• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Wiralowy list do nieangażowanych tatów pyta: „Dlaczego tu jesteś?”

Dla wielu mam, najtrudniejszą częścią bycia rodzicem nie jest brak snu, zajęty harmonogram, a nawet nieskończone pranie; to bycie jedyną osobą odpowiedzialną za to wszystko. W wielu sposób mamy wciąż są uważane za „domyślnych” rodziców przez społeczeństwo, a psychiczne, emocjonalne i fizyczne obciążenie tego zdecydowanie rzuca swój cień. Dlatego tyle mam reaguje z głośnym „jeszcze jak” na niedawny wpis na blogu certyfikowanej trenerki życiowej i mentorki mam Graeme Seabrook, który wylicza wszystko, za co wiele mam jest odpowiedzialnych, i śmiało pyta ich partnerów, dlaczego nie wkraczają w działanie.

„Dlaczego tu jesteś?” – pyta Seabrook tatów wszędzie. „Czy jesteś tu, by wychowywać rodzinę w partnerstwie z kimś, kogo kochasz?”

Wpis przyjmuje formę kwestionariusza, wyzwając tatów do odpowiedzi na podstawowe pytania o ich dzieci, na które społeczeństwo zazwyczaj oczekuje, że mama zna je na wyrost. Pyta o rzeczy takie jak:

• Jakie są imiona dwóch najlepszych przyjaciół waszego dziecka?

• Jakie rozmiary ubrań i butów noszą wasze dzieci? Gdzie zazwyczaj je kupujecie?

• Jak tworzycie plan posiłków, który uwzględnia odżywcze potrzeby wszystkich, alergie, preferencje, to, co jest już w waszym lodówce i spiżarni, a także budżet rodziny?

• Kto jest pediatrą waszego dziecka? Gdzie są lokalizowani? Jakie są ich godziny otwarcia? Jaki jest ich numer telefonu? Czy wasze dziecko je lubi?

Seabrook prosi też partnerów o pomyślenie o tym, co wnoszą do swoich rodzin: „Czy zapewniacie stabilność emocjonalne? Czy wsparcie logistyczne? Czy pracę fizyczną? … Czy dostarczacie kolejną osobę, za którą ona musi planować, kogoś innego do przypomnienia o wizycie u lekarza, więcej prania, które musi zrobić, więcej zmywania naczyń, więcej prezentów do wyboru, kupowania, pakowania i wysyłania do waszych rodziców na urodziny, więcej harmonogramów do uwzględnienia, kolejnej osoby do sprzątania, więcej prośb i prośb i prośb, by została zauważona, uznana, by była partnerką?”.

Wpis nie trzyma się w kwestii, i dziesiątki mam na stronie Seabrook na Facebooku powiedziały, że czują się widziane i uznane w zupełnie nowy sposób dzięki niemu. Jedna mama pożartowała: „Czy możemy to dostać jako tapetę do łazienki?”. Inna powiedziała: „Przeklęte. Nigdy nie czułam się bardziej widziana przez obcą i teraz realizuję, jak jasno nie jestem sama z tymi walkami. Czas, by ci facetowie ‚Dad Up!’”.

Wpis jest jednym z wielu, które stały się wiralowe ostatnio w odniesieniu do obciążenia umysłowego – niewidzialnego stresu i pracy emocjonalnej, która idzie w prowadzeniu domostwa i często spada wyłącznie na mamy. Ale, w przeciwieństwie do wielu wpisów na ten temat, Seabrook mówi, że celem jej wpisu nie jest wstydzenie kogoś ani nawet powiedzenie, że mamy potrzebują więcej pomocy. Raczej, mówi, wpis dotyczy wyzwania par do konfrontacji z różnymi oczekiwaniami, jakie mamy wobec mam i tatów.

