wyzwanie polega na znalezieniu równowagi między kontrolą rodzicielską a wolnością dziecka. Jeśli nie czujesz się pewnie, puścić trochę i dać dziecku więcej przestrzeni, możesz wpaść w pułapkę obciążania dziecka skutkami bycia rodzicem-kontrolerem.

Bycie rodzicem-kontrolerem

Dużo napisano o stylach wychowywania. Rodzic-kontroler, lub to, co psycholodzy nazywają rodzicem autorytarnym, stosuje wysoce kontrolujący styl dyscypliny, a jednocześnie w dużej mierze zaniedbuje emocje dziecka. Istotnie, rodzice-kontrolerzy zyskują kontrolę nad zachowaniem, w jakim angażują się ich dzieci. To poprzez surową ustalanie zasad i kary, że ci rodzice znajdują sposób na regulację zachowania dzieci.

Ograniczenia w wychowywaniu

Ważność stawiania granic to jedna rzecz, którą rozumie rodzic-kontroler. Patrząc na dzieci wychowane w różnych stylach domostw, psycholodzy ustalają, że dzieci wychowane w rodzinach ustalających jasne limity mają tendencję do lepszej samokontroli niż te wychowane w rodzinach uprawniczych. Dziecko, które wie, jakie zachowanie jest akceptowalne, a jakie unikać, jest bardziej skłonne do treningu swojej samowstrzemięźliwości poprzez myślenie przed działaniem. John Gottman, psycholog rozwojowy i autor "Wychowywania dziecka emocjonalnie inteligentnego", wskazuje, że mechanizm samokontroli jest faktycznie funkcją nerwu błędnego w mózgu. Tak jak każdy inny mięsień, nerw błędny może być trenowany, co oznacza, że dzieci zaczynające ten trening wcześnie są bardziej skłonne do posiadania silniejszej zdolności do samokontroli w dorosłości. Krótko mówiąc, ograniczenia są ważne i nie są głównym problemem rodziców-kontrolerów; w rzeczywistości są ich zaletą.

Lepsze ograniczenia: ustalanie limitów

Rodzice-kontrolerzy mogą być zaskoczeni, że surowa ustalanie limitów to dobra technika. Przecież negatywny termin "kontroler" prawdopodobnie wynika z obsesyjnego stawiania limitów. Ale umiejętności stawiania limitów rodzica-kontrolera brakuje ważnego aspektu: jasnych powodów. Jedną rzeczą, której rodzice-kontrolerzy nie robią, jest wyjaśnianie swojego rozumowania. Nie wydają stwierdzeń jak: "Nie możesz oglądać TV zanim zrobisz pracę domową, bo nauka jest ważniejsza niż rozrywka". Zamiast tego skłonni są do mówienia: "Nie możesz oglądać TV zanim zrobisz pracę domową, bo tak mówię". Niezależnie od tego, czy ustalasz zasady, jak dzieci spędzają czas, czy jak się zachowują w publicznej, powinieneś wyrażać swoje uzasadnienie tych zasad. Zamykanie otwartej dyskusji na temat dlaczego zasady istnieją, tylko pokaże dzieciom, że zasady są dowolne i nie mają solidnego oparcia, co może prowadzić do problemów rozwojowych.

Problemy rozwojowe dorastania w domu rodzica-kontrolera

Niezależność przychodzi łatwiej dziecku, gdy może angażować się w dyskusje dorosłych i mieć wpływ na ostateczne decyzje. Dla wielu dzieci dorastających w domostwie autorytarnym, końcowy rezultat to albo odrzucenie wszystkich zasad i stanie się buntowniczym, albo stanie się nadmiernie zależnym od rodziców. By uniknąć obu rezultatów, otwórz się na komunikację z dzieckiem. Rozpocznij rozmowę o tym, dlaczego pewne zasady są w vigueurze. Pozwól na pewną przestrzeń na kompromis, pod warunkiem, że dziecko składa dobry argument. Okazuj troskę o troski dziecka i wyrażaj własną troskę o konsekwencjach działań dziecka.