• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak czarni rodzice mogą prowadzić trudne rozmowy o rasizmie z dziećmi w każdym wieku

Jeśli jesteś rodzicem czarnego dziecka, wiesz, że szybciej czy później zmuszony będziesz przeprowadzić „tę rozmowę” ze synem lub córką i wyjaśnić, jak powinni wchodzić w interakcje z policją. Jednak, biorąc pod uwagę niedawne wydarzenia, czas na rozmowę z czarnymi dziećmi – nawet małymi – o nierówności, jaką doświadczają w převażnie białym świecie, jest teraz. Ale to, że rodzice wiedzą, że muszą rozmawiać z dziećmi o rasizmie, nie sprawia, że to zadanie jest mniej przerażające lub mniej budzące lęk.

Judith Uchidiuno, mama jednego z Pittsburgh, już rozmawiała ze swoim 7-latkiem o jego rasie, ale nie była gotowa do zanurzenia się w rozmowie o jego implikacjach. „Myślałam, że poczekam, aż dojrzewa więcej i doświadczy więcej rasizmu skierowanego w niego, wtedy odpowiem [na te incydenty] au fur et à mesure” – mówi. „Bałam się, że straci niewinność”. Gdy jej syn zaczął słyszeć o protestach w szkole, zmieniła zdanie. Udostępniła online bibliotekę książek i filmów Black Lives Matter o pokojowych demonstrujących. „Incydenty z ostatnich kilku tygodni w końcu pozwoliły nam zdjąć rękawiczki dziecięce i powiedzieć mu twarde prawdy o rasie i rasizmie w tym kraju” – wyjaśnia.

Rozmawialiśmy z ekspertami i rodzicami, by uzyskać ich wgląd i porady, jak i kiedy prowadzić te trudne rozmowy z dziećmi.

Kiedy i co dokładnie rodzice powinni ujawnić czarnemu dziecku o dyskryminacji, z jaką się spotka?

„W wieku 3 lat dzieci stają się świadome postaw społecznych wobec koloru skóry i innych cech rasowych” – mówi Beverly Daniel Tatum, edukatorka i krajowo uznany ekspert ds. relacji rasowych, z doktoratem z psychologii klinicznej. „Dzieci mogą wyrażać negatywne postawy wobec osób ciemnoskórych, np. wyrażając preferencję dla białej lalki zamiast czarnej”.

Tatum mówi, że czarni rodzice powinni być „celowi w swoich wysiłkach na potwierdzenie wyglądu fizycznego dziecka” od wczesnego wieku i wzmocnić pozytywne poczucie własnej wartości. „To jest fundamentalne dla ochrony dzieci przed negatywnymi skutkami rasizmu” – dodaje.

Ale to nie znaczy, że małe dziecko powinno być proszone o prowadzenie kompleksowej dyskusji o rasizmie. „Niektóre 4-latki są gotowe, inne nie” – mówi Marietta Collins, dyrektor medycyny behawioralnej w Morehouse School of Medicine i współautorka „Something Happened in Our Town: A Child's Story About Racial Injustice”, książki o strzale policyjnym napisanej dla 4–8-latków. „To zależy od dziecka. Podążaj za ich prowadzeniem i daj im tyle informacji, ile wydają się zainteresowani i w stanie przetrawić”.

Jak rodzice mogą przygotować, a nie przerażać, czarne dzieci?

Tutaj eksperci dają więcej wskazówek o najskuteczniejszy sposób wspierania dzieci i dawania sobie spokoju ducha.

Nie ma tylko jednego sposobu na rozmowę z dzieckiem o rasizmie. Rodzice mogą bać się tych rozmów, bo boją się powiedzieć coś nie tak. „Jako rodzice nie możemy być doskonali” – mówi dr Kevin Simon, fellow psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej w Boston Children's Hospital. Przypada mu filozofia „wystarczająco dobrego” rodzica, co znaczy, że mamy i tatusie powinni nauczyć się czuć komfortowo z popełnianiem błędów. Simon wyjaśnia: „Nie będziemy doskonali w rozmawianiu o rasizmie czy nierównościach strukturalnych, ale musimy próbować”.

Podkreśla też potrzebę, by rodzice pokazywali swoją wrażliwość. „Rodzice często chcą zminimalizować uczucia dziecka lub podejrzewają, że skoro mają 5 lat, to nie wyczuwają, co się dzieje” – mówi Simon. „Ale jeśli mama lub tata boi się, mały syn lub córka też będzie się bać”.

