Jak rodzic może stosować techniki pozytywnej dyscypliny

Pozytywna dyscyplina to metoda nauczania dzieci zachowania, unikając negatywnych reakcji, które mogą zranić uczucia dziecka lub uszkodzić ich samoocenę. To technika pomagająca dzieciom poznać siebie, swoje uczucia i zachowania, jednocześnie wzmocniająca więź z rodzicami. Pozytywna dyscyplina może zacząć się w każdym wieku i pomaga dzieciom czuć dumę z własnych działań zamiast strachu, buntowania się czy martwienia rodziców.

Nagradzaj dobre, ignoruj złe

Pozytywna dyscyplina to nagradzanie dobrego zachowania i odciąganie uwagi od złego. Gdy dziecko robi to, co powinno, rodzice zawsze powinni dać mu znać, że są dumni z jego zachowania. Gdy dziecko się zdenerwuje lub frustruje, negatywne zachowanie należy ignorować, a uwagę przekierować na inną aktywność. Może to oznaczać wyprowadzenie dziecka z sytuacji lub noszenie ulubionych zabawek zawsze przy sobie, by dostarczyć rozproszenie podczas wyjść.

Czas w środku (Time Ins)

Pozytywna dyscyplina używa „czasu w środku” zamiast „czasu na bok”. Oznacza to wyprowadzenie dziecka z sytuacji powodującej frustrację do spokojnego, cichego miejsca, gdzie może się uspokoić. Może to być kącik pokoju na krześle lub kocu, z książkami do czytania lub miękkimi mascotami do przytulania. Rodzice powinni poinformować dziecko, dlaczego jest prowadzone do cichego miejsca i jak długo tam zostanie. Po upływie czasu dziecko powinno zostać poproszone o przeprosiny i powiedziane, że dobrze się uspokoiło. Pocałunki i przytulasy pomagają zrozumieć, że rodzice są zadowoleni i kochają je.

Unikaj gniewu i dyscypliny fizycznej

Rodzice powinni unikać krzyku, nazywania nomiwek i kary fizycznej. Krzyk tylko zastrasza dzieci, a nazywanie nomiwek może poważnie uszkodzić ich samoocenę. Stosowanie kary fizycznej daje zły przykład, pokazując, że bicie to dobry sposób na radzenie sobie z frustracją. Jeśli rodzice czują, że tracą cierpliwość, nie szkodzi im dać sobie „czas na bok” i odsunąć się od sytuacji, aż poczują spokój. Często można to zrobić jednocześnie, gdy dziecko otrzymuje „czas w środku”. Rodzice mogą wykorzystać czas na usiadanie w swoim cichym kąciku i ćwiczenie relaksacyjnego oddechu, przypominając sobie, że dziecko potrzebuje spokojnego, miłego przykładu radzenia sobie z gniewem.

Rozmawiaj z dziećmi z szacunkiem

Rodzice powinni schodzić na poziom dziecka i rozmawiać z nim z szacunkiem. To pomaga dziecku czuć się ważnym i cenionym jako częścią rodziny. Rodzice powinni wykorzystywać spokojne chwile, by powiedzieć dziecku, co się od niego oczekuje, zanim powstanie kryzys. Może to oznaczać informowanie go, dokładnie gdzie rodzina idzie przed wyjściem i jak ma się zachowywać. Gdy przestrzega zasad, rodzice powinni mówić, jak są zadowoleni z jego zachowania, by zachęcić do kontynuowania.

Zapewnij poczucie komfortu fizycznego

Fizyczny komfort pomaga, gdy dziecko ma trudności z uspokojeniem. Jeśli dziecko jest zdenerwowane, rodzice mogą dać przytulasy i pocałunki, pomagając zrozumieć, że jego uczucia są w porządku i że rodzice są tu, by pomóc mu poczuć się lepiej. Często wybuchy gniewu u dzieci wynikają z dezorientacji i przeładowania bodźcami, a po prostu fizyczny komfort od rodzica daje dziecku wyjście, by poczuć się spokojniej i szczęśliwiej.

Komunikuj się z dzieckiem

Pozytywna dyscyplina działa dobrze w połączeniu z dużą komunikacją z dzieckiem. Rodzice muszą pomagać dzieciom zrozumieć, jakie emocje czują w ciągu dnia i uczyć ich, co mogą zrobić, by radzić sobie z intensywnymi uczuciami. Małe dzieci trudno zrozumieją, co dokładnie czują, więc tylko wybuchają, by sobie z tym poradzić. Rodzice mogą mówić: „Wiem, że jesteś sfrustrowany, bo kazano ci nie gonić kota. Dlaczego nie pobawisz się swojem pluszowym kotem?”. Takie stwierdzenia pomagają dziecku nazwać to, co czuje, i znaleźć rozwiązanie, by poczuć się lepiej.

Unikaj trudnych sytuacji

Pozytywna dyscyplina jest łatwiejsza, jeśli rodzice myślą z góry, by unikać trudnych sytuacji. Jeśli dziecko jest nastrojowe o określonej porze dnia z powodu potrzeby snu lub przekąski, rodzice powinni unikać wyprowadzania dziecka wtedy. To może zapobiec wybuchom gniewu w publicznym miejscu spowodowanym przeładowaniem bodźcami u już zmęczonego dziecka. Dla dzieci, które stają się kapryśne, gdy są głodne, warto zawsze mieć przy sobie przekąski na wypadek nagłych sytuacji.

Unikaj groźby

Rodzice powinni unikać grożenia lub zastraszania dzieci, gdy się źle zachowują. Te zachowania tylko przerażają dzieci i mogą prowadzić do uszkodzenia relacji rodzinnych. Grożenie może sprawić, że dzieci rozwiną poważne lęki przed spełnieniem groźb. Podkupowanie też należy unikać, bo uczy dzieci zachowywać się tylko, gdy w grze jest nagroda, co może prowadzić do tego, że nie słuchają, chyba że dostaną to, co chcą.

Ucz o naturalnych konsekwencjach

Zamiast tworzyć negatywne konsekwencje złego zachowania, rodzice powinni dać dzieciom szansę nauczyć się naturalnych konsekwencji. Przykłady: dzieci muszą posprzątać po sobie, jeśli zrobiają bałagan, lub stracią ulubioną zabawkę, jeśli ciągle wyciągają ją z domu i rzucają na ziemię. Rodzice mogą dać dzieciom dwa wybory w określonych scenariuszach, a dzieci nauczą się skutków swojego wyboru. Np. pozwól dziecku wybrać owoc lub śniadaniowe płatki i nie pozwól zmienić zdania; muszą albo zjeść śniadanie, albo czekać do przekąski.

Mów „tak” zamiast „nie”

Rodzice powinni skupiać się na mówieniu „tak” częściej niż „nie”. „Nie” to słowo negatywne, a rodzice często mówią „nie” bez wyjaśnienia. Zamiast „Nie, nie możesz bawić się zabażkami”, można powiedzieć: „Tak, możesz bawić się zabażkami, jak tylko skończysz pracę domową”. To pozwala dziecku zrozumieć, dlaczego słyszy „nie” i co musi zrobić, by dostać to, co chce.