• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Prawdziwa niania podaje wskazówki, by odtworzyć magię Mary Poppins

Oryginalny film „Mary Poppins” to oczywisty klasyk rodzinny. Dla mnie, niani z ponad dekadą doświadczenia, ten film zawsze był czymś więcej niż filmem. Jest baśniowy, muzyczny, wizualnie zachwycający, ale w każdej scenie kryją się lekcje o dzieciństwie i opiece.

Choć premiera miała miejsce w 1964 roku, tyle cytatów i motywów wciąż brzmi aktualnie. Nie dziwi, że Disney wypuściło „Mary Poppins Returns” – magia opieki nad dziećmi nigdy nie wygasa. Dlatego dzielę się moimi ulubionymi cytatami oraz tym, jak wnoszę magię Mary Poppins do domów rodzin, z którymi pracuję.

W tej scenie Mary Poppins rozmawia z dziećmi Banksów w ich pokoju, próbując ich zmusić do posprzątania bałaganu. „W każdej pracy, która musi zostać zrobiona” – mówi – „jest element zabawy. Znajdziesz zabawę i – bęc! – praca staje się grą”. Gdy chodzi o „znajdowanie zabawy” w namawianiu dzieci do zadań domowych, odkładania prania czy wykonywania odpowiednich dla wieku obowiązków, nianie muszą pokazać kreatywność. (Niestety, nie możemy używać magii jak Mary Poppins.)

Z moimi podopiecznymi często organizuję wyścig: kto pierwszy skończy prace, ten wybiera film na wieczór. Innym razem tworzymy ludzki pociąg, by przenieść zabawki z kącika zabaw do skrzyni: jeden podnosi, drugi niesie, trzeci odkłada.

Wniosek: Sprzątanie w ten sposób zawsze kończyło się przysmiankami, ale zadanie było wykonane (kryzysy wliczone), i to tylko dlatego, że dodaliśmy element zabawy.

„Nigdy nie oceniaj rzeczy po pozorach… nawet torby podróżnej”.

Czy w ogóle jesteś nianią, jeśli nie zapragnęłaś legendarnej torby Mary Poppins? Kto nie chciałby mieć przy sobie wszystkiego, co kdy może się przydać, w małej torbie nocnej? Ale wracajmy do sedna. Jak zawsze u Mary Poppins, w jej przyjściu kryje się silna wiadomość. Jej podopieczni, którzy na początku śmieją się z jej nietypowego akcesorium, są w szoku, gdy wyciąga z torby wszystko, co potrzebne, by pokój stał się jej. Po prostu pokazując im, na co torba jest zdolna, dowodzi, że ich pośpieszne osądy ograniczały to, co uważali za możliwe.

Wniosek: Mamy mnóstwo okazji, by uczyć dzieci nie oceniać po pozorach – od „brzydkiego” brokułu na talerzu po dziecka z niepełnosprawnością na placu zabaw. Nie wszystko jest takie, jak wydaje się, i ważne jest, by pokazać dzieciom, jak zgłębiać prawdę o kimś lub czymś, zanim odwrócimy się od nich z powodu wyglądu.

„Tylko łyżeczka cukru pomaga połyknąć lek”.

To scena, w której Mary Poppins tańczy, by namówić podopiecznych na odpoczynek i wypicie brzydkiego leku na przeziębienie. Oczywiście to ma dosłowne odbicie dla nian i rodziców. Ile razy trzymałaś słodki przysmak albo sok, by namówić malucha na lek, który na pewno go uleczy? Dla mnie ta scena miała potężny wpływ na to, jak rozmawiam z dziećmi – a nawet z dorosłymi.

Kiedy pomagasz rodzicom wychowywać dzieci, zawsze pojawiają się trudne rozmowy i sytuacje. Przykład: rozmowa serca z jedną z podopiecznych o negatywnym zachowaniu – w tym przypadku o bijatyce. Zamiast zaczynać od tego, co zrobiła źle, podkreśliłam to, co zrobiła dobrze, i jak możemy poprawić resztę. Powiedziałam: „Naprawdę cenię, że od razu przeprosiłaś. To było myślne. Może następnym razem weźmiesz oddech zanim uderzysz, bo ‚przepraszam‘ nie usprawiedliwia bijatyki”. Z rodzicami to zawsze znaczyło: najpierw dobre wiadomości, potem złe: „Mieliśmy miłe popołudnie, pomagała mi posprzątać zabawki. A rano rozmawialiśmy o bijatyce, bo uderzyła siostrę”.