Simon zwraca uwagę, że ważne jest rozmawianie o tym, co czujesz jako dorosły. Czy boisz się? Jesteś zły/a lub zestresowany/a? „To świetny moment, by zamodelować zachowanie, które chcesz, by Twoje dzieci widziały” – mówi.

Szczere, proste dyskusje są kluczem. Rozmowa o rasizmie może być złożona, zwłaszcza dla przedszkolaków. „Zrozumienie, że mogliby być traktowani inaczej ze względu na kolor skóry, może być trudne do zrozumienia dla dzieci” – mówi Kenya Hameed, neuropsycholog w Child Mind Institute w Nowym Jorku. „Możesz to wyjaśnić 4-latkowi, ale mogą być zdezorientowani, bo to tak jasne i oczywiste, że to złe”.

Hameed rekomenduje wczesne rozmowy z małymi dziećmi, ale radzi rodzicom używać prostego języka. „Powiedz to bardzo konkretnie: od dawna czarne ludzie są traktowani inaczej ze względu na to, jak wyglądają – i to jest złe. Dajesz im proste zdanie, które podsumowuje to, co się dzieje”.

Rodzice mogą podjąć podobne podejście dla dzieci do ok. 10 lat. Hameed zaprasza rodziców do dzielenia się większymi szczegółami historycznymi, gdy dzieci rosną: „Możesz powiedzieć, że przez setki lat ludzie patrzyli na nasz kolor skóry i wyciągały wnioski o tym, kim jesteśmy, co myślą, że zrobiliśmy lub zrobimy”.

Twoje dziecko nie zostanie emocjonalnie znamiętane. „Bycie świadomym rasizmu i nierówności to taki sam zestaw umiejętności, jak każdy inny, który chcesz nauczyć swoje dziecko” – przypomina Simon. „Lepiej wyposażyć dziecko, by zrozumiało, dlaczego niektórzy ludzie myślą i wierzą tak, a nie inaczej”.

Choć rodzice mogą się martwić, że te dyskusje mogą być za dużymi dla dzieci, przeciwnie jest prawdą. „Te rozmowy nie sprawią, że Twoje dziecko będzie bardziej pesymistyczne lub niespokojne” – mówi Simon. „Definicją lęku jest czucie napięcia, stresu lub niezdolności do relaksu w relacji do bycia przytłoczonym. Ale prowadząc te rozmowy, faktycznie dajesz im informacje, by nie czuli się przytłoczeni”.

Mimo to, te rozmowy mogą być trudne dla rodziców. „Rozmawialiśmy o najnowszych incydentach – George Floyd, Ahmaud Arbery, Breonna Taylor – i dlaczego te wydarzenia się wydarzyły” – mówi Angela Meadows, mama z Brooklynu 8-latka. „Było trudne zobaczyć, jak przetwarza tak ciężką informację w tak młodym wieku, ale czuję, że to, czego musi być świadomy”.

Meadows mówi, że bo syn jest wysoki dla swojego wieku i „bardzo duchowity”, nie jest już postrzegany jako uroczy mały chłopiec. „Mój największy strach teraz to pomaganie synowi nawigować w społeczeństwie pełnym jawnego i ukrytego rasizmu oraz jawnej i ukrytej uprzedzeń, jednocześnie dbając, by zachował silne poczucie własnej wartości”.

OK, jeśli masz problem z radzeniem sobie

„To jedno z bardziej wyzwujących czasów w nowożytnej historii bycia rodzicem” – mówi Simon. Przyznaje, że wielu wciąż próbuje poradzić sobie z kwarantannami, zrujnowanymi wakacjami i niepewnością nadchodzącego roku szkolnego. „Komunikacja z synem lub córką nie musi być dodatkowym naciskiem dla ciebie” – mówi. „Powinna być okazją do wzrostu”.

Ale rodzice muszą dbać o siebie, by dbać o dzieci, zwłaszcza w obecnym środowisku. „[My] mamy do czynienia z pandemią, plus doświadczamy skutków recesji gospodarczej i całej rasowo motywowanej przemocy” – mówi Hameed. „Opieraj się na swoim systemie wsparcia – członkach rodziny, przyjaciół. Usługi terapeutyczne też mogą pomóc Ci to przetworzyć głębiej, więc gorąco polecam”.

Albo jak to stawia Tatum: „Oddychaj głęboko i pracuj na zmianę”.