• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak wykorzystać pokoleniowe trauma jako nieoczekiwany przewodnik do świadomego rodzicielstwa

W rubryce „Rodzicielstwo z intencją” trenerka rodzicielska Destiny Bennett skupia się na technikach świadomego wychowywania, historii i doświadczeniach dla mam i tatów (oraz dziadków, ciotek i wujków), którzy chcą rosnąć jako bardziej empaticzni i uważni opiekunowie.

Kiedy po raz pierwszy stajesz się rodzicem, nie ma oficjalnego poradnika ani reguł, jak wychowywać szczęśliwe dzieci. W rzeczywistości, w pierwszych latach rodzicielstwa większość z nas jest tak pochłonięta szczegółami – jak dobrać dojcie do piersi, najlepszą markę pieluch – że w ogóle nie bierze pod uwagę trudnego zadania: zapewnienia, że wychowujemy dzieci wolne od traum.

Dopiero gdy zachowanie naszych dzieci zaczyna nas zmuszać do kwestionowania własnego zdrowia psychicznego i kompetencji, uświadamiamy sobie, jak źle jesteśmy przygotowani i jak bardzo moglibyśmy skorzystać z tego nieistniejącego przewodnika.

Jedną z rzeczy, których nauczyły mnie moje dzieci na wczesnym etapie, było to, że zdecydowanie mam nierozwiązane traumy z dzieciństwa, które odbijają się na moim rodzicielstwie. To niesamowite, jak interakcja z małymi ludźmi wywołuje w nas części, których nigdy nie znaliśmy. Nigdy nie uważałam się za kogoś, kto przeżył traumę. Z tego, co pamiętam, miałam wspaniałe dzieciństwo. W mojej głowie, by doświadczyć traumy, trzeba było być znęcanym lub porzuconym. Ponieważ nie wpadałam w żadną z tych kategorii, myślałam, że nie kwalifikuję się. Później dowiedziałam się, że trauma każdego wygląda inaczej i może zostać wywołana nawet przez najlepiej intencjonowanych rodziców. Moja osobista trauma sprawiła, że stałam się niecierpliwa, łatwo frustrowana i brakuje mi umiejętności prawidłowej komunikacji z dziećmi. Często czułam winę za to, jak reaguję na ich zachowanie, i znów żałowałam, że nie mam poradnika, jak być lepszą matką dla nich.

Dobra wiadomość jest taka, że taki przewodnik znalazłam, i w miejscu, którego najmniej się spodziewałam.

Zazwyczaj patrzymy na swoją traumę i kojarzymy ją z wszystkimi ciemnymi stronami naszej osobowości i wszystkimi powodami, dla których jesteśmy „zepsuci”. Jednak to, czego się nauczyłam, to to, że my, jako rodzice, mamy moc, by odwrócić tę narrację i użyć naszej traumy jako przewodnika do bycia najlepszymi wersjami siebie dla naszych dzieci. Tak, usłyszałaś dobrze: możesz wykorzystać całą tę negatywną traumę na bardziej pozytywny wynik. To dokładnie zrobiłam, gdy rozpocząłam podróż w stronę bycia bardziej życzliwą, uważną i intencjonalną matką, i tak to wyglądało w moim przypadku.

Zamień „Nie wolno” na „Warto”

Istnieje jeden ważny dar, jaki nasza trauma nam daje, i który często traktujemy z lekceważeniem. Choć nie znamy dokładnie, jak chcemy, by wyglądało wychowanie naszego dziecka, trauma daje nam moc, by wiedzieć, jak NIE chcemy, by wyglądało. Większość z nas potrafi wrócić w myślach do istotnych momentów z dzieciństwa, gdy mówiliśmy do siebie: „Nigdy nie zrobię tego moim dzieciom”. Jasno pamiętam, jak jako dziecko mówiłam do siebie w kilku różnych momentach, że nigdy nie będę krzyczeć na swoje dzieci, bo nie podobało mi się, jak to fizycznie i psychicznie mnie wpływało. Mimo to, na początku życia moich dzieci często krzyczałam na nich z czystej frustracji.

Gdy zdecydowałam zamienić swoje „nie wolno” (rzeczy, które przeżyłam i nie chcę, by moje dziecko je przeżywało) na „warto” (robię przeciwnie), byłam w stanie wrócić i zebrać wszystkie te wspomnienia i momenty, by użyć ich jako mentalnych instrukcji, jak utrzymać moje dzieci w poczuciu bezpieczeństwa, szczęścia i zdrowia, nie powtarzając tych działań, które sprawiły mi lęk i strach.

Dobra dawka reparentingu

Reparenting (rodzicielstwo własnego dziecka wewnętrznego) to w tej chwili gorący temat, a ludzie na całym świecie używają tej techniki jako sposobu na ulecznienie swojego wewnętrznego dziecka. W prostych terminach, reparenting to proces skupienia na i ulecznieniu naszych porzuconych ran w celu pozytywnego wpłynienia na nasze zdrowie psychiczne i sposób funkcjonowania w codziennym życiu. Gdy zidentyfikowałam swoją traumę, zrozumiałam, że mam moc, by ją cofnąć.

Oczywiście nie jestem już dzieckiem i nie mogę cofnąć mojego dzieciństwa ani sposobu, w jaki mnie wychowali moi rodzice, ale mam moc, by przepisać te części, które chcę zmienić. Zidentyfikowałam, że nigdy nie nauczyli mnie prawidłowej komunikacji, ale też przyznałam, że nie jestem zobowiązana do życia z tym ani przekazywania tego moim dzieciom. Jedną z niesamowitych rzeczy, które mamy, a większość naszych rodziców nie miała, to dostęp do nieograniczonej, darmowej informacji i zasobów, które pomagają nam robić lepsze wybory. Skorzystałam z tego! Wzięłam rzeczy, których moi rodzice mnie nie nauczyli, zrobiłam reparenting sama i zmieniłam własny los.

Gdzie jest trauma, tam jest uzdrowienie

Jedną z ostatnich, ale najbardziej pocieszających rzeczy dla mnie w posiadaniu traumy jest wiedza, że tam, gdzie jest trauma, tam jest uzdrowienie. Rozpoznanie, że masz traumę jako rodzic, to straszna rzecz i często wydaje się nigdy nie kończąca. Stałe triggery i porażki mogą sprawić, by każdy czuł się obciążeniem dla całej rodziny. Jednak piękną rzeczą jest to, że wszyscy mamy wybór i zdolność do uzdrowienia. Ważne powiedzenie, które pomogło mi w momentach beznadziei, to: „Mam władzę nad moją traumą, ona nie ma władzy nad mną”. Jeśli mam traumę, która negatywnie wpływa na moje życie, to mam też prawo jej odejść. Zrozumiałam, że nie dając jej władzy, potrafię objąć wolność uzdrowienia.

Jest cytat Oprah Winfrey: „Czego najbardziej się boisz, nie ma władzy, to Twój strach ma władzę”. Pamiętam, jak usłyszałam ten cytat w kulminacyjnym momencie mojej transformacji i naprawdę do mnie trafił. Moja trauma miała tyle władzy nad mną, ile jej pozwoliłam, bo prawdziwa władza nie była w traumie, ale w strachu, że nigdy się nie wyzdrowieję. Strachu, że nigdy nie będę wystarczająco dobra dla moich dzieci. Strachu, że mąż mnie opuści, bo jestem zbyt uszkodzona. To paraliżujące myśli napędzały moją traumę i sprawiały, że czuła się przytłaczająco potężną.

Zmieniłam swoją narrację nie tylko przez dążenie do uzdrowienia z traumy, ale też przez mówienie o niej. Dla mnie i mojej osobistej podróży to tutaj przyszło moje najgłębsze i najbardziej spełniające poczucie sprawczości. Jesteśmy zaprogramowani od młodych lat, byśmy byli lekkie, szczęśliwe i pozytywni. Najczęściej uczy nas, że nasze problemy i emocje nie są na tyle duże ani ważne, by o nich rozmawiać. Jednak czasy się zmieniły i teraz żyjemy w pokoleniu, które przyjmuje wolność bycia głositými o swojej przeszłości i traumie jako środku do łączenia i uzdrawiania się jako wioska.

Kiedy zacząłam mówić o swojej traumie, zrozumiałam, ile innych ludzi potrzebowało to usłyszeć, by zweryfikować i rozpocząć uzdrawianie własnych. Zrozumiałam, że mimo to, co moja trauma chciała, bym czuła, nie jestem sama na tym świecie. Choć w idealnym świecie prawdopodobnie byłoby miło nie przeżyć tego w ogóle, mogę szczerze powiedzieć, że moja traumę doprowadziła mnie do bycia tą osobą, którą jestem dzisiaj, i myślę, że ta osoba jest quite amazing.