Jak odzwyczaić córkę od smaczenia: nasza historia sukcesu

Jako ojciec wychowujący sam trójkę dzieci przed 6. rokiem życia, od prawie dekady dokumentuję ich życie zdjęciami – radosne chwile, codzienne pomyłki i te częstsze katastrofy, za które odpowiadam. Jestem też blogerem ojcowskim, co sprawia, że codziennie stoję w linii ognia krytyki dotyczącej moich wychowawczych błędów.

Tak oto, w zeszłym roku, natrafiłem na komentarz na Facebooku pod moim selfie. Obcy napisał wielkimi literami: „TO DZIECKO JEST ZA STARE, ŻEBY MIAĆ W USTACH SMACZEK!”. Dopiero wtedy zauważyłem w tle córkę, Awę, z jej nieodłącznym „kciukiem” między ustami. „Co robisz na lunch, tatu?” – zapytała, podszywając się do mnie w kuchni, tak nieartykulowanie, że בקושy zrozumiałem, że to polski. Brzmiała, jakby miała opuchniętą wargę albo wielką porcję tytoniu w policzku. Gdyby tylko. Moja pięcioletnia córka po prostu smaczała smaczek (nasz domowy „suczek”).

Awin smaczek – jeden z wielu (miała ich kolekcję kilkanaście) – nie był już ładny. Dawno zaginął jego tęczowy kolor i modny sznurek. Wyglądał, jakby przejechał nad nim ciężarówka – co się zdarzyć mogło na jakimś parkingach przy I-40. Raz zostawiłem smaczek i ukochaną kocyk córki na dachu samochodu podczas przeprowadzki z Los Angeles do Maryland. Odzyskałem go w nocy po kilku zawracanach, szukając latarką w telefonie. (Przy okazji, parę razy wyrywałem go z paszczy naszego psa.)

Rodzinna legenda głosi, że w moje pierwsze urodziny ojciec spokojnie poprosił mnie o oddanie smacza. Bez wahania zdałem go. Ani jeden z moich synów (teraz 4- i 2-latek) nie zainteresował się smaczkiem. Dlaczego więc moja córka była tak do niego przywiązana?

To nie było moje pierwsze namysły nad tematem. Kilkanaście razy wpisywałem w Google: „Kiedy dziecko powinno przestać smaczać smaczek?” i „Dlaczego moje dziecko jest uzależnione od smacza?”. Dowiedziałem się, że dzieci faktycznie находят w smaczkach ulgę i nie ma dowodów na trwałe negatywne skutki ich dłuższego stosowania. Bolesło mnie myśl o zabraniu córce czegoś, co dawało jej poczucie bezpieczeństwa. Ale czy chciałbym, żeby Awa pojawiła się w pierwszy dzień przedszkola z tym zgnitym reliktem w ustach?

Już wcześniej próbowaliśmy się go pozbyć. Najpierw przecinaliśmy końcówki wszystkich smaczków z tajnej zasoby Awy, licząc, że utrata ssania je zniechęci. Nic z tego. Następnie obiecywaliśmy nowy rower, jeśli spróbuje zasnąć bez niego. Zero skutku – okazało się, że nienawidzi rowerów. Kupiłem nawet zbiornik helu, nadmuchiwałem różowe balony i proponowałem przymocować smaczki do sznurków i puszczać w niebo, „by bocian przyniósł je nowym niemowlakom”. Awa syknęła na mnie jak wąż przed atakiem.

W pewnym momencie wrzuciła dwa smaczki do toalety. Myślałem, że problem się rozwiązał – choćby w kwestii ilości. Bez namysłu głośno zażądała, bym wrzucił je do zmywarki i „ożywił”. Zdziwiłem się w głąb.

W końcu postawiłem stóp: wymagałem oddawania smacza każdego ranka po przebudzeniu. Gdy pomyślałem, że mam kontrolę nad sytuacją, odkryłem zapomniany skarb – czyste smaczki schowane w niszy łóżka pod warstwami lalek, pluszaków i poduszek.

Bez rady, przywołałem legendę o moim pierwszym urodzinach i zdecydowałem się na najprostsze rozwiązanie. Podeszłem do córki, złamałem kolana, spojrzałem w oczy i opowiedziałem, że ja zrezygnowałem ze smacza w wieku roku. Zapytałem: „Co myślisz? Czas, byś ty też go puściła?”.

Po wszystkich trikach, manipulacjach, odkładaniu na później i fałszywych obietnicach powiedziała: „Tak”. Pozwoliła mi i mamie zebrać wszystkie smaczki i nigdy więcej o nich nie wspomniała.

Awa ma teraz 6 lat i z dumą mogę powiedzieć, że na orientację na studiach nie pojdzie ze smaczkiem. W ogóle zaczęła przedszkole bez niego.

Jako rodzice czasem utrudniamy sobie życie, starając się osiągnąć cel, podczas gdy odpowiedź leży przed nami cały czas. Moja córka potrzebowała – i chciała – tylko jednej rzeczy: poczucia, że sama podejmuje decyzję.

Previous:

Next: