• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Czego czarni rodzice muszą uczyć swoich dzieci, a biali nie

Chyba już słyszałaś o „tej rozmowie”, jaką czarni rodzicy muszą przeprowadzić z dziećmi. Tą, w której mówimy dzieciom, jak muszą się zachować, jeśli spotkają policję. No cóż, to nie jedyna rozmowa, jaką musimy z nimi prowadzić. Czarne dzieci są trzymane innych standardach zachowania – bo ich życie od tego zależy.

Nie dziwi, że wielu czarnych rodziców znęczy ciągłe mówienie o tym, co tak oczywiste: nasze dzieci nie mogą wyjść i po prostu być dziećmi, bo to ryzyko dla ich bezpieczeństwa. Rodzicielstwo będąc czarnym zazwyczaj oznacza niepozwalanie dzieciom na rzeczy, które mogą robić ich biali rówieśnicy, w seulym celu ich bezpieczeństwa. Czarne dzieci po prostu nie mają wolności robić to samo.

Wciąż pamiętam rzeczy, które powiedzieli mi moi rodzice, gdy byłem nastolatką i młodą dorosłą. Moi znajomi i ja lubiliśmy spędzać czas w Nowym Jorku, gdzie wychowałam. Oczywiście byliśmy skłonni do nastolatków figlarstw. Moj ojciec ostrzegł mnie przed wchodzeniem do pewnych luksusowych sklepów, bo wiedział, że prawdopodobnie będzie tam ochroniarz (albo dwoje), który niesprawiedliwie nas zaatakuje, bo byliśmy grupą młodych czarnych dziewcząt. Nawet jeśli myśleliśmy, że robimy niewinne zabawy, nie każdy może tak pomyśleć.

Nie wiele zmieniło się od rozmowy mojego ojca ze mną ponad 15 lat temu. Zaledwie kilka lat temu 12-letni Tamir Rice bawił się na zewnątrz z pistoletem zabawkowym, gdy został zastrelony przez policję. Mój 6-letni syn nie może bawić się pistoletem zabawkowym na zewnątrz domu, nawet jeśli to neonowy pistolet do wody. Nawet jeśli jest mały i nigdy nie bawi się bez mojego nadzoru, nie pozwolenie mu na zabawę pistoletem w publicznym miejscu to najbezpieczniejsza opcja.

Rozmawiałam z kilkoma innymi czarnymi rodzicami o ich doświadczeniach wychowywania będąc czarnym, i mieli podobne uczucia i doświadczenia. Istnieje wspólnota w naszym doświadczeniu. Nadal przed nami długa droga, zanim czarne dzieci będą bezpieczne.

„Zasady”, jakich czarni rodzice trzymają dla dzieci, a biali nie

Nie chodźcie po galerii handlowej

Jameca Cooper, czarna mama dwóch nastolatków i psycholog doradczy w Missouri, dzieli się kilkoma rzeczami, których jej synom nie wolno.

„Jedną z rzeczy, na które uważam u moich dzieci, to chodzenie po galerii handlowej”, wyjaśnia. „Jeśli jestem z nimi w galerii, to OK. Ale trochę mnie to lęka, jak idą do galerii, a ja nie ma mnie. W takich przypadkach się martwię. Co jeśli ktoś oskarży ich o kradzież? Jeśli muszę dojechać, nie mogę to szybko rozwiązać”.

Wiedz, że masz większe szanse na kłopoty

W tym samym duchu Cooper ostrzega też swoich nastolatków przed idciem do galerii z przyjaciółmi, którzy mogą nie być osobami kolorowymi. „Musiałam ostrzec syna”, mówi, „że jego przyjaciele mogą kraść, a on będzie tym, kto wpada w kłopoty”.

Statystyki potwierdzają strachy Cooper. Wedle raportu Prison Policy Initiative z 2019 r., czarne dzieci są najbardziej nadreprezentowane w placówkach dla nieletnich, podczas gdy białe dzieci są niedoreprezentowane. Gdy tylko 14% młodych do 18 r.ż. w USA to czarne dzieci, stanowią one 77% populacji w placówkach dla nieletnich.

Inną ważną rzeczą, jaką Cooper przekazała starszemu synowi, gdy uczył się jeździć: „Przeprowadziłam z nim rozmowę o tym, kogo puścić do swojego auta”, wyjaśnia. Używa przykładu przyjaciela mającego lub zostawiającego narkotyki w aucie. „Jeśli Cię zatrzymają i przeszukają, Ty wpadasz w kłopoty, bo to Twoje auto”, powiedziała mu.

Bądź ostrożny przy białych dzieciach

Leida Aycott, mama trzech, teraz dorosłych dzieci w Bakersfield, Kalifornia, przypomina rasizm, jaki doświadczyły jej dzieci w ich półkowo białym regionie. Jej syn był popularnym piłkarzem, i powiedziała mu to:

„Bądź ostrożny przy białych dzieciach; oni nie zawsze mogą stać po Twojej stronie”.

Niektórzy mogą odebrać jej komentarz jako uprzedzenie przeciwko białym, ale musisz pamiętać o przeżywanym doświadczeniu czarnych ludzi. To nie znaczy, że wszyscy biali dzieciak nie postawią za swoich czarnych znajomych lub kolegów z drużyny, ale jest sporo dzieci, które nie przemawią, jeśli to oznacza trzymanie się z daleka od kłopotów. Dzieci, które wychowały z bielskim uprawnieniem, mogą nawet nie wiedzieć, jak bardzo przemawianie może zmienić rasowo naładowaną sytuację.

