Z kuliss pokolenia kanapki: historia osobista
Czasem żałoba przychodzi z boczkiem.
Mój ojciec zmarł w piątek wieczorem, dokładnie trzy miesiące po diagnozie: rak płuc IV stopnia. To dzień, w którym jeden rozdział mojego życia się zamknął – ten z jazdą taty na codzienne leczenie – i zaczął się nowy: życie bez mojego fana, mojego taty.
Następnego ranka my i mąż powiedzieliśmy naszemu sześciolatkowi, że dziadek zmarł. Był cichy na początku, potem – jak większość sześciolatków, zakładam – zaczął robić miny i wyglądał śmiesznie, by rozładować napięcie. Więc zrobiłam to, co wydawało mi się naturalne – ugotowałam śniadanie.
Wyjęłam jajka, boczek, kiełbasę i placki ziemniaczane z lodówki i zacząłam gotować. Byłam wygłodniała, bo dzień wcześniej to godziny na OIT i mało czasu i chęci na jedzenie. Teraz potrzebowałam zajęcia. Byłam głodna i chciałam uspokoić syna i rodzinę czymś normalnym: śniadaniem. Gdy usiedliśmy przy stole, nasza prawie czterolatka córka wstała, a syn zapytał, czy powiemy jej. Mąż i ja wymieniliśmy spojrzenia i powiedzieliśmy, że poczekamy do po śniadania, na co on natychmiast przypomniał, że u nas przy stole rozmawiamy i dzielimy się. Ojej, nienawidzę, gdy moje własne słowa wracają z ust dzieci w idealnym momencie.
Więc wyjaśniliśmy znów o dziadku. Przynajmniej do czasu zjedzenia jajecznicy najgorsza część śmierci taty była za nami – my, my powiedzieliśmy dzieciom.
Minęło ponad trzy miesiące od tej soboty rano, ale wiele się zmieniło. Przeprowadziliśmy mamę z domu, w którym mieszkała 40+ lat, do apartamentu w rezydencji senioralnej bliżej nas – pomocne, bo nie prowadzi już samochodu.
To walka, bo przyznajmy – nigdy nie byłem bliska z mamą – nie tak jak z tatą. Powtarzam sobie: daj czas. Głęboki oddech, gdy jest pasywnie-agresywna. Daj jej czas na żałobę i przyzwyczajenie do nowego życia. I daj sobie czas na adaptację i naukę radzenia sobie z drugą starzejącą się rodzicielską.
Ta historia pokaże odrobinę o tym, jak staram się być najlepszą mamą na świecie, żałobną ale wierną córką, mądrą i troskliwą żoną – pracując nad rozwijaniem biznesu pisarskiego, pilnując mamy na wizytach i starając się utrzymać równowagę.
Witamy w pokoleniu kanapki!
-
Faktem jest, że wszyscy jesteśmy w tej pandemii razem. Jednak pracownicy opieki zdrowotnej, opieki nad dziećmi i inni pracownicy niezbędni, a także samotni rodzice, są wszyscy pod niezwykłym naciskiem, by utrzymać pracę i życie rodzinne w ruchu teraz -
Jako rodzice staramy się uczyć dzieci dobroci, traktowania innych tak, jak chcemy być traktowani, i że okaleczenie drugiego nigdy nie jest OK. Ale co, gdy Twoje dziecko staje się ofiarą innego dziecka? Mama z Mansfield w Missouri i jej syn stali w c -
Mimo że większość niemowląt nie zaczyna chwalić się uśmiechami z ząbkami przed 6. a 12. miesiącem życia, proces wyrzynania zębów – potocznie zwany zęciem – może rozpocząć się już w 2. miesiącu życia. Oprócz zaburzonego snu, zwiększonego gryzienia i