Wniosek: Komunikowanie się z szacunkiem, konstruktywnie – i skupienie się na pozytywach – to jedyny sposób, jaki znam, by rzeczywiście poprawiać to, co nie tak. Dla mnie to jest sens „pomagania lekowi zlecieć w dół”.

„Chciałabym jedno jasno: nigdy nic nie tłumaczę”.

… mówi Mary Poppins, stukając nogą i kijąc głową. Ta scena zawsze mnie rozśmieszała, bo przypominała moją matkę: „Nie muszę ci tłumaczyć dlaczego. Jestem mamą. Tyle”. Zawsze to nienawidziłam, więc starałam się unikać tego u podopiecznych. Czytałam o ważności odpowiadania na pytania dzieci i tym, że dzieci są bardziej posłuszne, jeśli rozumieją sens zasad. Ale czasami argumenty i wyjaśnienia nie wystarczają.

Na jednej pracy opiekowałam 20-miesięczne dziewczynkę, która mogła być niezwykle uparta przy wyjściu z parku. Pewnego dnia zaczął się burzliwy sztorm. Do domu było 15 minut spacerem, więc natychmiast wzięłam ją na ręce i posadziłam w wózku. Onka, cichym głosem, krzyczała: „Dlaczego! Dlaczego idziemy, Tasza?”. Odpowiedziałam: „Bo będzie padać. Może być burza. Musimy iść do środka”. Nadal płakała i krzyczała, i wiedziałam, że nic nie ją uspokoi. Więc powiedziałam jedyną rzecz, jaką mogłam: „Bo tak powiedziałam!”. Zdążyłyśmy do domu zanim pierwsze krople zaczęły padać – i pewnie, chwilę później zaczął się ulewny deszcz.

Wniosek: Czy jesteś rodzicem, czy nianią, istnieje pewien element autorytetu, do którego musimy trzymać się, zwłaszcza gdy chodzi o bezpieczeństwo dziecka. Czasami to znaczy postawienie nogi i zrobienie tego, co najlepsze dla dziecka – nawet jeśli jedyną odpowiedzią jest: „Bo tak powiedziałam!”.

„Supercalifragilisticexpialidocious!”

Cała ta scena, pół animowana, pół live-action, to bzdura z Julie Andrews i Dickiem Van Dyke tańczącymi i śpiewającymi na konnej torze. Kiedy jedna z postaci mówi: „Prawdopodobnie nie ma słów, by opisać twoje emocje”, Mary Poppins odpowiada: „Wcale! Jest świetne słowo. To ‚Supercalifragilisticexpialidocious!’”. Kiedy to słyszę, nie mogę nie zaśpiewać, ale myślę też o tym, jak to bezdzienne słowo pomogło postaciom wyrazić się.

W mojej relacji z dziećmi najlepiej łączę się z nimi, gdy spotykam ich w świecie pozornym: udając koty przez cały dzień albo udając piratów szukających lądu w ogrodzie. Dzieci, gdy mają wolność, potrafią stworzyć bogaty świat, który jest głupi i nie zawsze oparty na rzeczywistości, ale to ponad połowę zabawy. Raz, z 8-latką, której opiekowałam, zdecydowałyśmy, że wszystko powiemy w operowym stylu. Jeśli nie śpiewałaś jak w operze, druga udawała, że nie usłyszała. Gdy jej rodzice wrócili wieczorem, pomyśleli, że zwariowałyśmy. Ale tak się śmialiśmy, że boleły mnie żebra.

Wniosek: Choć „Supercalifragilisticexpialidocious” to całkowita bzdura, uważam, że daje świetną lekcję łączenia się z dziećmi: nie musi to mieć sensu, nie musi być prawdziwe. Może być głupie i zabawne – i wciąż znaczące jako forma wyrażania się. Czasami to, czego dzieci (i dorośli) potrzebują, to trochę nonsensu!

„Praktycznie doskonała w każdymיחסie”.

Po zmierzeniu siebie, Mary Poppins czyta z taśmy mierniczej: „Jak się spodziewałam… Mary Poppins: praktycznie doskonała w każdym względzie”. Gdyby kiedykolwiek istniała lekcja miłości do siebie i akceptacji, to jest to. Jako nianie, rodzice (i zwłaszcza kobiety) możemy z tym mieć problem. Nie tylko Mary Poppins jest modelem dla nas, ale daje nam fundament, by uczyć dzieci miłości do siebie.