Bądź ostrożny przy białych dziewczynach

Rozmawiając dalej z Aycott, przypomina historyczne zdarzenia, które ukształtowały jej rodzicielstwo. Jedną z jej ostrzeżeń dla syna było bycie ostrożnym przy „białych dziewczynach”. Znowu kontekst historyczny jest kluczowy. Czarnych mężczyzn linczowano w całych USA za pozorne flirtacje z białymi kobietami, nawet jeśli nie było dowodów. Najsłynniejszy przypadek to morderstwo Emmetta Tilla, 14-letniego czarnego chłopca, zamordowanego przez białych mężczyzn w Missisippi w latach 50. Biała kobieta oskarżyła Tilla o gwizdanie do niej, a kilka dni później jej mąż i półbrat przychodzili do domu wielkiego wujka Tilla. Mężczyźni wywiedzili Tilla z łóżka w środku nocy. Zabrali go do stodoly, pobili i okrutnie okaleczyli, zanim strzelili mu w głowę i rzucili do rzeki Tallahatchie. Mężczyźni oczywiście zostali uznani za niewinnych. A dopiero w 2008 r. biała kobieta w centrum historii przyznała, że sfabrykowała flirt Tilla z nią.

Lista nie-robić jednego taty

Dee Jaye Jackson, czarny ojciec dwojga dzieci w Południowej Kalifornii, mówi, że ma całą listę rzeczy, których jego dzieci nie mogą robić:

• Nie mogą chodzić w nocy.

• Nie mogą chodzić z kapturem na głowie.

• Muszą trzymać muzykę cicho.

• Nie mogą robić żartów i szaleństw, jakie robią nastolatkowie.

Również, mówi, nie mogą palić marihuany. „Wiem, że legalnie nie mogą, ale wiecie, dzieci… Jeśli zostaną złapani, wpiosą w kłopoty”.

A „kłopoty” dla czarnych ludzi często oznacza czas więzienia. Raport z 2020 r. American Civil Liberties Union (ACLU) pokazuje, że czarni ludzie są 3,6 razy częściej aresztowani za posiadanie marihuany niż biali. Ich dane pokazują, że na 100 tys. ludzi w posiadaniu było 200 aresztowań białych w 2018 r. Aresztowania czarnych zbliżyły się do 600.

Jak białe rodziny mogą być sojusznikami czarnych rodzin

Teraz, gdy wielu bialych rodziców zaczyna brać aktywną rolę w byciu antyrasistowskim i wychowywaniu dzieci antyrasistowskich, usłyszenie czarnych rodziców o tych walkach może ich do działania popchnąć. Np. jeśli zachęcasz swoje dzieci, by upewnili się, że mają zróżnicowaną grupę znajomych, musisz też upewnić się, że uczysz ich o uprzedzeniach rasowych, jakim ci znajomi napotykają. Nie wystarczy powiedzieć: „Upewnij się, że masz czarnych znajomych”. Twoje dzieci muszą wiedzieć, jak być zarówno przyjaciółmi, jak i sojusznikami czarnych dzieci.

Są sposoby, jak biali rodzice mogą pomóc zredukować część lęku, jaki czarni rodzice mają o bezpieczeństwie dzieci – chociażby gdy ich dzieci są w towarzystwie białych rówieśników. Najważniejszym sposobem jest edukacja i rozmowa z dziećmi.

„Musisz mieć naprawdę bezpośrednie, prawdziwe rozmowy z dziećmi o wpływie rasy w tym kraju”, mówi Cooper, zakładając kapelusz ekspertki. To może oznaczać czytanie odpowiednich dla wieku książek na ten temat, a może nawet pokazanie im sceny z serialu lub filmu podkreślającej rozmowę, jaką czarni rodzice prowadzą z dziećmi. Adresowanie privillegium, jakim dysponują, i używanie konkretnych przykładów to najlepsze podejście.

Radzi rozmawiać z dziećmi o tym, co robić, jeśli okażą się w sytuacji, gdzie ich czarni przyjaciele mogą stać się celem. Może to być sytuacja z innymi dziećmi, dorosłymi, a nawet policją. „Powiedz: ‚jeśli to się stanie z Twoim przyjacielem, możesz przemawiać i powiedzieć komuś, co się stało’. Oczywiście, jeśli sytuacja stanie się przemocna, nikt nie chce, by ich dzieci ucierpiały. Ale jeśli biali dzieciaki przemawiają, to może powstrzymać eskalaçję”.

To też ważne, według Cooper, by uczyć dzieci, że stanowienie za i stawianie obok swoich czarnych przyjaciół to wartość rodzinna. Pozwolenie im wiedzieć, że oczekujesz od nich odpowiedzialnego zachowania, gdy są z czarnymi przyjaciółmi, to dobry sposób na ich odpowiedzialność. Im częściej ten przekaz powtarza się i normalizuje, i im więcej rodzin praktykuje to zachowanie we wszystkich aspektach życia, tym bardziej robią to automatycznie.

Rasowe nierówności w tym kraju nie znikną z dnia na dzień. Czarni rodzice wciąż będziemy martwić się o bezpieczeństwo naszych dzieci, starając się dać im pewien podobieństwo „zwykłego” dzieciństwa. Ale są sposoby, byśmy mogli pracować razem, by upewnić się, że nasi dzieci mogą mieć lepsze doświadczenia, a pierwszy krok to uznanie istniejących niesprawiedliwości i ich nazywanie po imieniu.