Seabrook, właścicielka usługi coachingowej i społeczności dla mam, pomaga swoim klientkom pracować nad wyzwaniami macierzyństwa i tworzyć bardziej zrównoważone i spełniające życie dla siebie. Mówi Care.com, że jej wpis został zainspirowany, w części, przez wiele „niesamowitych, fabułoznych, genialnych mam”, z którymi rozmawia codziennie, które czują, że ich obciążenie, stres i uczucia przytłoczenia zostają w większości niewidoczne dla ich partnerów.

„To nie jest tylko obciążenie umysłowe, to obciążenie emocjonalne i fizyczne i umysłowe, i przejmuje wasze całe życie” – mówi Care.com. „A mamy nie są naturalnie lepsze w rodzicielstwie. Mamy nie są naturalnie lepsze w żadnym z tego. Naprawdę nie. Po prostu włożyłyśmy nasze 10 000 godzin”.

Mimo że mamy 2019 rok, i większość partnerstw jest bardziej równa niż kilka dekad temu, to udowolniony fakt, że wiele mam wciąż przejmuje większość zadań domowych i spędza więcej czasu na opiece nad dziećmi niż tata. Według ankiety rodzicielskiej z 2017 roku przez Bright Horizons, kobiety wciąż dwukrotnie częściej zarządzają domostwem, a żonat kobiety, które są głównymi zarabiać w ich rodzinach, są trzy razy częściej menedżerami harmonogramów swoich dzieci w porównaniu do głównych zarabiających ojców.

Oczywiście, jest wielu partnerów, którzy ciągną swoją wagę. Własny mąż Seabrook jest przykładem partnera, który przejmuje swoją część pracy domowej, gotuje posiłki i dba o ich dzieci. Seabrook nie widzi tego jako czegoś specjalnego lub dodatkowego, ale jako dowodu, że inni partnerzy też mogą wkroczyć.

„[Jeśli] on mógł to zrobić, to wszyscy inni facetowie też mogliby” – mówi. „On nie jest taki szczególny. Jest naprawdę super facetem, ale on jest po prostu facet”.

Więc co powstrzymuje więcej partnerów przed dołączeniem się?

„To, co naprawdę leży na dnie wszystkiego to: Czyja odpowiedzialność jest, by upewnić się, że wasze dzieci staną się szczęśliwymi i zdrowymi dorosłymi?” – mówi Seabrook. „I w sednie tego, ogromna większość nas – prawdopodobnie 99,99% – wciąż wierzy, że to praca matki, by to zrobić”.

Te oczekiwania nie są czyjąś winą. Często są czymś, z czym dorosliśmy lub co zaadoptowaliśmy nieświadomie. Ale by rozwiązać problem, Seabrook mówi, że wymaga to konfrontacji z tymi oczekiwaniami prosto w twarz.

„To o tym, by naprawdę zapytać partnera: ‚Co myślisz, że moja praca jako matki naprawdę jest? Co myślisz, twoja praca jest?’” – mówi. „… To nie są rozmowy, które prowadzimy zanim mamy dzieci. Ludzie mogą mieć ogólne rozmowy polityczne i rozmawiać o tym, jak byli wychowywani zanim mają dzieci, ale nie prowadzą prawdziwych rozmów o śrubach i nakrętkach: ‚Co myślisz, że oznacza bycie ojcem? Co myślisz, że oznacza bycie matką? Czy się zgadzamy?’”.

Ostatecznie, to, co Seabrook chce, by rodzice wyniosły z jej wpisu, to zrozumienie, że to powszechny problem, ale nie taki, z którym mamy powinny radzić sobie w ciszy.

„Jesteś istotą ludzką” – mówi Seabrook. „Jesteś osobą… Masz tyle więcej wymiarów w swoim życiu niż tylko macierzyństwo. Jedyny sposób, byś mogła w pełni być sobą, to gdy inni ludzie, którzy wychowują z wami – czy to partner, mąż, był mąż, cokolwiek – będą w pełni partnerami”.