Gdy grałam w to z poprzednimi podopiecznymi, stawiałam je przed lustrem całej figury. Potem moimi ramionami mierzyłam je od góry do dołu, z boku na bok, od nosa do pępka, od ucha do ucha itd. Rozciągałam ramiona, by pokazać ich „wielkość” i opowiadać, co to „wielkość” oznacza. „O matko, jak jesteś mądra!” albo „Wow, to znaczy, że jesteś super!” (Oczywiście unikam rzeczy negatywnych jak „niezwykle uparta i podejrzliwa”, jak Mary Poppins).

Wniosek: Zawsze to była zabawa i bzdura, ale wiedziałam, te chwile pozytywności sprawiały, że podopieczni czuli się wyjątkowo, a o to chodzi, prawda?

„Dobrze begun is half done”.

„Nasza pierwsza gra to ‚Dobrze begun is half done'” – mówi Mary Poppins. „Inaczej: ‚Posprzątajmy pokój dziecięcy'”. Mój pierwszy trik niany pochodzi stąd. Zawsze sprawiaj, by każdy obowiązek brzmiał zabawniej, niż jest. Większość czasu dzieci połowy drogi zdają sobie sprawę, że to po prostu nudna praca, ale hej – są już w połowie!

U mnie pranie to nie po prostu „pranie”. Zamiast tego jesteśmy „Walczyciele z plamami”. U dzieci każdego wieku plamy to norma, więc zamieniam to w grę: kto lepiej wypraże ubrania. Zawsze ten sam program pralki i ta sama ilość proszku, ale nie mówicie dzieciom, dobrze?

Wniosek: Niezależnie od wszystkiego, sprawiam, by dzieci zacząły pracę i (zazwyczaj) interesują się wynikiem.

„To obietnica ciastkowa. Łatwo złożona, łatwo złamana”.

Po pierwsze, chciałabym znać przepis Mary Poppins na ciasto, bo nigdy nie miałałam ciasta, które łatwo się robi. Poza tym uważam, to silny przekaz dla dzieci: różnica między tym, co mówisz poważnie, a tym, co mówisz tylko po to, by było po twojej myśli.

Moje podopieczne zawsze wiedziały, że gdy obiecuję coś, to trzymam słowo. Małkociane obietnice w tej pracy to poważna sprawa. Jako nianie, a nawet rodzice, łatwo obiecywać („Dam ci cukierka, jak zjesz warzywa”) i potem się wycofywać. Ale dzieci to pamiętają – i uczą się na tym.

Wniosek: Żaden z nas nie chce, by dzieci dorosły łamiące obietnice. Zacznijmy od trzymania tych, które dajemy im. A jeśli nie możesz trzymać obietnicy – nie obiecywaj.

„Ludzie praktycznie doskonali nigdy nie pozwalają, by sentyment zakłócił im myślenie”.

To jedno z ostatnich zdań Mary Poppins w filmie i zawsze chwyta mnie za gardło. Mary Poppins, która zblżyła rodzinę Banksów, wie, że czas iść. Gdy przygotowuje się do odlatania, rodzina lata wiatraki. Jej papuga-parasolka mówi: „Patrz na nich! Wiedz, one myślą bardziej o ojcu niż o tobie!”. Na co Mary Poppins: „Tak powinno być”. Papuga pyta: „No to ci nie zależy?”. Ona odpowiada: „Ludzie praktycznie doskonali nigdy nie pozwalają, by sentyment zakłócił im myślenie”.
W uniwersum Mary Poppins jej papuga-parasolka, która powinna powtarzać jej słowa i wyraz twarzy, zamiast tego zdradza, co naprawdę czuje. Pokazuje, jak bardzo tęskni za podopiecznymi, ale wie, że czas minął. Nie może pozwolić emocjom, by zatrzymały ją od dobrego czynienia.

Wniosek: Jako nianie nasza praca nie polega na zostaniu na zawsze – choć często byśmy chciały. Nasza praca to pomóc wychować dzieci tak dobrze, jak potrafimy, w czasie, jaki mamy. I gdy czas przyjdzie, odchodzimy wiedząc, że dzieci mają to, co potrzebne do szczęścia. To serce trochę pęka (dobrze, bardzo) przy pożegnaniu i odejściu, ale to konieczna część naszej pracy. To czyni czas z podopiecznymi tak słodkim.